Het Verhaal (21)
De dag van de tweede chemo is er weer een van een afscheid in een lege ziekenhuiskamer. Het mag eigenlijk geen afscheid heten, maar het voelt zo.
Het voelt zo omdat je degene die je achterlaat in feite dat stukje van je weerloze zelf is. Dat stukje waarover je de controle hebt verloren, waarmee dingen gaan gebeuren die je Godbeterehet niet en nooit zou willen.
Maar het gebeurt.
Chemo 2a zal hopelijk effect hebben, zal haar hopelijk niet ziek maken. Maar ook dát heb je niet in je hand, en zij niet in de hare. In haar hand rust steeds vaker dat dotje haar wat los heeft gelaten na het borstelen.
Afscheid nemen tot het volgende bezoek betekent dat je je hoofd leeg moet zien te maken, en wel zo snel je kan. Het werk wacht immers, het interview, de foto, het verhaal.
De wereld buiten draait onverbiddelijk door…













Kon je maar iets doen,was er maar iemand op deze aardkloot wie er iets aan kon doen
Zal ook wel steets door je hoofd spoken, alles maar ook alles zal je willen geven als ze haar maar gezond aan jullie terug konden geven
Hier duimen we gewoon door voor jullie,voor nog zolang als mogelijke een mooie tijd samen
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd
Irma (Gran Canaria)
reageerde op
september 3rd, 2008 om 18:12
10-eke
reageerde op
september 3rd, 2008 om 18:40
palisa
reageerde op
september 3rd, 2008 om 20:12
galder
reageerde op
september 3rd, 2008 om 20:42
Ook van ons veel sterkte.
Eveline
reageerde op
september 4th, 2008 om 12:51
Soms lijken deze tijden te zwaar om op terug te willen kijken, maar je hebt gelijk; wellicht lijkt dat straks allemaal anders.
De tijd zal jet leren…
Aad
reageerde op
september 4th, 2008 om 22:59