Aad Meijer

Wellicht moet ik dit niet schrijven. Maar wat doe als je niets kunt ? Wat gebeurt er met je als je ziet hoe je levensmaatje enorm pijn lijdt en je niets kunt doen..?
Eens temeer blijkt dat kanker zich niet laat bedwingen. Lijkt ze onder controle, dan keert ze op een andere plek in het lichaam terug. Of vreet op een andere wijze aan een mens tot de dood erop volgt.
Zo positief als Ingrid het telkens op weet te pakken en met dat kleine beetje energie de kop in de wind steekt, zo somber wordt ik als ik om me heen kijk en besef hoeveel schade het aan ons dagelijks leven heeft toegebracht. Alles verwaarloost, alles versloft noodgedwongen. Alles draait enkel nog om werken en overleven. Hoe dan ook.
De regel ‘tot de dood ons scheidt’ was toen zo makkelijk en glimlachend uitgesproken. Maar God, wat doet het pijn…

Vanavond maakte ik een impressie van het optreden van het Fanfarekorps Koninklijke Landmacht Bereden Wapens. Een mond vol en veel vertoon denk je dan, maar het tegendeel is waar. Het is allerminst een typisch militair evenement waar je naar kijkt. Dit zijn rasmuzikanten, gekleed in een zwart pak met rode bies en een gouden harp als embleem. Geen soldaten, en allerminst blaaspoepers.

Velen kennen dit korps dankzij het vreselijke vliegtuigongeval in 1996: 34 doden en 7 gewonden waren er toen op vliegveld Eindhoven te betreuren.

Mensen en instrumenten zijn een boeiend onderwerp voor fotografie, zeker als je de belichting die bij een dergelijk optreden wordt toegepast goed benut. Deze foto maakte ik glimlachend tijdens het stemmen: éérst je instrument in orde brengen, en dán jezelf…

Het leek ineens allemaal zo goed te gaan.
Maandag echter kreeg Ingrid een enorme pijn waardoor het zelfs onmogelijk werd om te liggen. Slapen was er nagenoeg niet meer bij.
Op foto’s was er echter niets te zien. Gisteravond verergerde de situatie zich zodat er een arts moest komen. Men vermoedt nu dat er een ontsteking achter de tumor moet zitten.
Vandaag is Ingrid opgenomen in het ziekenhuis met de hoop de ontsteking onder de knie te krijgen.

Ineens lijkt je huis leeg. De poezen blijven je verbaasd achternalopen omdat ze voelen- en misschien wel zien- dat er iets niet klopt.
Wederom krijgt Het Verhaal een andere wending…

We hebben het meegemaakt vandaag: regendruppels die éven dachten dat ze sneeuwvlokken waren, maar ook sneeuwvlokken die een moment het idee hadden dat ze zowaar regendruppels waren. Allen gejaagd door de wind.

Ik toog vanmiddag met de handen diep in de zakken en de kraag hoog het centrum van Roosendaal in. Ik voelde me koud, doornat en alleen.

Alleen met de parapluskeletten, hier en daar in openbare prullenbakken gestoken, maar meestal achteloos weggesmeten. Fietsen die hulpeloos op hun zij lagen, stuur en voorwiel hulpeloos in de lucht.

Het winkelcentrum was vanmiddag een stiltecentrum. De ondernemers hier vonden het eigenlijk wel gezellig dat ik langs kwam, en waren te porren voor de ( fotografische) plannen die ik hen voorlegde. Samen met hen treed ik de recessie tegemoet. Geen gas terugnemen, maar ondernemen. Juist nu. Met een minimum aan investering een optimaal resultaat zien te behalen.

We gaan de recessie voorbij. Na ons de zondvloed..!

Gokken op internet is hot. Steeds meer mensen wagen hun kans en spelen gespannen hun spelletje.

TKST & BLD gaat hierin mee en biedt je de mogelijkheid je gokje te wagen.

In de studio staat deze Amalullusbol. Zij heeft een doorsnede van maar liefst 12 cm. Een echte knoepert dus.

En nu de gok: hoe lang is de stengel als de knop opengaat ? De winnaar wacht een heuse portretbon..!

Groeit de stengel verder na de door jou geraden lengte, dan val je af. Degene die er het dichts bij zit wint.

De groei van de stengel zal op dit weblog gevolgd worden. Waag je kans! Doe mee en speel mee..! ;P

Vandaag was de workshop HDR 2 met als toetje een intro op ‘Model en Licht’.

Het Collectief heeft de handen in elkaar geslagen, en de plannen voor 2009 liggen klaar. Er gaat veel moois gebeuren..!

Carnaval is niet mijn feestje. Het zit niet in mijn genen, en daarom moet ik erbuiten blijven.

Deze tekortkoming stelt me echter wel in staat om als beste stuurman aan de kant te staan. Al jaren volg ik het spoor van de confetti in diverse steden. M’n kiel was blauw, m’n zakdoek rood. Daarmee maak je je meteen anoniem. Je gaat op in de feestende massa.

Een carnavalsprins als Olav in Roosendaal opende mij de ogen. Ik volgde verleden jaar zijn pad door ziekenhuizen, basisscholen en andere plekken waar je een feest als dit niet verwacht. Ik praatte kort, maar helder met deze oppertullepetoan, en het ging alleen maar over mensen, en mensen, en mensen.

Olav neemt deze carnaval na vijf jaar afscheid, hij gunt een ander het plezier. Zijn vrouw en dochtertje ondersteunden hem in zijn afscheid vanmiddag. Tegen alle regels in sprong ik op het podium om dit vast te leggen, hetgeen de woede van de toneeltechnicie deed oplaaien. Nogmaals sorry mannen, maar dit was even nodig.

Deze man was geen geen Priens Carnaval, deze man was koning.

Olav bedankt..!

De Priense Swaree is een bijzondere gebeurtenis. De Roosendaalse burgerij biedt De Priens een voorstelling aan in de schouwburg. Vergis je niet, het is geen tussendeschuifdeuren-tafereel. De kwaliteit is hoogwaardig, de humor doorspekt van originaliteit, het fenomeen cultuur wordt geschreven met een hoofdletter K.

Voor een fotograaf geen makkelijke klus. Je moet het doen met het artificiele licht, dat voortdurend wisselt. Je weet niet wat er komen zal.

Als de pauze aanbreekt is de zaal in een mum van tijd leeg. Men strekt de benen, men heft de glazen. Ik beklim het podium, en bekijk de twee vrouwtjes die amper hun stoel uit kunnen komen. Het levert me deze foto op.

Natuurlijk had ik m’n camera terzijde kunnen leggen, een helpende hand kunnen bieden.  Ik vraag me af of ik hen er wel zo blij mee had kunnen maken. Ik vrees van niet.

Ieder z’n eigen feestje…

Tis paniek hier.

Morgen is de Workshop HDR 2 en daar ben ik snel wat lekkere hapjes voor in gaan slaan. Maar wat denk je ? Onderweg naar huis besef ik inenen dat ik de koeken vergeten . Workshoppen met een lege koektrommel is niks..!

Maar ja, ik kan helaas niet meer naar de winkel want ik moet als een speer gaan fotograferen bij de Priense Swaree.

Dus hierbij mijn noodkreet: Wie o wie kan er morgen koeken meenemen naar Roosendaal ?