Aad Meijer

De dagen tussen Kerst en Nieuwjaar zijn vaag. Ze lijken geen bedoeling te hebben. De Kerstdagen doen je genieten van je naasten, met een borrel en een babbel. Typisch ‘mijn ding’.
Het is een zware aanloop naar het feest van Oud en Nieuw. In onze situatie een moeilijk feest om met ons te vieren. Ingrid is ziek, dus gaat dood en Zoë geniet een overtreffende trap van puberschap en wil alleen maar weg van thuis. Terwijl ik altijd zo’n toffe vader wilde zijn.
Happy Newyear ? Ik heb ooit de fout gemaakt om achter de opkomende zon achter de horizon te kijken.
Had ik nooit moeten doen…

It giet oan. In het Roosendaals: trek je jas aan. Vanmorgen nog dacht ik dat ik van droge kou hield, maar toen ik eenmaal in m’n snuit voelde hoe koud een oostenwindje in de Molenstraat kan aanvoelen herriep ik deze gedachte terstond.
De wind voelde als echte winter, deed verlangen naar warmte, wijn en wollen dekens. Deze wind doet mijn verwarming telkens afslaan, doet mij de gordijnen sluiten en mij wentelen in de weelde van m’n huis.
De winter van 2008 staat nu werkelijk op, en ik vraag me af of ik er nu minder tegen bestand ben. Ooit kilometers afleggend op de fiets, een koude gure wereld trotserend, kwam de schooljongen van weleer de pijn in z’n vingers verbijtend thuis. De Etna kolenkachel bracht troost, verdampte de vrieskou van je bibberende lijf.
Je wollen wanten, je schoenen jas en broek zouden die nachten voor die kachel blijven hangen, over een geduldig wachtende stoel. De volgende morgen moest je ze immers weer aan, als je dezelfde route nam, de donkere kou in.
De kou heb ik lang geleden leren trotseren.
Maar een rayonhoofd ?
Nee, dat ben ik gelukkig niet geworden…

Tweede Kerstdag is typerend voor Nederland. Een soort tweede verjaardag, voor het geval het de dag daarvoor een beetje tegenviel?

Terugblikkend hadden wij een mooie Kerst. Met onze naasten, in kleine kring. Mooi, gezellig.

Wat mij echter opviel is de ‘verAmerikaansing’ van Kerstmis hier in Nederland. Veel Kerstmangedoe in soorten en maten, veel artikelen met engelstalige kreten. Alles schreeuwt naar je vanuit de etalages en kerststukken staan nog in meterslange rijen te wachten als de bloemenwinkels gaan sluiten.  Nogal wat smakeloos opgesierde groensels met kaars, moet ik zeggen. Voor veel te veel geld. Wat is er aan de hand..?

Deze dagen doen je terugblikken tijdens momenten van stilte. Aan hen die niet bij je zijn, aan hen die nooit meer bij je kunnen zijn. Aan de spelletjes van vroeger, stompjes kaarsen branden op een schoteltje. Of kliederen met druipkaarsen, die hun kleurige stalagmieten over bolle flessen van Italiaanse komaf uitstortten.

Waar zijn ze, deze kaarsen? Niet meer in het assortiment van de Blokkers, Hema’s en Kruidvaten van vandaag de dag. Voorbij is hun tijd, waarin ze in het schemer bewonderende kindergezichtjes verlichtten.

Mijn Kerstmis was dit keer vervuld van dankbaarheid. Geen zacht kaarslicht, maar fel licht dat veel warmte afgeeft straalde deze dagen. Verwarmde deze dagen.

Natuurlijk ben ik nog steeds bang, maar de liefde en genegenheid die ons via post, sms, mail en weblog is toegestroomd doet meer dan goed. Dank daarvoor..!

Jullie zijn het die kerstmis zo mooi maken…

M’n gevoel lijkt sinds eergister 180° gedraaid. Ineens lijkt alles weer over leven te gaan. Wordt ik weer met open ogen wakker.

Dan besef je bij het ontwaken op de Eerste Kerstdag hoe vreemd het is dat dit feest op het eind van het jaar valt. Een feest van nieuw leven zou eerder in de eerste maand van het jaar moeten vallen. Lijkt mij.

Nieuw leven was er vanmorgen te bewonderen voor mij en de mijnen. Nichtje Nora is geboren.

Voor de die-hards onder de lezers van dit weblog: Nora is geboren in het oude tochtige huisje van de kluizenares Sjoke langs de spoorlijn in Dorst. Daarmee is dit door oude hulstbomen omwoekerde hutje met de uitgebrande stal verworden tot een symbool: nieuw leven op een plek waar geen leven meer mogelijk bleek.

Kortom, deze kerstmis is door toevallige omstandigheden de kerstmis geworden die wellicht de indrukwekkendste uit mijn leven zal zijn. Binnen drie dagen ben ik wijzer geworden dan die drie die uit het Oosten nog onderweg zijn.

Kerstmis ligt niet in de winkels. Kerstmis ligt in je wezen, en dat van je verwanten.

Geniet van deze dagen . Jullie allemaal. Al was het om mij en plezier te doen.

Zo goed als onze privéwens voor Kerst en Nieuwjaar zo her en der op deurmatten ploft, zo goed gaat er dit jaar ook een zakelijke wens uit.

Dit is em geworden. Want ook zonder zakelijke band gun ik ieder creatie door inspiratie.

Bij deze dus.

De accessoires zijn van Sep

Het mooie lijf van Kim

en de studio-assistentie van Yvonne.

Vanmorgen strooide de opkomende zon met gulle hand licht door en over de mistflarden heen. Het resultaat was een ongewoon helder belicht landschap, de zon stond immers nog laag. Práchtig..!

Het betekende een bijzonder begin van een bijzondere dag, al durfde ik daar achter m’n stuur onderweg naar Amsterdam nog niet aan te denken.

De spanning zou de uren traag doen wegtikken in het VU , maar het moment waarop professor Smit en verpleegkundige Atie op de gang (!) spontaan mededeelden dat de groei van de kankercellen gestopt was (!) deed de tijd een ogenblik stilstaan.

Je zoekt naar twee violen, een trommel en een fluit maar je vindt ze niet.

Maanden van zorgen en verdriet maken je murw, je kunt op hetzelfde moment nog even niets met zo’n groot positief bericht. We willen nu even verder niets. Dit is al teveel.

We willen alles weer op een rijtje. Kerstmis is voor ons vandaag begonnen…

Hoe je dagen ook verlopen, het wordt vanzelf Kerstfeest. Wij kijken er naar uit, zoals alle voorgaande jaren. Gezelligheid bij je naasten vinden is een van de mooiste dingen die er is.

Morgen wacht ons echter eerst de 23e. De dag die zal uitwijzen of de kuur die Ingrid momenteel ondergaat hoop geeft.

Momenteel is de hoop het vlammetje van een veel te dikke kaars. Het brandt en brandt, zonder de buitenkant van de kaars de kunnen smelten. Hoe het vlammetje ook vecht, uiteindelijk zal het smoren, een verstikt zwart lontje achterlatend.

Morgen ondernemen we wederom de reis naar het VU in Amsterdam. Zonder al te veel te durven hopen. Dat hebben we intussen wel afgeleerd…

Met dank aan Jeannine Hermans: zo zag 2008 eruit in bijzondere foto’s. Volg de links:

1. http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/the_year_2008_in_photographs_p.html#afhurl .
2. http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/2008_in_photographs_part_2_of.html#afhurl . 
3. http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/2008_the_year_in_photographs_p.html#afhurl .

Zou Jezus een dezer dagen in Roosendaal geboren worden, het zou hem slecht vergaan. Wijzen uit het oosten zijn hier allang niet meer te vinden, en de schapen zijn inmiddels door de herders tussen een broodje opgegeten.

Dan komt er vandaag een engel die de geboorte van De Koning ( niet Willem Allexander) aankondigt. Gloria in excelsies deo!

Zie hier de reactie van Roosendaal…

Het gaat nergens over. Dit vooropgesteld.

Het verzoek van mevrouw mijn vrouw ( daar is ze weer…) was kerstverlichting buiten aan te brengen. Niet alleen voor, in onze fameuze houten boom. Nee, ook achter in de appelboom.

Ze weet als niemand anders hoe druk mijn dagen en nachten zijn. Dus, dacht zij in al haar wijsheid, schaf ik voor hem netverlichting aan. Tjoep, in de boom en klaar ben je. Toch?

Mooi niet. Netverlichting laat zich niet netjes uit de doos halen, laat staan over de boom werpen. Een boom heeft uitstekende takken, zie je. Met alle gevolgen vandien. Kluwen, klit, klotenzooi.

Daarom deze foto. Uitzicht op onze achtertuin. De lichtjes met opzet onscherp. Want het slaat nergens op als je deze boom van opzij zou fotograferen.

Heb je ook zo’n kut-Kerstervaring? Uit em hier.

Réken maar dat het oplucht..!