» Het verhaal (22) Aad Meijer

Het verhaal (22)

Hoewel er drie dagen voor deze tweede chemo staat, is-ie goed in 2 dagen te doen en Ingrid sms-de dus al vroeg in de ochtend dat ze deze morgen wel naar huis wilde. Om 10.00 leek er even een kink in de kabel te komen. Echt fit is ze ditmaal niet en ze houdt vocht vast. Een berichtje later in de ochtend roept me weg uit Oudenbosch. Ze zit lekker op een bankje voor het ziekenhuis in het zonnetje en wacht wel tot ik kom.

Al gauw blijkt de onrust in onze gelederen. Ingrid verwijt mij m’n somberheid. Stadium 4 ziet zij als een gemiddelde van een groep waarin teveel oudere mensen voorkomen, en niet van die fitte diva’s als zij. Ik kan er echt niet vrolijk van worden. Of het de vermoeidheid is die me parten speelt, of de onmacht, voor mij zijn de lichtpuntjes even gedoofd. Ik snap ook wel dat ik even optimistisch moet zijn als zij, als was het maar ter ondersteuning. Maar het zit er deze dagen niet in. Sorry.

Opperdepop, kennelijk en ik moet me werkelijk vastbijten in m’n werk. Nog twee deadlines en ik kan éven achterover, uitkijkend naar De Opening. Onze Opening. Dán pas is onze droom werkelijkheid.

Soms stap je na het ontwaken in een kamer vol met vensters, maar op sommige ochtenden lijken overal de luiken dicht te blijven. Het is de magie van je gevoel…

~ door Aad op 4 september 2008,.

18 Reacties to “Het verhaal (22)”

Kop op Aad! Je bent toch wel even naast haar gaan zitten in het zonnetje he?! Kom op sombermans! Nu geen tijd om te kniezen. Probeer in het hier en nu te leven…
Zal je de details onthouden, maar ik weet waar ik het over heb ( mocht je denken van niet dikke x voor beiden! Misschien schijnt morgen de zon wel wéér!!

Tien reageerde op september 4th, 2008 om 23:00
@ Tien: ik doe m’n best, maar soms is ‘m’n best’ niet voldoende…

Aad reageerde op september 4th, 2008 om 23:13
Nope en als je meer dan je best doet is het ook niet voldoende, want kl*te, de kl*te de kl*te; je kan niet datgene doen wat ze eigenlijk graag wil.
Maar de pet-scan was toch goed ? Hoe kan het dan stadium 4 zijn ????

Xandra reageerde op september 4th, 2008 om 23:27
@ Xandra: Snap jij het snap ik het. Het is alsof je een tien voor je proefwerk haalt en een vijf op je rapport ziet…

Aad reageerde op september 4th, 2008 om 23:35
Ik kan me de reactie van beiden wel voorstellen. Ik vind ‘t bewonderingswaardig hoe positief Ingrid blijft. Maar da’s waarschijnlijk haar drijfveer en dat is geweldig. Ik kan me ook voorstellen dat je ‘r naast staat en dat je je zo machteloos voelt. Ik hoop dat ze je weer kan vangen met haar zonnestraaltjes en haar positivisme al lees ik ook wel tussen de regels door dat je ‘n tikkie op z’n tandvlees loopt… niet gek, absoluut niet gek. Ik héb geen goede raad ofzo… zou willen dat ik die had… Ik denk aan jullie… Dikke kus, Cat

Cat reageerde op september 4th, 2008 om 23:37
En toch begrijp ik het wel, net zoals Cat zegt.
Ik zou ook denken: stadium 4 en goede petscan ? -> Dat stadium is fout, ik ga voor de petscan !
Jij denkt ws: stadium 4 en goede petscan ? -> Die petscan is fout, ik geloof de stegering !
Dezelfde feiten, andere interpretatie.
Het is niet een kwestie van dat je best niet goed genoeg is, maar dat je anders bent.
En ja, dat kan in zo’n situatie ongelooflijk frustrerend zijn.

Xandra reageerde op september 4th, 2008 om 23:44
Ik heb zoveel bewondering voor hoe jullie hierin staan. Natuurlijk is het niet altijd mogelijk om vol goede moed naast de ander te staan. Natuurlijk is dat even zwaar voor de ander, en het kan zo dat morgen de rollen omgekeerd zijn. Maar jullie *zijn* er voor elkaar. Het proces samen, maar ook ieder zijn eigen proces, het hoort er allemaal bij en het is allemaal even zwaar om te dragen. Jullie zijn allebei in mijn gedachten.

Maartje reageerde op september 5th, 2008 om 00:12
Lieve Lieven, iedereen reageert zoáls die reageert. Je wilt er zijn voor de ander, maar het is zo moeilijk, zo zwaar…..en na iédere dreun volgt een reaktie…. we zijn allemaal mensen. Met onze gevoelens, pijn, radeloosheid en verdriet…..Ik vind het bewonderingswaardig zoals jullie toeleven naar jullie Droom….maar tot die tijd en daarna is er de rauwe werkenlijkheid………….sterkte Ingrid en AAd

10-eke reageerde op september 5th, 2008 om 05:34
Niet gek, dat je even helemaal stuk zit. En ook niet gek dat jullie hier niet hetzelfde instaan. Maar ik weet zeker: jullie blijven elkaar vinden en steunen. En wij vanaf de zijlijn? Wij steunen jullie ook zoveel mogelijk! *dikke kus voor jullie allemaal*

Ster reageerde op september 5th, 2008 om 05:48
Verdomme, wat kan het leven ook moeilijk zijn af en toe.
Ik hoop dat je de kracht ergens vind om je somberheid naar achter te drukken Aad. Hoewel ik weet dat het moeilijk is.
Natuurlijk moet je de dingen op je eigen manier verwerken maar stel dat het slechtste scenario gelijk krijgt dan wordt de tijd die jullie rest nog belangrijker.
En hoewel ik makkelijk praten heb, hoop ik dat het jullie lukt hier in ieder geval een waardevolle tijd van te maken.
Ik wens je veel kracht, wijsheid en hoop toe.
Want zonder hoop kan niemand leven.

Dikke kus

Mevrouw Mikmak reageerde op september 5th, 2008 om 06:53
Aad, ik reageer niet vaak meer, maar lees wel degelijk elke dag al je overpeinzingen en geniet van de plaatjes die ze compleet maken. Waarschijnlijk ben ik een van de velen die eigenlijk niet weet wat je moet zeggen in deze situatie. Natuurlijk, meeleven, opbeurende woorden spreken, we kennen het allemaal. Wat zou ik graag tegen je zegggen ‘Kop op Aad, alles komt goed …’ Maar helaas ben ook ik een realist. Ook ik weet dat de mooiste woorden, het mooiste gedicht de koers van jullie reis niet kunnen wijzigen. We kunnen hooguit het leed wat verzachten dat jullie weten dat jullie niet alleen staan.

Daarom deze simpele woorden. Weet dat er heel veel mensen zijn die intens met jullie meeleven, ook al wordt dat niet altijd geuit. Omdat we waarschijnlijk allemaal met het zelfde zitten, dat het omgaan met verdriet moeilijk is en voor iedereen verschillend.

Misschien dat ik het verkeerd opschrijf, maar het is zeker niet verkeerd bedoeld: de manier waarop jullie alles verwerken en jij het verwoord, vind ik heel bijzonder. Het is jouw eigen manier die mij, en zeker vele anderen, bijzonder treft.

Dus beste Aad, ook al reageer ik en misschien vele anderen, niet vaak: elk bericht wat je schrijft wordt gelezen en herlezen. En het zijn niet alleen de woorden die het doen, maar vooral de gedachten die erachter zitten die mij zo treffen …

… La vie est lourde …

Kees reageerde op september 5th, 2008 om 09:11
Goh Kees, zoals jij het omschrijft voel ik het ook. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet even aan jullie denk en alles op de site volg. En ik weet ook hoe moeilijk het is om altijd positief/vrolijk te zijn als je het even niet ziet zitten. Dus kop op Aad, hou vol.

Tooske reageerde op september 5th, 2008 om 10:25
Hoewel het lijkt of jullie dezelfde strijd aangaan, is die van jou anders dan die van Ingrid. Zij loopt tegen andere dingen aan, als degene die ziek is en chemo moet ondergaan, als moeder, als partner. Jij bent de partner die niet ziek is, degene die iedereen zou moeten ondersteunen, de vader die straks alleen achter blijft met zijn dochter. Dat is een ander perspectief, en dus niet gek dat jullie niet helemaal precies hetzelfde denken en voelen.
Jij hebt jouw proces, Ingrid het hare. En natuurlijk zijn er grote raakvlakken, maar die twee processen zijn niet helemaal gelijk.

Gelukkig heb je je weblog, waar je lekker van je af kunt schrijven en ook nog feedback krijgt ook.

Eveline reageerde op september 5th, 2008 om 13:13
En die feedback moet je steun, kracht, moed en heeeel veeeel liefde geven, zodat de zon toch blijft schijnen.

We denken iedere dag aan jullie en blijven bidden voor een wonder.

palisa reageerde op september 5th, 2008 om 15:51
Hey Aad,’t is allemaal niet zo vreemd hoor, dat je het even niet meer ziet zitten. Jullie zijn in ieder geval ook bij mij geen dag uit mijn hoofd. Sterkte, moed en veel hoop!

SmaRts reageerde op september 5th, 2008 om 17:11
Ik begrijp het best Aad. Jij beleeft het in een andere “demensie” dan Ingrid. Vaak komen de dingen voor diegene die het ondergaat minder hard aan dan diegene die toe moet kijken.
Dat klinkt idioot maar zo heb ik het al diverse keren ervaren.
Dat komt denk ik omdat je zo machteloos bent. Je zou de wereld willen verbouwen om de dingen anders te maken maar het kan niet.
En zoiets vreet aan je.

Sterkte!!

Kwebbel reageerde op september 5th, 2008 om 21:20
De woorden van Kees en Tooske zijn ook mij uit het hart gegrepen. Vaak is datgene wat je wilt zeggen al door anderen gezegd. Maar dat wil nog niet zeggen dat het je niet bezighoudt.

José reageerde op september 7th, 2008 om 12:52
Kan me best voorstellen dat je het af en toe gewoon even niet meer positief kán zien. Tis moeilijk voor Ingrid, maar ook jij hebt het moeilijk. In mijn familie is er momenteel ook iemand met dezelfde rotziekte. De partner van deze verwoorde het als zijnde : M. is de patiënt, maar als partner voel je je af en toe ook patiënt. Het is soms moeilijk het met elkaar erover te hebben en fijn om ook met anderen het te kunnen delen. Denk dat je log daarin ook wel steun biedt, met alle andere mensen die meelezen en je toch proberen een riem onder je hart te steken.
Ik wil je veel sterkte wensen. Groetjes Hannah.

Hannah reageerde op september 8th, 2008 om 16:10