Aad Meijer

Vandaag was het typisch zo’n zaterdag die voelt als een zondag. Voor mij een ‘tikkie-trug’- dag, zo’n dag waarop je hoofd te vol zit om vooruit te kunnen.

Tijd dus voor een frisse neus onder een schilderachtige late middaglucht. Ik volg altijd de loop van de Watermolenbeek wiens nieuwe meanders, kikkerpoelen  en overloopgebieden het landschap langzaam maar zeker veranderen in een waterparadijs.

Even waan je je alleen, voel je je alleen. Je neus wordt vanzelf fris, maar je hoofd…

Hij is weg. Vertrokken.

Niet met alle grootsheid waarmee hij binnen is gehaald, welnee. Hij is verdwenen als een dief in de nacht. Wij hebben onze cadeautjes binnen, dus who cares..? Dank u, Sinterklaasje…

Verder woedt in mij een vuur van protest. Ik overweeg een een partij op te richten tegen Sinten met brillen. Een Sint met bril kán gewoon niet, en ik snap niet dat er nooit never niet iemand op datzelfde idee is gekomen.

Er is maar één Sint en die is waardig, praat met zware stem, ziet nog met eigen ogen en loopt met rechte rug. Ik snap niet waarom aan een medewerkster ‘vakken spiegelen’ in  een supermarkt hogere eisen wordt gesteld als aan een Jan Lul die als Sint die ( in feite) een openbare functie gaat vervullen.

Mag niet, kan niet.

Ik kan er weinig tegen doen, maar overweeg een website op te richten over ‘foute’ Sinten. Jullie kunnen me helpen. Fotografeer die eikels en we publiceren ze op het web. Liefst met naam en plaats.

Tradities moet je koesteren, niet verkwanselen. Redt Sint !