Aad Meijer

Hoi Aad,

Op de valreep nog even een foto voor het maandthema.

Vanmorgen vroeg de eerste keer krabben door de nachtvorst.

Toch nog even terug naar binnen om de camera te pakken,

het dak van mijn auto is veranderd in een prachtig kunstwerk

een Art of nature…

Dan maar even te laat op mijn werk.

Wat is er aan de (vergulde) hand in dit wondere land..?

Na jaren- en jaaaaaarenlange trouwe dienst kantelde het stugge groepje varkenshaar uit haar bedje en liet zich niet meer lijmen. Tijd voor een nieuwe kwast.

Nu kun je half Roosendaal afstruinen op zoek naar een fraai harig exemplaar, maar je zoektocht lijkt tevergeefs. Ze mogen HEMA heten, of Kruidvat of-weet-ik-veel-wie en ze kunnen allemaal scheerzeep in een bakje verkopen, ze weten al láng niet meer wat ook weer een scheerkwast was. Wat moet je dan met dat bakje zeep?

Nee, dan ten laatste die lieve juffrouw van Etos, die troonde mij trots mee naar een hoekje achter in de winkel, want die scheerkwast had ze wel voor me.

Helaas, het vakje van de kwasten lag er stil en verlaten bij. Geen nood, ‘achter’ moest er vást eentje zijn..! Binnen vijf minuten kwam ze triomfantelijk terug met een mooie blonde kwast, de haren fier rechtop en een heus zilveren randje rondom het glanzend houten handvat.

Voor mij ?

Já, voor ú..! Ik kon haar wel kussen…

Maar desalniettemin: de scheerkwast dreigt in het verdomhoekje te geraken en daar moeten we gezamenlijk iets aan doen.

Dames en heren, appels en peren, ga dus allen aan de kwast. Bepoedel kaak- en bikinilijnen voortaan met dit prachtige stukje handgereedschap. Als je eenmaal de smaak te pakken hebt kun je niet meer zonder en zal de kwast nooit en te nimmer meer van jouw plankje verdwijnen.

Scheer je weg, redt de scheerkwast !

Het eind van de Masterclass Portret aan de School voor Fotografie is in zicht dus moest ik deze week het onderwerp voor m’n eindserie bepalen. Nu dacht ik het in de hoek van de zwangere vrouwen te zoeken, temeer ik daar tóch al mee bezig was. Ik opperde ook nog het onderwerp sloeries, omdat daar voor mij nog wel een en ander te ontdekken valt.

Ik voelde dat m’n docent en m’n directrice elkaar achter mijn rug met een grote gniffel aankeken en m’n plan met de zwangere vrouwen opzijschoven. ‘Sloeries is wel wat voor jou Aad’, en daar zat ik dan…

..Daar zat ik dan gisteravond met m’n schoonzusje Marieke en haar vriendin Charlotte, zij wilden me wel helpen. Ik koos als subonderwerp  ‘nagellak’ voor een duoportret en zag met genoegen toe hoe de bevallige dames zichzelf in de door mij meegebrachte niemandalletjes en glimmertjes persten.

Zie hier het resultaat.

Denk je ook een goede sloerie te kunnen zijn, ik zoek er nog zo’n drie of vier…

Eén ding is zeker: het wordt geheid lachen..!

NB: Ieder overeenkomst met in werkelijkheid bestaande personen berust op louter toeval…

Vandaag bij de Masterclass Portretfotografie van de School voor Fotografie in Breda was het vastleggen van groepen het hoofdonderwerp van de dag. In het ochtendgedeelte al veel wijsheid opgestoken hebbende wandelen we in de lunchpauze wat door de Parel van het Zuiden, tot ik dit groepje meisjes bij een bushalte aan de overkant ontdek.

Ik zak door m’n knieën met de camera in de aanslag en roep dat ze op de foto gaan.

Hierbij hun voorspelbare reactie: wháááá !!!, ze duiken als kikkertjes weg.

Mijn mooiste groepsfoto van vandaag was sneller dan verwacht gemaakt…

Sharon is de tweede vrouw die poseert voor de serie zwanger. Vijf maanden onderweg naar haar eerste kleine en ze ziet er prachtig uit.

Als model en op weg om visagiste te worden heeft ze al enige studio-ervaring, en ze genoot op de TKST & BLD-set.

De foto hierbij is een spielereitje buiten de daadwerkelijk shoots om.

De jurk is gemaakt door m’n schoonzusje Monique, de prachtige schaal van Roosje van Dalen en het fruit van de zaterdagmarkt in Roosendaal. Dank, allen !

De tijd dat de morgenstonden letterlijk een goudkleur in de monden krijgt is weer aangebroken. Nu loont het de moeite om vaak eens wat vroeger op pad te gaan, zéker als de verkeersdienst meldt dat je moet oppassen voor mistbanken. Foto’s als hieronder maak je tegen het licht in, en je moet wat geduld koesteren.

Het spinnenweb hing er al, het koebeest komt vanzelf naar je toe als je daar gaat zitten. Nieuwsgierigheid is haar natuur, nietwaar ?

Een onderwerp als dit is niet uniek, maar grappig zijn wél de lichtvlekjes in het beeld. Het is niet meer of minder dan ordinair vuil op m’n objectief, maar ik besloot het even zo te laten vanwege het effect.

Specifiek natuurfotograaf ben ik niet, maar het is enorm fijn om mee bezig te zijn..!

Je kende ongetwijfeld Murphys Law al; ik introduceer bij deze Losers Day.

Ow ja ? Ja.

Ik begon de dag met de ontdekking dat het stickje met 350 foto’s uit m’n broekzak, waar-ie standaard verblijft, verdwenen was. Eigen schuld, Pietje Bult. M’n andere sticks knoop ik namelijk altijd nog eens aan m’n broek vast, deze echter niet. Een vreselijk verlies.

Vanavond in de perskamer bij RBC ontdekte ik dat m’n Lightsphere niet meer in het hoesje aan mijn tas zat. Ritsje stond open: wég..! Verloren, vergeten? Wie zal het weten.

Nu is zo’n ding niet goedkoop maar ik wordt de laatste tijd zó met m’n snufferd in de realiteit van het leven geduwd dat ik ook wel begrijp dat dit akkefietje wél te vervangen is.

Losers Day eindigde met een RBC waarvan maar liefts 8 spelers geblesseerd waren en de jonkies het moesten opknappen tegen Cambuur. Ze vochten voor wat ze waard waren, maar verslapten in de laatste minuut in hun euforie over het verloop van de wedstrijd, letten niet op en báf, bolde het net voor de winnende goal van Cambuur.

Treurig, triest, tomeloos verdriet.

Heb jij ook wel eens zo’n Losers Day meegemaakt ? Kom voor de dag ermee, wek onze meelij eens op!

Wie weet helpt het..?

De kers op mijn taart vanavond was Cristina Branco. Ik was voorbehouden om als enige fotograaf haar concert vast te leggen en reken maar, een Fado-zangeres met ogen en een kop als de hare is groot feest voor mijn ccd’s.

Het optreden was práchtig, mijn plaatjes ook. Maar ja, iedereen kent wel de emotionele uitdrukkingen van deze zangeres terwijl ze haar pakkende werk brengt. Ik zocht iets toevoegends. Beter gezegd, ik wachtte erop.

Dit werd em: geen treurig, van pijn vertrokken gezicht. Hoewel hoogzwanger, en daar duidelijk last van hebbende, liet ze een kort moment alles los en dat op het moment dat haar Fado-identiteit letterlijk en figuurlijk in het juiste licht werd gezet. Links haar gezicht warm en zacht, rechts somber en duister.

Maar ze lacht, ze lacht zelfs uitbundig, voor een fractie van een seconde.

Cristina gaf alles, en dook meteen daarna in hotel Tongerloo haar mandje in.

Helaas.., opperdepop..!

De vooravond vandaag was ingeruimd voor Minke Booij.

Minke was in Bejing de aanvoerster die het dameshockeyteam naar goud leidde. Zelf relativeert ze dat allemaal heel goed, en dat is tevens haar kracht mijns inziens.

Dit 163 cm grote ding van 60 kilo weet heel goed uit te leggen hoe je met de juiste mentaliteit je doel kunt bereiken. Hoe je anderen om je heen kunt motiveren, inspireren, stimuleren.

Ik portretteer haar op deze wijze omdat ik voel dat ze momenteel meer zakenvrouw als sportvrouw is. Ze is slim, bijzonder slim. Aardig en open bovendien.

Voor haar is er nog leven na Bejing. Reken maar.

Dit is Beau. Beau is 16, speelt viool en mailde mij dat ze wel eens model zou willen zijn. Nu kan ik niet altijd op dergelijke verzoeken ingaan, maar toch moet je ruimte zien te houden om daar gewoon open voor te staan. Niet zeuren, gewoon doen. Het is bovendien leuk !

Beau kwam vanavond met moeder en violen, kleding en wat lappen. Meer heb je niet nodig. De portretten met viool werden mooi, die zonder ook.

Dit spielereitje leg ik even uit: lappen van Ikea en uit oude doos. Vreselijk lelijke zwarte plastic bol met lampjes uit het kerstassortiment van Action ( € 3,50 ), Barok-stoel uit de modellenhoek. Lichtopstelling was even prullen.

Nu fotografeer ik ook graag structuren. Die van een verweerde loden plaat legde ik met een ondoorlaatbaarheid van 28% over de prent heen ( dit voor de Photoshoppers).

Ik heb getwijfeld of ik het puistje op haar wang weg zou halen, maar vond het aandoenlijke rode vlekje er zó bij horen dat ik het maar heb gelaten.

Dit is Beau. Zij was Mijn Model vanavond..!