Het verhaal (22)
• donderdag, september 4th, 2008
Hoewel er drie dagen voor deze tweede chemo staat, is-ie goed in 2 dagen te doen en Ingrid sms-de dus al vroeg in de ochtend dat ze deze morgen wel naar huis wilde. Om 10.00 leek er even een kink in de kabel te komen. Echt fit is ze ditmaal niet en ze houdt vocht vast. Een berichtje later in de ochtend roept me weg uit Oudenbosch. Ze zit lekker op een bankje voor het ziekenhuis in het zonnetje en wacht wel tot ik kom.
Al gauw blijkt de onrust in onze gelederen. Ingrid verwijt mij m’n somberheid. Stadium 4 ziet zij als een gemiddelde van een groep waarin teveel oudere mensen voorkomen, en niet van die fitte diva’s als zij. Ik kan er echt niet vrolijk van worden. Of het de vermoeidheid is die me parten speelt, of de onmacht, voor mij zijn de lichtpuntjes even gedoofd. Ik snap ook wel dat ik even optimistisch moet zijn als zij, als was het maar ter ondersteuning. Maar het zit er deze dagen niet in. Sorry.
Opperdepop, kennelijk en ik moet me werkelijk vastbijten in m’n werk. Nog twee deadlines en ik kan éven achterover, uitkijkend naar De Opening. Onze Opening. Dán pas is onze droom werkelijkheid.
Soms stap je na het ontwaken in een kamer vol met vensters, maar op sommige ochtenden lijken overal de luiken dicht te blijven. Het is de magie van je gevoel…
Hoewel er drie dagen voor deze tweede chemo staat, is-ie goed in 2 dagen te doen en Ingrid sms-de dus al vroeg in de ochtend dat ze deze morgen wel naar huis wilde. Om 10.00 leek er even een kink in de kabel te komen. Echt fit is ze ditmaal niet en ze houdt vocht vast. Een berichtje later in de ochtend roept me weg uit Oudenbosch. Ze zit lekker op een bankje voor het ziekenhuis in het zonnetje en wacht wel tot ik kom.
Al gauw blijkt de onrust in onze gelederen. Ingrid verwijt mij m’n somberheid. Stadium 4 ziet zij als een gemiddelde van een groep waarin teveel oudere mensen voorkomen, en niet van die fitte diva’s als zij. Ik kan er echt niet vrolijk van worden. Of het de vermoeidheid is die me parten speelt, of de onmacht, voor mij zijn de lichtpuntjes even gedoofd. Ik snap ook wel dat ik even optimistisch moet zijn als zij, als was het maar ter ondersteuning. Maar het zit er deze dagen niet in. Sorry.
Opperdepop, kennelijk en ik moet me werkelijk vastbijten in m’n werk. Nog twee deadlines en ik kan éven achterover, uitkijkend naar De Opening. Onze Opening. Dán pas is onze droom werkelijkheid.
Soms stap je na het ontwaken in een kamer vol met vensters, maar op sommige ochtenden lijken overal de luiken dicht te blijven. Het is de magie van je gevoel…
