header image
 

Cristina Branco

cristina_branco_8001.jpg

De kers op mijn taart vanavond was Cristina Branco. Ik was voorbehouden om als enige fotograaf haar concert vast te leggen en reken maar, een Fado-zangeres met ogen en een kop als de hare is groot feest voor mijn ccd’s.

Het optreden was práchtig, mijn plaatjes ook. Maar ja, iedereen kent wel de emotionele uitdrukkingen van deze zangeres terwijl ze haar pakkende werk brengt. Ik zocht iets toevoegends. Beter gezegd, ik wachtte erop.

Dit werd em: geen treurig, van pijn vertrokken gezicht. Hoewel hoogzwanger, en daar duidelijk last van hebbende, liet ze een kort moment alles los en dat op het moment dat haar Fado-identiteit letterlijk en figuurlijk in het juiste licht werd gezet. Links haar gezicht warm en zacht, rechts somber en duister.

Maar ze lacht, ze lacht zelfs uitbundig, voor een fractie van een seconde.

Cristina gaf alles, en dook meteen daarna in hotel Tongerloo haar mandje in.

Helaas.., opperdepop..! ;)

~ door Aad op oktober 23, 2008.

5 Reacties to “Cristina Branco”

  1. Vertel eens hoe zo’n foto tijdens een concert in zijn werk gaat, Aad. Kun je vrij bewegen? Loop je voor de 1e rij heen en weer? Sta je dan met een statief voor het podium? Het lijkt me allemaal storend voor fotograaf, zangeres en publiek, dus dat zal niet. Maar hoe gaat het dan wel?

  2. @ Lydeke: Ik fotografeer op 800 ISO met een sluitertijd van 1/30, open gat. 400 mm teletoeter erop, en uit de hand. Als je je concentreert en je aden inhoudt lukt dat wel, al gaat je arm zeer doen van het gewicht van je telelens.
    Hoewel het tegenstrijdig klinkt, heb ik de noise reduction uit. Noise reduction is een mooie uitvinding, maar je verliest er tekening mee,dus beeldinformatie.
    Afhankelijk van het medium waar de foto voor gebruikt wordt bepaal ik pas achteraf wat ik met de ruis doe in Photoshop.

    Mijn basispositie is altijd rechts van het podium, waar ik ook ben. Daar laat ik ook m’n tas met spullen. Ik zorg dat ik in niemands zicht kom door op m’n kont onder langs het podium te schuiven.Ik draag altijd zwarte makkelijke kleding. Het lastigst blijft de klap van je spiegel, ik vermijd dus te fotograferen op stille momenten.
    Goed in de gaten houden wat er op het podium gebeurt, en optimaal zien te profiteren van het beschikbare licht. Dat is in het kort zo’n beetje hoe ik het doe, Lydeke.

  3. voor mij links: ondergaande zon, rechts: nacht..

    Hoop dat je ondertussen van haar mooie fado’s hebt kunnen genieten, bofkont!

  4. Lees zojuist hierboven dat je met 1/30 sluitertijd uit de hand fotografeert..knap om het dan toch nog scherp te krijgen. Ik hou vaak mijn adem in en begin dan op het verkeerde moment weer te ademen ;-) Maar ik ben dan ook geen fotograaf..

  5. @ Tien: Met een zwaar objectief is dat ook best lastig. Gewoon vaak doen, dat helpt, echt..!

Reageer;




 

grayscale.gif