Aad Meijer

It giet oan. In het Roosendaals: trek je jas aan. Vanmorgen nog dacht ik dat ik van droge kou hield, maar toen ik eenmaal in m’n snuit voelde hoe koud een oostenwindje in de Molenstraat kan aanvoelen herriep ik deze gedachte terstond.
De wind voelde als echte winter, deed verlangen naar warmte, wijn en wollen dekens. Deze wind doet mijn verwarming telkens afslaan, doet mij de gordijnen sluiten en mij wentelen in de weelde van m’n huis.
De winter van 2008 staat nu werkelijk op, en ik vraag me af of ik er nu minder tegen bestand ben. Ooit kilometers afleggend op de fiets, een koude gure wereld trotserend, kwam de schooljongen van weleer de pijn in z’n vingers verbijtend thuis. De Etna kolenkachel bracht troost, verdampte de vrieskou van je bibberende lijf.
Je wollen wanten, je schoenen jas en broek zouden die nachten voor die kachel blijven hangen, over een geduldig wachtende stoel. De volgende morgen moest je ze immers weer aan, als je dezelfde route nam, de donkere kou in.
De kou heb ik lang geleden leren trotseren.
Maar een rayonhoofd ?
Nee, dat ben ik gelukkig niet geworden…

Tweede Kerstdag is typerend voor Nederland. Een soort tweede verjaardag, voor het geval het de dag daarvoor een beetje tegenviel?

Terugblikkend hadden wij een mooie Kerst. Met onze naasten, in kleine kring. Mooi, gezellig.

Wat mij echter opviel is de ‘verAmerikaansing’ van Kerstmis hier in Nederland. Veel Kerstmangedoe in soorten en maten, veel artikelen met engelstalige kreten. Alles schreeuwt naar je vanuit de etalages en kerststukken staan nog in meterslange rijen te wachten als de bloemenwinkels gaan sluiten.  Nogal wat smakeloos opgesierde groensels met kaars, moet ik zeggen. Voor veel te veel geld. Wat is er aan de hand..?

Deze dagen doen je terugblikken tijdens momenten van stilte. Aan hen die niet bij je zijn, aan hen die nooit meer bij je kunnen zijn. Aan de spelletjes van vroeger, stompjes kaarsen branden op een schoteltje. Of kliederen met druipkaarsen, die hun kleurige stalagmieten over bolle flessen van Italiaanse komaf uitstortten.

Waar zijn ze, deze kaarsen? Niet meer in het assortiment van de Blokkers, Hema’s en Kruidvaten van vandaag de dag. Voorbij is hun tijd, waarin ze in het schemer bewonderende kindergezichtjes verlichtten.

Mijn Kerstmis was dit keer vervuld van dankbaarheid. Geen zacht kaarslicht, maar fel licht dat veel warmte afgeeft straalde deze dagen. Verwarmde deze dagen.

Natuurlijk ben ik nog steeds bang, maar de liefde en genegenheid die ons via post, sms, mail en weblog is toegestroomd doet meer dan goed. Dank daarvoor..!

Jullie zijn het die kerstmis zo mooi maken…