Kersttraditie
• maandag, december 15th, 2008
Kerstmis is een feest van tradities. Wij hebben er ook een. Minstens een, moet ik zeggen. Jaarlijkse traditie is dat De Boom op 6 december in huis wordt gehaald.
Opgetuigd wordt-ie dan nog niet. Eerst moet de begane grond van onze dierbare Premie A-woning aan kant. Eerder brandt er geen lichtje en hangt er geen bal. Traditiegetrouw.
De vrouw des huizes regeert deze dagen met straffe hand. Vluchten kan niet meer. Zij verzamelt ieders ‘troep’ en biedt dit de eigenaar als vervroegd kerstcadeautje aan. Mijn verrassing bestond uit een rijk gevuld opvouwkratje met een berg er bovenop.
Het kratje herbergt veel vergeten waar. Ik kan nergens afstand van doen, al doe ik er niets mee. Wat opvalt is de kluwen draden. Met het komen en gaan van electronische hebbe- en andere dingen blijven op raadselachtige wijze de bijgeleverde draden achter. Sommigen zelfs nog keurig in de verpakking. Met zo’n zwart geplastificeerd ijzerdraadje er omheen om de zaak bij elkaar te houden.
Van sommigen herken ik de afkomst niet eens, ik kan er geen draad aan vastknopen. Weggooien doe ik niet, dergelijk snoerwerk kan ooit eens belangrijk zijn. Waarvoor ? Wie weet.
Het draadloze tijdperk breekt aan. Ooit lacht iemand mij uit om mijn verzameling snoertjes met alle soorten stekkertjes eraan. Maar weggooien ? Voorlopig niet…
Kerstmis is een feest van tradities. Wij hebben er ook een. Minstens een, moet ik zeggen. Jaarlijkse traditie is dat De Boom op 6 december in huis wordt gehaald.
Opgetuigd wordt-ie dan nog niet. Eerst moet de begane grond van onze dierbare Premie A-woning aan kant. Eerder brandt er geen lichtje en hangt er geen bal. Traditiegetrouw.
De vrouw des huizes regeert deze dagen met straffe hand. Vluchten kan niet meer. Zij verzamelt ieders ‘troep’ en biedt dit de eigenaar als vervroegd kerstcadeautje aan. Mijn verrassing bestond uit een rijk gevuld opvouwkratje met een berg er bovenop.
Het kratje herbergt veel vergeten waar. Ik kan nergens afstand van doen, al doe ik er niets mee. Wat opvalt is de kluwen draden. Met het komen en gaan van electronische hebbe- en andere dingen blijven op raadselachtige wijze de bijgeleverde draden achter. Sommigen zelfs nog keurig in de verpakking. Met zo’n zwart geplastificeerd ijzerdraadje er omheen om de zaak bij elkaar te houden.
Van sommigen herken ik de afkomst niet eens, ik kan er geen draad aan vastknopen. Weggooien doe ik niet, dergelijk snoerwerk kan ooit eens belangrijk zijn. Waarvoor ? Wie weet.
Het draadloze tijdperk breekt aan. Ooit lacht iemand mij uit om mijn verzameling snoertjes met alle soorten stekkertjes eraan. Maar weggooien ? Voorlopig niet…
