» Het verhaal 36 Aad Meijer

Het verhaal 36

Dagen als vandaag maken je radeloos.

Zogauw als iemand een klein beetje doorvraagt het het nu met jou eigenlijk is donder je plotseling ter plekke emotioneel door het ijs op een manier die z’n weerga niet kent. Je weerstand is gebroken door een simpele vraag. Waar ben je nog als echtgenoot, als vader… Je bent nergens meer en weet ook niet waar naar toe.

Het verdriet vergezelt je voor de rest van de dag, waarin je wanhopig bezig bent de resten van die zo positief ingestelde persoon die je was bijeen te zoeken. De angst is sommige elementen van jezelf nooit meer terug te vinden. Alles zal verdwijnen in het zwarte gat wat je leven aan het omhullen is.

Emotioneel hinkstapspringend ga je de dag door, je werk gaat immers nog steeds voor, de deadlines wachten.

De Grote Deadline echter ook. Echter deze wacht niet, deze komt naar je toe in een onvermijdelijke beangstigende nabijheid…

Ik ben bang dat ook een VU daar geen uitkomst in brengt…

~ door Aad op 12 november 2008,.

9 Reacties to “Het verhaal 36”

Lieverd, lucht het niet enorm op om te breken, om eens te mogen breken, om te laten zien hoe doodsbang je eigenlijk bent ?
En schaam je niet, je bent ook maar een mens met een liefde voor iemand die je op het punt staat kwijt te raken maar met de onzekerheid of het wel echt zo is en wanneer dat dan zou zijn….

Xandra reageerde op november 12th, 2008 om 20:59
@ Xandra: momenteel doet breken heel zeer en de scherven zijn scherp.Daar ben ik enorm van geschrokken. Wellicht ben ik de kracht kwijt hoor, alles lijkt er tenminste op.
Morgen maar eens met m’n dokter gaan praten, vrees ik…

Aad reageerde op november 12th, 2008 om 21:16
Goed gezegd Xandra, de juiste woorden, hoe hard ook … helaas … Ook mannen mogen huilen en breken. Heeft niets maar dan ook niets met zwakheid te maken, maar alles met eerlijkheid. Te erkennen dat de echtheid van het leven helaas anders is dan de droom die wij ervan willen maken.

Kees reageerde op november 12th, 2008 om 21:24
Jeezus Aad, wat een klap!

Na maanden vechten en dan het nieuws dat het niet geholpen blijkt te hebben is het niet meer dan natuurlijk dat je volledig uitgeput bent. Ik hoop dat de dokter morgen wat inzicht kan bieden voor jou, en dat de VU ook mogelijkheden kan aanreiken voor je. Steun aan partners is een essentieel onderdeel van zorgverlening – Vraag hun daarom ook specifiek om hun hulp en informatie over partner steunpunten.

Mijn hart gaat uit naar jullie allevier. Ik brand de komende tijd ‘s avonds een kaarsje voor jullie in de hoop dat het kleine beetje licht daarvan op de een of andere manier steun en verlichting brengt.

Maartje reageerde op november 12th, 2008 om 22:26
Lieve Lieven, ik heb geen mooie woorden, ben met stomheid geslagen, sla mijn armen om jullie heen, meer kan ik helaas niet doen. Jullie zijn in mijn gedachten…….xxx Tineke

10-eke reageerde op november 12th, 2008 om 23:37
Lieve Aad, groot verdriet verwerk je alleen als je het ook af en toe toelaat. Een mens kan niet altijd sterk en onbewogen positief zijn, maar hou wel hoop.
Liefs Mikmak

Mevrouw Mikmak reageerde op november 13th, 2008 om 08:23
Het blijft een zeer bizarre gedachte als ook de VU geen uitkomst zal bieden maar probeer je toch te richten op een lichtpuntje hoe klein dan ook.

*arm om je heen*

Palisa

Palisa reageerde op november 13th, 2008 om 10:57
Hallo Aad

ben er stil van, wat een k….zooi.
heel, heel veel liefs en sterkte.

Yvonne reageerde op november 13th, 2008 om 11:04
@Aad: vrees niet de mens te zijn die je bent. Hoe moeilijk het ook is, je bent in staat om jezelf te laten zien. Blijf je uiten; er zal geen mens in je directe omgeving zijn die dat niet begrijpt. Velen zullen eerder jaloers zijn, omdat ze het zelf niet kunnen, in ieder geval niet op de manier waarop je dat kunt en doet. Alle respect!

Ton reageerde op november 13th, 2008 om 11:41