Het Verhaal (38)
• vrijdag, november 14th, 2008
De weg was grijs vanmorgen, zo ook de lucht en Amsterdam aan de einder. Maar ook je gedachten.
De grote blauwe blokkendoos die ons wachtte was de VU. Een gastvrouw heeft op je komst gewacht en vangt je op. Ze zorgt ervoor dat je je op je gemak voelt, koffie krijgt en introduceert je bij professor Smit. Een dikke pluim voor dit warme welkom.
Ondanks zijn grote naam werkt deze professor in een klein, sober kantoor. De zinnen die hij spreekt zijn ook klein, kort, maar o zo duidelijk. Indringend.
Hij neemt alle tijd. De situatie kennen we, het gevolg ook. De kans die hij kan bieden is een kleine. Hij is oprecht, professor Smit. Hij schenkt ons geen hoop, maar wél moed.
We hoeven niet meteen te beslissen, het weekend moet ons de wijsheid geven om onze keuze kenbaar te maken. Onze harten hebben tijdens het gesprek hun standpunt al uitgewisseld: we gaan ervoor. Hoe miniem de mogelijkheid op resultaat ook is.
Volgende week trouwt een van Ingrid’s vriendinnen. We besluiten dit feest mee te willen maken en daarvan te genieten, maar gaan daarna meteen voor de behandeling, die twee dagen voor Kerst uitsluitsel zal moeten geven.
De VU in Amsterdam heeft bij ons een klein (vu)urtje doen branden. Als het nu maar niet gaat waaien…
De weg was grijs vanmorgen, zo ook de lucht en Amsterdam aan de einder. Maar ook je gedachten.
De grote blauwe blokkendoos die ons wachtte was de VU. Een gastvrouw heeft op je komst gewacht en vangt je op. Ze zorgt ervoor dat je je op je gemak voelt, koffie krijgt en introduceert je bij professor Smit. Een dikke pluim voor dit warme welkom.
Ondanks zijn grote naam werkt deze professor in een klein, sober kantoor. De zinnen die hij spreekt zijn ook klein, kort, maar o zo duidelijk. Indringend.
Hij neemt alle tijd. De situatie kennen we, het gevolg ook. De kans die hij kan bieden is een kleine. Hij is oprecht, professor Smit. Hij schenkt ons geen hoop, maar wél moed.
We hoeven niet meteen te beslissen, het weekend moet ons de wijsheid geven om onze keuze kenbaar te maken. Onze harten hebben tijdens het gesprek hun standpunt al uitgewisseld: we gaan ervoor. Hoe miniem de mogelijkheid op resultaat ook is.
Volgende week trouwt een van Ingrid’s vriendinnen. We besluiten dit feest mee te willen maken en daarvan te genieten, maar gaan daarna meteen voor de behandeling, die twee dagen voor Kerst uitsluitsel zal moeten geven.
De VU in Amsterdam heeft bij ons een klein (vu)urtje doen branden. Als het nu maar niet gaat waaien…
