De laatste scan in Roosendaal is nu achter de rug. De kuren zijn gedaan. Helaas.., opperdepop, zou Rutger zeggen.
Alles overziend is het meegevallen. Ingrid is telkens sterk hersteld, al heeft ze er een soort chronische maagpijn aan overgehouden. De emotioneel zware gang naar het aanschaffen van een pruik blijkt achteraf onnodig geweest. Gelukkig bleek zelfs het haar sterk genoeg de slag te overwinnen.
De uitslag zit er nu aan te komen. Nog acht uur te gaan. Ik weet niet of het de kiespijn is die me uit de slaap houdt of de zorgen. Het laatste valt mee, we blijven vol vertrouwen. Het is deze mentaliteit waarmee we alle energie die we kunnen aanwenden doorgaan.
Ik wankel wat vaker als Ingrid zelf, moet ik helaas toegeven. Ik besef wel dat je altijd dood zult zijn, en dat het leven relatief maar even duurt, maar toch…
De oplossingen zoek ik door in m’n werk uitdagingen aan te gaan die ik amper aankan. Daardoor ben ik verplicht bij de les te blijven, en wordt m’n aandacht verspreid. Dat voorkomt doemdenken.
Om negen uur zitten we weer alleen op de wachtkamerstoeltjes, met niemand om ons heen. Wachtend op die witbejasde arm die de deur naar de spreekkamer doet openzwaaien: ‘mijnheer en mevrouw Meijer..?’
