Aad Meijer

Als er iets is wat ik jaarlijks graag bijwoon dan is het wel De Vrienden Van Amstel in Ahoy. Telkens weer een georganiseerd uit de hand gelopen feestje.

Dit jaar zat het er niet in om erbij te zijn. Jammer, jammer, jammer…

Echter, oud collega Alfred regelde dat ik vanavond kon gaan, vergezeld van m’n schoonzusje Marieke en het werd een heerlijke avond. Ellen ten Damme als gastvrouw en virtuoos op de viool.

Voor de Doe Maar liefhebbers: halverwege de avond stapte de complete band op het podium om nog eens even lekker ska-end terug naar af te gaan. Ik vond het gewéldig!

Alfred bedankt, Marieke bedankt. Het deed me meer dan goed !

Te Koop, t.e.a.b. :

Boom

In zeer goede staat, van eerste eigenaar. Altijd binnen gestaan.

Kleur: groen, kan echter ook in lichtbruine uitvoering geleverd worden.

Biedingen via het emailadres van deze website.

Vandaag een zoveelste dag van de waarheid zoals we er nu al enkele achter ons hebben liggen. Vanmorgen vroeg om negen uur was bij de VU de scanner al gereserveerd, dus om alle kans op files maar te vermijden de trein gepakt naar Amsterdam.

De reis ondergaan we zwijgend. Het onze trouwdag, maar het voelt anders. We doorlopen gedurende de morgen de onderzoeken intussen bijna automatisch.

Dan komt verpleegkundige Atie met goed bericht: de kankercellen blijken geslonken(!) De weg die we zijn ingeslagen blijkt ergens toe te leiden.

Het heeft veel pijn gekost, maar dat kost het in vele gevallen als je een doel wilt bereiken dat ergens in het onbegaanbare ligt.

Ingrid zal nog veel last hebben van de bijwerkingen, maar ook die tijd zal voorbij gaan. Nu is het zaak de cellen dermate klein te krijgen dat het lichaam zélf ze inkapselt.

We trakteren onszelf een uurtje later bij de Burgerking op de Schiphol Plaza.

Gezondheid!

Ik moet er telkens weer aan denken terwijl ik sta te niksen in de wasstraat, maar nu kom ik er maar eens mee uit de kast.

Telkens als ik die borstels tekeer zie gaan denk ik terug aan m’n jeugd toen door beterwetende juffen de edele beweging van het tandenpoetsen werd voorgedaan. Schrobschrobschrob, veegveegveeg..! Zowel in de klas als in de tandartsbus (griezel!)…

Inmiddels zo’n slordige veertig jaar later race ik met m’n roterende borsteltje door m’n orale huishouding en ga ik gepoetst en gepolitourd de straat op.

In de wasstraat niksend en over het leven en aanverwante artikelen nadenkend ( wat moet je anders doen ?) vraag ik me steevast af wanneer het moment komt dat je uit bed stapt en tussen twee verticale draaiende borstels door je richting droogkamer begeeft, alwaar je enigszins voorverwarmde en geluchte kleding  op je ligt te wachten. De roterende tandenborstel zal dan middels een harig kauwgummetje vervangen zijn. Zo zal dat gaan.

Ben ik nu gek, of heb jij ook zulksoort denkmomenten..?

Ben do bekouwe…

Ziek zijn en streven naar leven is een proces wat je ademloos gadeslaat. De dagen van de jaarwisseling waren van een wanhopige aard, en dan ben je blij dat er een directe lijn naar professor Smit bestaat. Bwonderenswaardig de manier waarop deze man altijd stand by is.
We zijn nu zestien dagen later en Ingrid klimt uit het dal op. Wil haar sportieve leven weer oppakken. Moppert als vanouds op mij, op haar dochter.
Kortom, we lijken weer terug naar ‘af’ te gaan , maar ligt er een herstart in het verschiet..?
Dinsdag gaan we weer naar Amsterdam, voor de volgende scan die zal uitwijzen welke richting te gaan.
Hoe het ook zij, we zoeken de zonzij.
Postitivitijd is wellicht de beste remedie die er bestaat….

Het Priense Swaree is een speciale avond in Roosendaal.

In het plaatselijk theater voert de Roosendaalse bevolking een voorstelling op die zijn weerga niet kent. Humor en schoonheid van de bovenste plank. Dit alles ter ere van de Prins (-Carnaval).

Plaatsbewijzen zijn beperkt, en dus gaan de Roosendaalse liefhebbers een dag van te voren ‘liggen’ voor de schouwburg, waar de volgende dag de verkoop begint. Alles voor een kaartje.

Verleden jaar kroop ik bij hen, en dit jaar weer. Deze mensen houden een cultuur in stand. Zij slapen op straat voor een kaartje, terwijl zij dondersgoed weten dat ze dat toegangsbewijs toch wel krijgen, als ze willen.

In hen herleeft de generatie van de seventies, en navragend kloppen de geboortedata wel zo’n beetje.

Vanavond ging het weer even om ‘samen’, en ik voelde me thuis…

Een bijzonder uitzicht van Cat!

‘Bijgaand mijn uitzicht . Hij is niet helemaal meer up-to-date, mijn buik is qua omvang alweer behoorlijk gegroeid. Maar verder is ’t beeld wel ’t zelfde gebleven, Erik ligt nog régelmatig op m’n buik naar onze dochter te luisteren. Of zij ’t daar ook mee eens is, weet ik eigenlijk niet, hij krijgt net zo regelmatig ’n flinke beuk van d’r Nog ’n kleine 2 maandjes, dan hopen we haar “in het eggie” te mogen bewonderen.’

Ik heb nu al enige dagen niet tot woorden of beelden op dit weblog kunnen komen. De dagen lijken letterlijk en figuurlijk lichter te worden. Ingrid komt langzaam maar zeker weer in een redelijke conditie, en bereidt zich voor om de loopschoenen weer aan te trekken om te pogen haar oude vorm terug te vinden.

Het stemt dankbaar, het stemt goed. Volgende week dinsdag weer een scan in het VU, die haar toestand wederom in beeld zal brengen.

Qua werk ben ik dit jaar zorgvuldig begonnen, ik denk veel na over welke richting in te slaan. Op zoek naar structuur nu de economie in een dip zit. Overleven.

Sjonnie bivakkeert vaak in de Molenstraat, hij lijkt zo’n beetje m’n prAadmAadje te worden. Sjonnie is zielsgelukkig. Hij heeft nu een radio en is als een kind zo blij ermee. Van mensen als hij kun je wat leren.

Het jaar is pas begonnen en er gebeurt al van alles. Wat zal het brengen..?

“Zie het smelten”, sprak de snackbarhouder vanmiddag tegen mij zonder me eigenlijk aan te kijken. “Eindelijk raken we van die troep af!”

Hij had het goed gezien. Door zijn etalageruit zie je de straatstenen weer onder het ijs uit aan de oppervlakte komen. Wat gister nog witte sneeuw was verandert nu in grijze snot. Het dooit en het zal blijven dooien.

Hij is blij van die ‘troep’ af te zijn. Maar jullie ?

Wat is jouw voorkeur: vrieskou of dooi..? Ik wil het nu wel eens weten. Vergeet niet bij je antwoord aan te geven hoe je op je mening gekomen bent.

Dus: ijspret of dooipret..?