Aad Meijer

Echt fotograferen doe je niet zomaar. Het ontstaat vanuit jezelf. Vaak uit interactie met je onderwerp.

De shoots die ik vandaag deed waren commercieel niet interessant, maar gaven me een goed gevoel.

Wil je een baby portretteren, dan weet je dat deze zich niet laat sturen. Zij huilt allen maar. Weet zij veel. Het zal dus twee uren in beslag nemen eer je het portret maakt dat werkelijk waarde heeft.

Vrouwen? Nog lastiger. Zij zien van alles aan zichzelf. Willen graag een portret, maar eigenlijk ook niet. Ook zij eisen tijd, maar het resultaat mag er zijn.

In deze gevallen wil ik niet de commerciele fotograaf zijn, maar de tovenaar. Alleen het eindresultaat telt. En daarmee het geluk. Soms mag geld geen enkele rol spelen…

De jeugd heeft een nieuwe term: ‘boeijuhhh”. Telkens als je tegen een puber iets zegt dat hout snijdt krijg je het antwoord  ‘boeijuhhh..!’

Het thema van de maand februari wordt dus ‘Boeien’.

Stuur je foto in over hetgeen je boeit, met toelichting. Het zal wellicht meerdere bezoekers van dit weblog inspireren.

Denk erom, laat het niet zomaar een kiekje van je dochtertje of goudvis zijn. Je beleving moet echt uit de foto spreken.

Twijfel je? Gewoon sturen. Beeld is altijd boeiend geweest..!

New business voor TKST & BLD komend jaar. Binnen deze week viel alles op z’n plaats.

Het maandblad ‘Thuis In Roosendaal’ wordt mijn pakkie an. Een blad voor en door Roosendalers. Mooi en meesterlijk.

Daarnaast ‘Special Portraits, Special Sessions’. Bijzondere foto’s van bijzondere mensen.

Mensen zoals jij en ik. Zoals Vicky, op deze foto.

Doe mee, beleef het mee..!

M’n logje over de Kapelberg maakte nogal wat los, en daarom de geschiedenis van deze bijzondere plek. Op de foto zie je de huidige situatie, men is volop bezig met de restauratie van de laatstgebouwde kapel uit 1897. De naam blijkt na onderzoek inderdaad ‘Bergkapel’ te zijn, ik vraag me af hoeveel Roosendalers dat weten.

Volgens een legende zou een schipper, toen hij tijdens de Elisabethsvloed in 1421 in een storm terecht kwam, Maria aangeroepen hebben. Temidden van dit noodweer dreef de schipper met een gebroken roer op de Striene hulpeloos rond. Zo hevig golfde het water, dat het bootje, waarin de man zich bevond, dreigde te vergaan. In zijn grote angst beloofde de schipper bij een veilige landing op die plaats een Mariakapelletje te bouwen. Bij Doorlicht landde hij behouden aan en zou aldaar de beloofde kapel hebben gebouwd. Doorlicht was een turfstekersdorpje en moet gelegen hebben tussen Oud Gastel en Roosendaal. Op die plaats bouwde hij een Kapel voor O.L.Vrouw van Zeven Smarten. De eerste kapel staat getekend op een kaart uit 1529, maar de Kapel werd in 1648 afgebroken. In de 19de eeuw werd op de plaats van de oude Kapel een Mariabeeld geplaatst op een met gras begroeid heuveltje. In 1897 kwam de huidige achthoekige Kapel gereed naar een ontwerp van architect M.Vergouwen. In 1947 werd de kapel gerestaureerd en van gebrandschilderde ramen voorzien. Onder het altaar stond de “Zwarte Madonna”  die helaas in 1970 werd gestolen. Toen werd er een beeld geplaatst uit het vroegere Charitasziekenhuis.

Boven de ingang staat in latijns schrift: “Sanctae Dei Matri Mariae Consolatrice Afflictorum Sacrum”
(Moeder Gods Maria, Troosteres der bedroefden)

Voor reizigers richting Roosendaal: Als je op de A17 rijdend Roosendaal nadert, zie je links in het landschap de lange bomenrij met de kapel aan het eind. Het bouwwerkje staat met haar kont naar de weg.

Helaas rukte Roosendaals autoboulevard op tot tegen de Kapelberg, en dat is best jammer te noemen. Wat het erfgoed van Roosendaal betreft is er in feite heel veel als ‘best jammer’ te betitelen…

Fitnessen met je dochter is goed voor de onderlinge relatie, zo blijkt sinds een paar weken. Gelukkig maar.

Op avonden zoals deze kom ik nadat ik me heb omgekleed om met haar naar de sportschool te gaan met veel bombarie naar beneden: ‘Here is the Muscleman!’, brul ik al op de trap waarop Rutger steevast hardop moppert dat ik helemaal geen mosselman ben en gewoon een slappeling. Geeneens spierballen. Hij vind het maar niks.

Zoë zal de laatste niet zijn om me op de toestellen uit te dagen, en weet wat goed is voor m’n sixpack. Voor notoire bierdrinkers als ik is een sixpack heel belangrijk. Wat voor merk erop staat is niet eens zo belangrijk.

Fitness is best leuk. Je rijdt 10 kilometer weg op een fiets, stapt af en loopt weg. Je hoeft de fiets niet eens terug te brengen. Gemak dient de mens, en ieder toestel waarop ik m’n oefeningen zittend kan doen geniet mijn voorkeur.

Maar al met al is het prettig. Het luie zweet verdwijnt, het gevoel dat je iets met je lijf hebt gedaan doet best goed. Eerlijk is eerlijk.

Op momenten zoals deze geniet je van de relatie met je dochter zoals je je die wenste op het onvergetelijke moment dat ze geboren werd: ‘Kom pap, vijftig keer opdrukken, zien of je het redt!’

Een aantal dagen wist ik even niets te melden op dit log. Wellicht was er teveel om te melden, ik weet het niet. Het bleef bij staren naar m’n scherm.

We pakken de draad der dagen nu weer op. Bijgaand een bijzonder plaatje wat ik vanmorgen op de buitengrens van Roosendaal heb gemaakt.

Al eeuwenlang vindt gelovig en ongelovig Roosendaal steun en troost bij Maria in haar kapelletje op de Kapelberg.

Het staat er vol met uitingen van dankbaarheid: krukken, kaarsen, bloemen, schoentjes etc.

De oude kapel is echter aan een opknapbeurt toe, en is tot mei niet meer toegankelijk voor wie er even een toevlucht wil zoeken. Maria houdt nu audientie van ‘smorgens 10 tot ‘smiddags 4 in een zeecontainer tussen de bomen naast de Kapelberg.

Ik wilde jullie bijgaand plaatje niet onthouden.

Nog net op de valreep ‘n foto voor het thema van januari. Net terug van skivakantie, waar we hele mooie uitzichten hadden over de skipistes e.d.  Maar deze foto is gemaakt toen er weinig sprake was van uitzicht, beter gezegd “geen” uitzicht. Toch wel bijzonder om in de mist te skieen, al was ik wel blij toen we weer boven de mistbanken zaten en weer wel ‘n prachtig uitzicht hadden.

Het uitzicht s’avonds bij metro station Hoogvliet tussenwater…..

Groeten

Eef

Morgen is het de 25e, dus dan verlopen alle Kruidvatkaarten. Ik besloot gisteravond om vandaag m’n laatste kaartje te besteden aan een snoepreisje richting Gorinchem, dat leek me een mooi doel om m’n fotografische lusten te botvieren.

Veel tijd had ik niet. Om 15.00u. wachtte me weer een persconferentie in Roosendaal.  Het maakte achteraf niet zo uit. Het mooie vestingstadje staat volgeparkeerd met auto’s en er zijn maar liefst 50 kunstwerken verspreid over plaatsje.

Nu ben ik een kunstliefhebber, maar op plaatsen waar kunstuitingen niets toevoegen wil ik ze liever ook niet zien. Op bovenstaande foto zie je links een voorbeeld.

Om kort te gaan: de foto-oogst was mager, maar ik ben tóch blij Gorinchem eens gezien te hebben.

Waar een Kruidvatkaartje al niet goed voor is..!

Fotografie maakt mensen gelukkig, laat hen genieten van schoonheid. Vandaag kwam uit het Belgische Minderhout Lele naar de studio. Ze ziet aan zichzelf van alles, zoals menig vrouw. Maar wil nu toch eens een portret.

Werken met vrouwen als Lele is heerlijk. Ze luistert, ondergaat de sfeer in de studio nadat we zijn ‘ingeschoten’. Vanaf dat moment kun je enkel nog maar mooie portretten maken. Onbevangen, sereen, pure schoonheid.

Aan shoots als deze komt geen make-up te pas. Wat toegevoegd moet worden, doe je achteraf bij je beeldbewerking.

Maar Lele mag terugkomen. Ze heeft zichzelf vandaag overwonnen…