Aad Meijer

Vandaag lijkt de zomer wel écht definitief afgelopen, ik kwam doornat op m’n fietsje in de studio aan. Drup drup drup…

We zullen er vanaf vandaag weer aan moeten geloven met z’n allen, ook dochterlief moest met haar krantjes de hoosbuien trotseren.

Echter, thuis wachtte er een wárm welkom..!

Door technische problemen op de mailserver van mijn mailbox blijkt dat iedereen die mij mailt het bewuste mailtje terugkrijgt.

M’n provider is volop bezig maar tot nader order is het niet anders…

Toegegeven: het lijkt een makkelijke opgave in deze tijd van het jaar.  Maar het is het niet. Probeer je te onderscheiden in je pogingen een mooi herfstbeeld vast te leggen. Vergeet daarbij niet dat het begrip ‘Herfst’ best wel breed is.

In elk geval zal dit thema je komende maand extra oplettend maken. Observeer de dingen om je heen, absorbeer ze met je ogen. Geniet, of wellicht: verafschuw. Het is aan jou.

Doe je best, je maakt ons nieuwsgierig…

Ik ben een Batman-man. Evenals Kuifje spreekt hij vanuit de getekende wereld mij het meest aan. Ik wilde al lang naar The Dark Knight in de bioscoop, maar het kwam er maar niet van. Tot gisteravond.

Een kindervrije avond, en Ingrid dacht dat een Batmanavond mij wel goed zou doen. Ik schrok echter van de parallellen die de film met ons leven trok. Doemt de Joker op schrikbarende wijze plotseling en onverwacht op terwijl je het niet verwacht, Ingrids ziekte en het lot doet dat op dezelfde indringende wijze. Het doet je schrikken, huiveren en je blik afwenden. Ik herkende het, kwam er moeilijk door in slaap, moet ik bekennen.

Zij die de film hebben gezien zullen onderkennen dat de rol die de Australische acteur Heath Ledger als de Joker wegzet onnavolgbaar is. Het feit dat hij er zelf slapeloosheid aan overliet en enkele weken na de opnames ongelukkig overleed aan een verkeerde mix van antidepressiva en slaapmiddelen zegt genoeg.

De film vertelt veel. Vooral over leven en levens, de wendingen die beiden kunnen nemen zonder dat je er zelf grip op hebt. Hard, grimmig, onomkeerbaar.

Gaan zien..?

Doe maar.

Ik mag niet klagen. Het aanbod aan werk stijgt per week en het wordt steeds lastiger m’n zaken te plannen. De studio wordt m’n tweede huis, dat lijkt onoverkomelijk.

Het motiveert maar vermoeit tegelijkertijd. De dagen voelen te lang, m’n fototas voelt te zwaar, de zon voelt te warm. maar wél op een aangename manier.

Vandaag het Roosendaals Treffen. Het tweejaarlijks hoogtepunt voor de Roosendalers en de Regionalers. Alle verenigingen en partijen presenteren zich op hun best en de stad is doorweven met kleurige linten van mensen, ballonnen en vlaggetjes vieren hoogtij. Iederen ontmoet iedereen, alles geniet van vanalles.

De zon doet er een dot plezier bovenop, de terrassen puilen uit van blond en bier, overal is plezier. Ik moet er vier pagina’s over vullen, fotografeer op m’n best en praat met passanten.

Is dit het afscheid van de zomer, de begroeting van het najaar..? Het maakt niet uit, de wereld staat toch al op z’n kop…

Vannacht een laadtertje: het lifestyle-evenement in Bergen op Zoom was dermate inspirerend en gezellig dat ik niet uitgepraadt raakte met de bezoekers.

Goede verzorging, lekker eten en drinken, prachtige bloemwerken, leuke mensen en de mannequins waren om te smullen. Aan de kop van de catwalk zien we hier ons aller Edjuh Messerschmidt aan het werk.

De pendule achter me gaat zometeen eenmaal 01.30u slaan. M’n ogen branden, ik voel me moe maar tevreden. Morgen vroeg op om met een nieuwe cliënt kennis te maken.., oei, als ik maar fris oog..!

De ochtend begonnen met Roos, de nacht afgesloten met Edmund.

Het was een lange dag, maar met een lang en leuk verhaal. En daar gaat het tenslotte om…

” Oh what a beautifull rose in the morning..!”George Baker bezong haar al en daar stonden Roos en ik vanmorgen bij het ochtendlicht in een parkje te Oudenbosch studieportretten te schieten.

Gisteren hadden we via sms besloten om van het ochtendlicht te profiteren voor wat portretshoots, dus daar ging Roos in haar koude velletje en met lichte slaapoogjes in het warme zonnetje, maar o zo kouwouwoude windje.

Maar Roos klaagt niet, Roos lacht alleen maar, trekt niemandalletjes aan en uit en poedert de neus.

Let op de subtiele lichtval. Met dank aan dat vleugje wind…

Vanmorgen om 10.15u de uitslag van de alleszeggende CT-scan. Heeft de kuur wat uitgehaald, of heeft het geen effect..? De spanning die zo’n wachttijd met zich meebrengt werd tóch nog wat groter. Onze arts werd weggegeroepen voor een spoedgeval, en tja, dan rest je niets anders dan je te verdiepen in de ellende der sterren in de flodderblaadjes die er naast je liggen. Die hebben het ook niet makkelijk hoor, zo te lezen.

Er verstreken vier kwartieren eer we Ons Nieuws konden vernemen: de situatie in de longen leek gestabiliseerd… Volgens de arts vooralsnog geen reden tot juichen, maar een klein hieperdepiepje stak tóch wel de kop op in m’n binnenste.

Niet beter, maar ook niet slechter en de ‘nieuwe’ kuur met een andere medicatie die ons werd voorgesteld hebben we met beide, grage handen aangenomen. Niet dat het een prettiger kuur zal zijn, integendeel. Maar er sprankelt weer een klein beetje hoop. Hoop is de dope in dagen zoals deze.

Daarom ploft er voor ons onder het geluid van twee violen en een trommel en een fluit een klein vuurwerkje in de nacht. En datte me toffe jongens zijn, da zulle me weten.

Dank dank, best doktertje..!

Vandaag een mooie najaarsdag, en we besloten hem met Dutch Cowboy Henk en zijn vrouw The Dymph in het nabije Antwerpen.
Antwerpen drinkt lekker weg, eet lekker weg en wandelt lekker weg. De sinjorenstad was vandaag autovrij en het was heerlijk druk in de straten vol met terrasjes en voetgangers.
De zakelijke adviezen van Henk neem je als onvergetelijk souvenier mee.

De bijzondere schoonheid van Antwerpen is niet in één foto uit te leggen. Gauw maar ‘ns terug…

Ingrid is inmiddels weer fier herrezen uit de as die de chemo heeft achtergelaten. De tuin ligt er weer gladgestreken bij, de Jan Steen allure van ons huis is allengs verdwenen. Tijd vandaag om Rutgers 18e verjaardag groots te vieren, en Martijn en Lotties bruiloft evenzeer. Zo heb je niets, zo heb je alles.

Achter alle vreugde dreunt echter de secondewijzer die richting maandag maalt: het moment van de tweede CT-Scan die moet aantonen of de ondergane chemo’s wel zin hebben gehad. Het best is je geest proberen leeg te houden, en onbevangen naar de uitslag op dinsdag toe gaan treden.

Proberen niet te hopen, proberen niet te doemdenken.

Het is geen spelletje waarbij je kunt roepen “alles hoger”of “alles láger”. Het is het spelletje van één keer niets, of helemaal niets.

De komende dagen zullen we in bijna onnederlandse najaarszonneschijn toeleven naar het moment waarop ons de weg gewezen wordt die we moeten gaan.

En we gaan…