Het Verhaal (39)
• maandag, november 24th, 2008
Morgen begint -wat ik noem- de kuur ‘Strohalm’.
De theorie is duidelijk: professor Smit gaat middels deze kuur trachten te voorkomen dat de kankercellen zichzelf kunnen voeden en derhalve ook niet meer kunnen groeien. In feite te simpel voor woorden, zou je denken. Maar het blijft ‘trachten’…
De kuur kan gedurende de komende vier weken thuis worden ondergaan. Mail en telefoon houden professor Smit op de hoogte van de ontwikkelingen. Bijwerkingen zijn onder meer huiduitslag en blaren onder voeten en handen.
23 december de uitslag. Twee dagen voor Kerstmis. Wat zal dit anders zo knusse feest ons dit jaar brengen..? Hoop, verdriet ? Misschien een klein beetje geluk ? Al was het maar een klein pietsie, een jaartje erbij..? Eéntje maar ?
Fut in feesten heb ik niet. M’n verjaardag a.s. woensdag laat ik passeren zonder feest. Sint maken we mee omdat het een kostbare familietraditie bij Ingrid thuis is. En Kerst? We durven er niet aan te denken…
In dagen als deze voel je hoe belangrijk de aanwezigheid van mensen om je heen is. Niet alleen lijfelijk. Menselijke warmte legt ontelbare kilometers af met een snelheid die niet meetbaar is.
Het lijkt alsof de troepen zich achter ons aan het verzamelen zijn voor de laatste grote aanval.
Intussen wiegt een strohalm zachtjes heen en weer aan de horizon, een teder donker silhouet voor een ondergaande zon. Wat wacht ons..?
Morgen begint -wat ik noem- de kuur ‘Strohalm’.
De theorie is duidelijk: professor Smit gaat middels deze kuur trachten te voorkomen dat de kankercellen zichzelf kunnen voeden en derhalve ook niet meer kunnen groeien. In feite te simpel voor woorden, zou je denken. Maar het blijft ‘trachten’…
De kuur kan gedurende de komende vier weken thuis worden ondergaan. Mail en telefoon houden professor Smit op de hoogte van de ontwikkelingen. Bijwerkingen zijn onder meer huiduitslag en blaren onder voeten en handen.
23 december de uitslag. Twee dagen voor Kerstmis. Wat zal dit anders zo knusse feest ons dit jaar brengen..? Hoop, verdriet ? Misschien een klein beetje geluk ? Al was het maar een klein pietsie, een jaartje erbij..? Eéntje maar ?
Fut in feesten heb ik niet. M’n verjaardag a.s. woensdag laat ik passeren zonder feest. Sint maken we mee omdat het een kostbare familietraditie bij Ingrid thuis is. En Kerst? We durven er niet aan te denken…
In dagen als deze voel je hoe belangrijk de aanwezigheid van mensen om je heen is. Niet alleen lijfelijk. Menselijke warmte legt ontelbare kilometers af met een snelheid die niet meetbaar is.
Het lijkt alsof de troepen zich achter ons aan het verzamelen zijn voor de laatste grote aanval.
Intussen wiegt een strohalm zachtjes heen en weer aan de horizon, een teder donker silhouet voor een ondergaande zon. Wat wacht ons..?
. Mijn mannen gingen vandaag ook de sneeuw in. Jonne had z’n éérste echte kennismaking met Hollandse sneeuw. En ook al is sneeuw in Nederland meestal nix (vieze prutzooi enzo) stiekem hoop ik dat ’t deze winter nog ’n x écht hard gaat sneeuwen zoals ’t vroeger in mijn kindertijd wel heeft gedaan. En dat ’t dan ook ’n tijd blijft liggen… al lijkt ’t me nóg leuker wanneer ’t weer ’s écht hard gaat vriezen, zodat we op ’t ijs kunnen. Laat iedereen weer ’s kennis maken met ’t fenomeen “ijsvrij” (wie kent ’t nog? 
