Aad Meijer

Vandaag reed ik met klasgenootje Alice van de School voor Fotografie in Breda naar huis. We waren moe, keken naar het grijze landschap dat langs en onder ons weggleed en prezen onbewust elkaar over de opvallende en snelle ontwikkelingen die we als fotograaf hadden doorgemaakt sinds we uit ‘Rotterdam’ vertrokken waren naar Breda en daar de lessen van Peter van de Kerkhof hadden gevolgd. We waren blij, tevreden.

Ik vroeg me af waar ik verleden jaar stond, op dit moment. Het mooie van een pc is dat je gewoon naar die dag terug kan keren en ik kwam dit tegen:

Een jaar geleden stond ik in een kas vol kerststerren. Ik was m’n vader verloren, onverwacht en ik moest het allemaal nog verwerken, nog vorm geven.

De dagen zijn sindsdien te kort, de jaren bovendien.

Het leven wordt Luilekkerland, als je de controle verkrijgt om je wereld vast te leggen. M’n vader leeft niet meer, de Kerststerren ook niet… Tóch geniet ik nu nog van de beelden die ik nu een jaar later koesteren kan.

Ook al zal ik het nu allemaal anders doen…

Hallo Aad,
 
Bijgaand mijn bijdrage aan het maandthema. Groeten Tooske.

Vandaag een drukke dag.

Begon-ie al vroeg in de studio met sessies, daarna als een haas naar Rotterdam.

Vandaag een belangrijke dag voor De Doelen, en ik was gevraagd de middag en avond vastleggen. Boeiende klus, veel Rotterdamse celebs natuurlijk en er gebeurde veel.

Tóch werd dit wellicht de mooiste plaat, gewoon genomen in alle drukte. Even niemand op de trappen, alleen een dienstertje in beeld, bovenaan de trap, als ware zij een hogepriesteres uit de Griekse oudheid.

De dag was indrukwekkend, maar vermoeiend. Ik wil ( ik moet ) naar bed…

In bijlage foto “donker”.

Voor mij De Kleur(donker goudbruin)voor de laatste maanden van het jaar.

Een glas water, bakpapier en  tegenlicht…..

Groetjes Yvonne

Noot: goede interpretatie, Yvonne !

OK, dan geef ik je hierbij ….. een lichtpuntje in het donker.

Betty.

Noot: dank je Betty, doet goed..!

Gisteren was het hier Halloween. Hallow’s Evening, oftewel de avond voor Allerheiligen. Het donker wordt verlicht, de dood verjaagd, dolende geesten afgeschrikt. Morgen worden de doden vereerd, maar het moet wel eerst veilig zijn voor ze. En dus is er Halloween.

Het licht van de lente en zomer maakt plaats voor het donker van de herfst en winter. De overvloed van de zomer wordt gevierd, (en nu dus met snoep gecommercialiseerd) en de bomen en struiken die hun vruchten nu delen zullen spoedig afsterven. Het blad maakt nieuwe voeding voor de terugkeer van het licht in de lente. Maar commercie of niet…  met Halloween blijven de verlichte pompoenen een plek houden. Een of meer pompoenen op je stoep wordt gezien als een uitnodiging om snoep te komen halen. Geen pompoen, niet aanbellen.

Het contrast tussen de met kaarsen verlichte pompoenen in het donker is ook prachtig om te zien. De kinderen zijn erdoor betoverd. Hun kreativiteit is eindeloos, als ik kijk naar de prachtige gezichten op de pompoenen op onze tocht door de buurt. Onze jongste mocht een dagje thuisblijven van school om met mama de Halloween versieringen te maken – en zijn eigenste eerste pompoen te snijden. Hij vindt zijn snijwerk het toppunt van eng en griezelig. “Look mommy, it’s the scariest pumpkin in the whole world!”

En toen het donker werd, en het lichtje erin aan mocht, stond het ventje met trotse en alwetende glimlach toe te kijken. Immers, van nu af aan zou er geen nare geest meer te vinden zijn.

~Maartje

Noot: Mooi geschreven, Maartje, héél mooi !