Aad Meijer

Al duurt het carnaval slechts vijf dagen, voor Roosendaal was er al weken ‘Gin zeej t’oog.

Maar nu is het feest definitief voorbij. Ik heb het helaas niet mee kunnen maken, en het doet verdriet te bemerken hoeveel prachtige beelden ik heb gemist. Het is helaas niet anders.

De sporen die de feestvierende massa heeft achtergelaten, zijn binnen een dag weggepoetst. Er is hard gewerkt.  Als ik vanavond de studio verlaat is de Molenstraat schoon, op wat confetti in de voegen van het plaveisel en wat spuitslierten op de muren en de borden na.

Roosendaal gaat weer haar ‘normale’ gangetje, en ik ga met haar mee. Er is nog veel moois te doen…

Je mag dankbaar zijn als je moeder tachtig wordt. Wij huurden een zaaltje om haar in het licht te zetten. Temidden van geliefden, familie, buurtjes. Kortom: haar clubje.

Kritische liedjes maar ook lofzangen vielen haar ten deel, het werd een prachtige middag. M’n moeder genoot met volle teugen.

Ik voelde me een slechte feestganger. Wederom een festiviteit met een dubbel gevoel, en ik voel me alleen maar moe. Mis in het feestgezelschap opeens een van m’n liefste tantes, m’n vader. Allebei overleden. Toonaangevende mensen in m’n bestaan. Ik voorzie het gemis van Ingrid in een samenkomst als deze, en bijt me wederom door de feestelijke uren heen.

Het lukte me niet het feest met geheven hoofd te verlaten, achter je valt wederom een gordijn dicht.

Een feest als dit drukt je met je neus op het feit dat het gat in de nacht die voor je ligt zich steeds duidelijker opent. Wat achter je ligt is voorbij. Met een dikke streep eronder.

Weet je, sinds 7 maanden draag ik een onbestemd gevoel in me dat als ik toe zou zijn aan het vijftigste hoofdstuk van ‘Het Verhaal’ Ingrid er wel eens niet meer zou kunnen zijn. Althans: stoffelijk.

Vandaag is het zover. Ingrid is er nog, en mijn moeder viert haar tachtigste verjaardag. Feest!

Meer gelach dan een traan. Moederlief heeft voor haar schoondochters een financiële traktatie in een mooi versierde envelop bereid maar helaas: bij het openmaken blijken de veelbelovende enveloppen leeg…

Hieruit blijkt hoe moeilijk het op deze leeftijd is om je gedachten bij de dingen te houden waar je mee bezig bent. Vandaag keerden de schoondochters dus met een mooi beplakte envelop, maar met lege handen huiswaarts. Een mooi verhaal voor later rijker.

Een dag als deze vraagt veel energie. Onze nachten zijn rusteloos, en dat wreekt zich overdag. De medicatie van Ingrid doet daar een dikke schep bovenop.

Maar het was leuk. Heel leuk. Het verdriet kreeg vandaag geen kans…

Ik kan niet uitdrukken hoezeer ik jullie reacties waardeer, en hoe goed ze doen. Gister was een zwart moment in de tijd, maar het moet een moment blijven Ik zal me het lang genoeg herinneren.

We gaan door met leven, ondanks de vooruitzichten. Ingrid  wil positief blijven , probeert haar pijn weg te slikken en we gaan door met leven. Met gelijke tred volgt dit weblog.

Ieder dag betekent een nieuwe kans, al wordt het beeld ervan soms wazig als er onverwacht weer wat tranen in je ooghoeken opwellen.

Wees eerlijk: een lach is moeilijk te onderdrukken als je een affiche van Blijdorp tegenkomt waarop deze waanzinnige foto vertelt dat de ijsberen terug in hun dierentuin zijn.

Zo moet het zijn, de lach en de traan gaan hand in hand samen op weg. Zo is nu eenmaal het leven…

Vandaag was de maandelijkse check van Ingrid’s toestand in het VU in Amsterdam. We moesten komen ondanks de longontsteking, het onderzoek is té belangrijk.

Hoe belangrijk bleek wel na lang beraad, de mededeling was zonder meer schokkend: nu ook uitzaaiing in de lever. Kans om het goed te verwerken is er op dat moment niet, Ingrid moest meteen naar een afdeling waar ze meteen aan een andere chemokuur werd gelegd.

Onderweg door de gangen van het ziekenhuis naar m’n auto waarvan de parkeertijd een puur uur moest worden verlengd brokkelt alles wat je de afgelopen maand aan hoop en zicht op de toekomst langzaam hebt opgebouwd af, totdat alles ineens in pijnlijk puin lijkt te storten.

In de volle ziekenhuishal lijkt iedereen te lachen, iedereen komt met plezier of lijkt luid pratend naar buiten te verdwijnen.

Ik snap er niets meer van. Slik en bijt me overal doorheen. Nu moet ik er zéker voor Ingrid zijn, en ik moet straks nog met een strak stuur naar huis zien te rijden.

Ook nu woedt er weer een enorme woede in me, ik weet niet wat ermee te doen…

Soms werp ik me op mezelf terug door het maken van stillevens. Vandaag had ik echt behoefte om even alleen te zijn met een artisjok. En wat bijeengeschraapte props uit de materiaalruimte/kleedkamer van de studio.

Het maken van een mooi stilleven vereist tijd en geduld. Tijd voor het zoeken naar ondersteunend materiaal,  tijd voor de setting, tijd voor je licht ( bij deze vier lampen, een invulschot en een spiegel…), tijd voor je dieptescherpte, tijd voor je rust om goed te kijken.

Na een uur staat deze prent er dan.

Is het de moeite waard ? Ik denk van wel. Al was het alleen maar om tot mezelf te komen…

Ik zit met deze foto in m’n maag. Ik maakte em vannacht terwijl ik na een opdracht langs dit tafereel kwam gelopen.

Een verlaten invalidenfiets, met een spinnenweb aan spuitconfetti over zich heen gedrapeerd. Verder is hier niets te zien. Hier gebeurt niets, en er is amper licht.

De stoep is mijn statief , dit is mijn foto.

Bladerend door mijn dagproductie hou ik telkens stil bij deze plaat. Ik blijf er naar kijken. En weer. En nog eens.

Waarom weet ik niet, ik kom er maar niet achter.

Wat vinden jullie van deze foto..?

Valentijn, Valentijn.., wil jij voor mij de liefste zijn ?

Het mag een commercieel feest heten, van Amerikaanse origine.

De winkels zien al weken vreselijk roze, en de grootste rotzooi wordt aan de man gebracht. Het is allemaal prima.

Maar toch. Oorlog herdenken we ook, dus waarom de liefde niet? Een dag als vandaag waarop iedereen met het uiten van zijn of haar liefde bezig is, verdient ingelijst te worden.

Owkee, in een roze lijstje dan…

Hoe gek kan een mens worden.

Gister laat je je vrouw achter in het ziekenhuis, vandaag is de longontsteking vastgesteld en onder controle. Ingrid mocht naar huis, mits ze zich koest houdt. Ben je dus de ene dag als partner bezig alles te verzorgen voor een ‘fijn’ verblijf in het ziekenhuis, vandaag van alles gedaan om haar een welkom thuis te geven.

Al met al en eerlijk gezegd kan ik geen blij gevoel meer opbrengen. Je emoties slingeren dermate heen en weer en je nachten zijn zo slecht dat je simpelweg murw wordt. Hoogtepunt van dit alles is dat ik bij het wegrijden vanavond naar een opdracht  kennelijk bij het achteruitsteken en deuk in de auto van de buurvrouw heb gereden. Het zal wel gebeurd zijn, ik heb er echter niets van gemerkt.

Vanavond moest ik een concert fotograferen, en tijdens een plaspauze bezag ik mezelf eens in de spiegel. Zou ik een zeikerd zijn, dan is dit een treffend portret.

Maar ik moet positief blijven, en me zo gedragen. Vindt Ingrid.  Ik zal m’n best doen. Echt waar.

Ik zal m’n best doen.