Aad Meijer

Ik zal het meteen maar weten, als ondernemer op eigen benen staan.

Wil ik met m’n meiden zaterdag vertrekken voor vier dagen Parijs om onder meer in de voetsporen van Amélie Poulain te treden en de Rue Magenta te doen om goedkoop aan studiokleding te komen, en verder nog van alles met z’n drie te genieten, dán moeten deze vier dagen van te voren wél even gewerkt worden om achterstand te voorkomen.

En daarom doorsta ik momenteel gedeeltes van m’n nachten, werk me het leplazerus en drie slagen in de rondte. Maar het uitzicht blijft mooi: Parijs..!

Aad,

Ik heb helaas geen herfstfoto’s, maar wel iets speciaals.

Het thema is hersft. Helaas heb ik geen passende foto’s van dit jaargetijde. Maar wel enkele van deze zomer, op de racefiets de Col du Galibier beklimmend in de Franse Alpen. Aanvankelijk nog dansend op de pedalen, maar al snel met stomheid geslagen de woeste natuur aanschouwend. De polderjongen, stoer als een volleerd coureur deze Alpencol bestormend, even de gelijke als die kleine gladde goedgespierde couriers die ik op tv ieder jaar in de Tour de France mag aanschouwen. Maar na twee uren dansen verdwijnt het gelukzalige genot van de onoverwinnelijkheid als de sneeuwgrens wordt bereikt. Strammer worden de spieren, ijler de luchten. Het is zomer, er ligt sneeuw en ik ben elk gevoel voor seizoenen kwijt. Is het  zomer, winter, herfst …?

De laatste resten adem die ik nodig zou moeten hebben om het lichaam van brandstof te voorzien, worden mij ontnomen door dit uitzicht op de top, drie uur na aan de voet gestart te zijn, 29 kilometer later en 2645 meter boven het zeeniveau … Een gevecht gestreden met mezelf, m’n eigen lichaam, met de natuur en gewonnen. Konden we maar ieder gevecht winnen …

Elke kilometer zit fotografisch in mijn hoofd opgeslagen, als herinnering voor later. Iedere kuil in de weg zie ik nog, iedere steen. Maar vooral, het majestueus imponerende van de natuur, schoon door z’n ledigheid, ontdaan van bomen die er geen voedsel kunnen vinden. Alleen ik vond hier voedsel, om m’n geest te sterken. Dit is het leven waarnaar ik verlang …

Geen foto’s helaas met m’n Pentax ist-DL omdat die niet in m’n rennersshirtje paste. Dus maar de mini Sony kleinbeeldcamera 7,2 Megapixels meegenomen, weggestopt tussen de energierepen en reservebinnenbandjes. Om plaatjes te maken van beelden die nooit vergeten worden, maar die je wel met anderen kunt delen. Om die plekken te tonen waar iedereen altijd zichzelf ontmoet en er geen gelegenheid is om je verschuilen achter anderen …

Groeten

Kees vd Aarssen

Hoi Aad,

Hierbij mijn bijdrage, een foto waar ik iets mee heb omdat ze zo tevreden leken.

Ze zaten heel geanimeerd te kletsen op dat harde bankje in de late middagzon en aan de verbaasde blik te zien hoorde ze het laatste nieuwtje.

Beiden hadden hun best gedaan om er leuk uit te zien. Herfst kan soms erg mooi zijn.

Groetjes,

Lydeke

Hallo Aad, Al een tijd ben ik een trouwe bezoeker van je log, heel af en toe een
reactie op alles wat jullie overkomt de laatste tijd, maar vooral stille
genieter. Ik bewonder je fotografiekunsten, en geniet van elk maandthema en
de leuke en diverse foto’s die het met zich meebrengt.
Tot op heden heb ik nooit ‘gedurft’ ook een foto in te sturen voor het
maandthema. Ik ben geen beste fotograve, en mijn hoofdonderwerp is onze
dochter van bijna drie.
Mijn foto is dan ook niet de mooiste, maar stuur hem toch maar in. De herfst
is immers mijn favoriete jaargetijde, en ik geniet  van alles wat het met
zich meebrengt.
Onze dochter geniet echter wat minder… elke ochtend voor zij de deur
uitdurft moet mama eerst alle ‘enge’kruipertjes verjaagd hebben. Dan nog
loopt ze gillend over de gallerij ‘aaah spinnen, spinnen!!’.
Vanmorgen vond ik dit exemplaar in mijn plant, en ik kon het niet laten om
een foto te maken.
De ragfijne draadjes van zijn web vind ik prachtig, een waar kunstwerkje. Ik
geniet van de herfst in al zijn aspecten, kleuren en de beestes die het met
zich meebrengt.. maar helaas.. ik moet ook soms consessies doen om mijn
dochter op tijd op de speelzaal te krijgen! (De spin is dus verhuisd naar
het grasveldje iets verderop )

Noot: Dank Miranda..! Dank voor je woorden en je bijdrage..!

Hallo, ik kwam via via op de site terecht en zag een kopje over het insturen 
van foto’s.
Bij deze een herfstfoto van mijn dochter Eva: