Aad Meijer

Spic & Span. Een term die de jongeren onder jullie natuurlijk niets zal zeggen maar ons ouderen des te meer.

Het kwam er hier in huis van dat mijn computerhoek vol lag met papiertjes vol aantekeningen, groene en bruine keiharde stukjes uit mijn neus, kruimels van ontbijtrepen en groezel aan de onderkant van het tafelblad.

Dat was nog zo erg niet. Inmiddels begon m’n scherm haargroei op de rug te krijgen, waardoor de spinnen uit de achtertuin een warm heenkomen vonden tussen de muur en m’n flatscreen. Gelukkig valt dat buiten het zicht.

M’n muis gebruikte ik al niet meer, die was op merkwaardige wijze één geworden met de muismat, die op haar buurt kromgetrokken op haar plek gefixeerd bleek.

De laatste tijd gebruikte ik een aardappelschilmesje van Blokker om m’n linkerelleboog op het eind van de avond los te snijden van de tafel die plakkerig was geworden van mijn dochters energiedrankjes en mijn biertjes.

Dat alles was nog niet eens zo erg.

Mevrouw Mijn Vrouw ( ze is weer terug ! ) is weer behoorlijk fit en vond dat de zaak maar weer eens onder handen genomen moet worden hier. Zo kon het dus gebeuren dat ik vanavond in een soort cleane showroom mijn verhaaltjes zit te tikken. Het is maar goed dat de gordijnen dicht zijn, ik vreesde anders heel de straat gapend achter mijn vensters.

En dat simpel en alleen vanwege het feit dat er in deze tijd wel eens ‘s nachts Pietermannen en roodbemijterde bejaarden ons huisje zouden kunnen bezoeken. Dan moet de zaak hier aan kant zijn.

Ik zal blij zijn als hij weg is, die rooie rakker. Ik mis m’n snotjes aan de onderkant van de tafelrand…

Dág Sinterklaasje, dáhaaag…

~ door Aad op 19 november 2008,.