Het Verhaal : 20
• dinsdag, september 2nd, 2008
Morgen staat Ingrid alweer de tweede driedaagse Chemo te wachten, dus vanmorgen weer een check van haar bloed en een gesprek met de longarts.
Hoe we het ook willen wenden of keren, Ingrid verkeert momenteel in Stadium 4 blijkt. Van alle stadia betekent deze een levensverwachting van 8 á 10 maanden. Ondanks onze goede moed is dit even diep, heel diep slikken.
Thuisgekomen wacht de realiteit. Ik moet naar een volgende opdracht. Ingrid kruipt achter de pc en begint zonder verder overleg een treinreis met de HSL naar Parijs te boeken. Dit is al jaren een grote wens van ons drietjes, nu gaan we er maar voor.
Zonder jas sleur ik m’n zware fototas aan m’n schouder door de regen, die mij echter niet afkoelt. Erger nog, ik transpireer als een otter. De machteloosheid wil maar niet wennen.
Mijn tred is te langzaam. De tijd snelt mij voorbij…
Morgen staat Ingrid alweer de tweede driedaagse Chemo te wachten, dus vanmorgen weer een check van haar bloed en een gesprek met de longarts.
Hoe we het ook willen wenden of keren, Ingrid verkeert momenteel in Stadium 4 blijkt. Van alle stadia betekent deze een levensverwachting van 8 á 10 maanden. Ondanks onze goede moed is dit even diep, heel diep slikken.
Thuisgekomen wacht de realiteit. Ik moet naar een volgende opdracht. Ingrid kruipt achter de pc en begint zonder verder overleg een treinreis met de HSL naar Parijs te boeken. Dit is al jaren een grote wens van ons drietjes, nu gaan we er maar voor.
Zonder jas sleur ik m’n zware fototas aan m’n schouder door de regen, die mij echter niet afkoelt. Erger nog, ik transpireer als een otter. De machteloosheid wil maar niet wennen.
Mijn tred is te langzaam. De tijd snelt mij voorbij…
