Het Verhaal (29)
Vandaag de woensdag van de derde kuur. Ditmaal met het ‘nieuwe’ medicijn dat pas erkend is en waar de behandelend arts méér van verwacht. Denkt-ie. Hoopt-ie.
Om negen uur waren we welkom op het kamertje, dat inmiddels vertrouwd lijkt. Het personeel glimlacht je ter herkenning tegemoet, je begint elkaar te kennen.
Terwijl de regen tegen het grote raam jaagt betrap ik mezelf erop dat er hier ook een soort knusheid voelbaar is. Ingrid’s gifzakjes liggen al klaar op het tafeltje, en reken maar dat zometeen een lief wit zustermens vraagt of je koffie wilt. Of thee.
Afscheid nemen blijft altijd een vreemd soort schijnvertoning, je houdt jezelf maar moeilijk taai, hetgeen je de ander wél wenst. Je tred in de gangen is traag, want je wilt dit niet. Ik-wil-dit-niet, denk je dan hardop. En de tranen hangen buiten tegen de grote ramen van het ziekenhuis, en de wind waait je de wereld weer in.
Er wordt op je gewacht…













SmaRts reageerde op oktober 1st, 2008 om 21:11
Cat reageerde op oktober 1st, 2008 om 21:22
Ik hoop met jullie en de arts mee
Sterkte, ik, wij denken aan jullie
Eef reageerde op oktober 1st, 2008 om 22:52
We rekenen, hopen en bidden voor een wonder.
Heel veel sterkte en succes.
Een arm om jullie heen van de prinses en mij!!
palisa reageerde op oktober 2nd, 2008 om 04:28
ik denk aan jullie!
liefs doortje
doortje reageerde op oktober 2nd, 2008 om 05:48
10-eke reageerde op oktober 2nd, 2008 om 06:15
Mevrouw Mikmak reageerde op oktober 2nd, 2008 om 08:10
TdB reageerde op oktober 2nd, 2008 om 09:37
betty reageerde op oktober 2nd, 2008 om 09:45
Lydeke reageerde op oktober 2nd, 2008 om 11:44
Dikke kus en knuffel…
Peetjes reageerde op oktober 2nd, 2008 om 13:41