Het verhaal 36
• woensdag, november 12th, 2008
Dagen als vandaag maken je radeloos.
Zogauw als iemand een klein beetje doorvraagt het het nu met jou eigenlijk is donder je plotseling ter plekke emotioneel door het ijs op een manier die z’n weerga niet kent. Je weerstand is gebroken door een simpele vraag. Waar ben je nog als echtgenoot, als vader… Je bent nergens meer en weet ook niet waar naar toe.
Het verdriet vergezelt je voor de rest van de dag, waarin je wanhopig bezig bent de resten van die zo positief ingestelde persoon die je was bijeen te zoeken. De angst is sommige elementen van jezelf nooit meer terug te vinden. Alles zal verdwijnen in het zwarte gat wat je leven aan het omhullen is.
Emotioneel hinkstapspringend ga je de dag door, je werk gaat immers nog steeds voor, de deadlines wachten.
De Grote Deadline echter ook. Echter deze wacht niet, deze komt naar je toe in een onvermijdelijke beangstigende nabijheid…
Ik ben bang dat ook een VU daar geen uitkomst in brengt…
Dagen als vandaag maken je radeloos.
Zogauw als iemand een klein beetje doorvraagt het het nu met jou eigenlijk is donder je plotseling ter plekke emotioneel door het ijs op een manier die z’n weerga niet kent. Je weerstand is gebroken door een simpele vraag. Waar ben je nog als echtgenoot, als vader… Je bent nergens meer en weet ook niet waar naar toe.
Het verdriet vergezelt je voor de rest van de dag, waarin je wanhopig bezig bent de resten van die zo positief ingestelde persoon die je was bijeen te zoeken. De angst is sommige elementen van jezelf nooit meer terug te vinden. Alles zal verdwijnen in het zwarte gat wat je leven aan het omhullen is.
Emotioneel hinkstapspringend ga je de dag door, je werk gaat immers nog steeds voor, de deadlines wachten.
De Grote Deadline echter ook. Echter deze wacht niet, deze komt naar je toe in een onvermijdelijke beangstigende nabijheid…
Ik ben bang dat ook een VU daar geen uitkomst in brengt…
op 
op 
op 
op 
