Het Verhaal (29)
• woensdag, oktober 1st, 2008
Vandaag de woensdag van de derde kuur. Ditmaal met het ‘nieuwe’ medicijn dat pas erkend is en waar de behandelend arts méér van verwacht. Denkt-ie. Hoopt-ie.
Om negen uur waren we welkom op het kamertje, dat inmiddels vertrouwd lijkt. Het personeel glimlacht je ter herkenning tegemoet, je begint elkaar te kennen.
Terwijl de regen tegen het grote raam jaagt betrap ik mezelf erop dat er hier ook een soort knusheid voelbaar is. Ingrid’s gifzakjes liggen al klaar op het tafeltje, en reken maar dat zometeen een lief wit zustermens vraagt of je koffie wilt. Of thee.
Afscheid nemen blijft altijd een vreemd soort schijnvertoning, je houdt jezelf maar moeilijk taai, hetgeen je de ander wél wenst. Je tred in de gangen is traag, want je wilt dit niet. Ik-wil-dit-niet, denk je dan hardop. En de tranen hangen buiten tegen de grote ramen van het ziekenhuis, en de wind waait je de wereld weer in.
Er wordt op je gewacht…
Vandaag de woensdag van de derde kuur. Ditmaal met het ‘nieuwe’ medicijn dat pas erkend is en waar de behandelend arts méér van verwacht. Denkt-ie. Hoopt-ie.
Om negen uur waren we welkom op het kamertje, dat inmiddels vertrouwd lijkt. Het personeel glimlacht je ter herkenning tegemoet, je begint elkaar te kennen.
Terwijl de regen tegen het grote raam jaagt betrap ik mezelf erop dat er hier ook een soort knusheid voelbaar is. Ingrid’s gifzakjes liggen al klaar op het tafeltje, en reken maar dat zometeen een lief wit zustermens vraagt of je koffie wilt. Of thee.
Afscheid nemen blijft altijd een vreemd soort schijnvertoning, je houdt jezelf maar moeilijk taai, hetgeen je de ander wél wenst. Je tred in de gangen is traag, want je wilt dit niet. Ik-wil-dit-niet, denk je dan hardop. En de tranen hangen buiten tegen de grote ramen van het ziekenhuis, en de wind waait je de wereld weer in.
Er wordt op je gewacht…
