Het Verhaal (23)
• maandag, september 8th, 2008
Het kon niet uitblijven. Deze nacht kwamen we er achter wát ziek zijn van een chemokuur eigenlijk is. Ingrid was dood- en doodziek, en er leek geen einde aan te komen. Zo werd de nacht pijnlijk lang, niet alleen voor Ingrid, wiens krachten nu werkelijk opgebruikt werden. Om wanhopig van te worden.
Vandaag echter wachtte mij de Masterclass Portret in Breda. Het was de eerste dag in de Fotoschool Breda die is gehuisvest in zo’n heerlijk mooie oude huishoudschool. Alleen de ambiance is dus al om te smullen.
Maar ja, hoe boeiend en onderhoudend een Masterclass ook is, ik voelde me zo gaar als een aardappeltje en je gedachten zwerven tóch ongewild richting Ingrid thuis. Thuisgekomen merk ik maar weinig vooruitgang, en we hopen vurig dat komende nacht wat rust zal brengen.
Er komt nu wel erg veel op ons af. Nog zo veel te doen, en zo veel moet blijven liggen.
Maar we hopen. Hopen op betere dagen…
Het kon niet uitblijven. Deze nacht kwamen we er achter wát ziek zijn van een chemokuur eigenlijk is. Ingrid was dood- en doodziek, en er leek geen einde aan te komen. Zo werd de nacht pijnlijk lang, niet alleen voor Ingrid, wiens krachten nu werkelijk opgebruikt werden. Om wanhopig van te worden.
Vandaag echter wachtte mij de Masterclass Portret in Breda. Het was de eerste dag in de Fotoschool Breda die is gehuisvest in zo’n heerlijk mooie oude huishoudschool. Alleen de ambiance is dus al om te smullen.
Maar ja, hoe boeiend en onderhoudend een Masterclass ook is, ik voelde me zo gaar als een aardappeltje en je gedachten zwerven tóch ongewild richting Ingrid thuis. Thuisgekomen merk ik maar weinig vooruitgang, en we hopen vurig dat komende nacht wat rust zal brengen.
Er komt nu wel erg veel op ons af. Nog zo veel te doen, en zo veel moet blijven liggen.
Maar we hopen. Hopen op betere dagen…
