Aad Meijer

Vandaag weer zo’n moeilijke dag. Wederom wat Ingrid-dingen regelen, maar eerst met Zoë terug naar afdeling 4A van het Franciscusziekenhuis. Weer naar die lange gang waar ik verpleegsters uit machteloosheid en verdriet heb zien huilen. De gang waar ik liefdevol werd omhelsd door zuster Gea tegen middernacht op weg naar het sterfbed van Ingrid die tien minuten later overleed.

Het zijn kanjers daar, hun werk is moeilijk en meer dan zwaar. Als dank voor hun zorgen schenken we een boodschappentas met allerlei soorten snoep en chocola zodat ze verlopig ‘zoet’ zullen zijn. Het is een moeilijk moment.  Eenmaal terug in de lifthal komt Ingrid’s behandelend arts nog even achterop. Er zitten precies acht maanden tussen het moment dat hij ons het vreselijke nieuws moest meedelen en dit afscheid. Zijn voorspelling van toen is ondanks alle pogingen helaas bewaarheid geworden.

Vanavond tegen beter weten in maar vroeg proberen te slapen. Alle rust is nu van belang…

Door vroeg op te staan lijkt de dag lang, maar ernaar omziend was-ie veel te kort.

De leegte die Ingrid achterlaat lijkt leger en leger naarmate de dag vordert.  Bezig zijn met de dingen die gedaan moeten worden, al lijkt er nergens schot in te komen. Nog teveel dingen moeten gedaan worden, teveel van het soort dat je niet door een ander kunt laten doen.

De klimt en daalt intussen, de uren van je verdriet kennen geen zomertijd…

Gisteren geen post kunnen plaatsen. Ik ben in een restaurantje tijdens een etentje met een vriend in elkaar gezakt. Gewoon hop, de stekker eruit. De tol moet kennelijk betaald. Bij het ontwaken voelt m’n lichaam dubbel zo zwaar en staat m’n geest op zwart. De schrikbeelden van Ingrid’s lijden manifesteren zich nu ook steeds sterker.

Ik voel me wederom machteloos en wanhopig omdat ik kennelijk de controle over m’n lijf verlies. Ik ben moe en het daglicht is dof.

Vandaag met m’n broer de papieren rompslomp doorgewerkt. Documenten met herinneringen. Ingrid hield op ontroerende wijze alles tot in de puntjes bij.

Ik wordt wanhopig van het gemis…

De radio staat zachtjes aan, de poezen miauwen. Toch is het stil in huis.

Dit worden dus de dagen zonder veel van wat je gewend was, veel je waarvan hield, veel waarom je vaak moest glimlachen. Het oude vertrouwde komt nooit weer.

Ik heb met Zoë besloten volgende week met z’n twee voor drie daagjes naar Oostende te gaan. Letterlijk en figuurlijk samen even uitwaaien.

Een frisse wind zal ons hopelijk goed doen…

Lief meisje,

mopper nog eens, verwijt me

zeur nog eens, roep nog eens

alsjeblieft, wees nog eens boos

omdat ik vannacht voor de zoveelste keer

te laat een plekje aan jouw zij in bed koos…

Sterven doe je niet alleen. Althans, Ingrid niet. Haar geliefden bleven altijd bij haar in de laatste donkere dagen.

Bovendien puilde crematorium Zegestede uit door de 348 bezoekers die de reis naar deze stille plek buiten Roosendaal wilden wagen. Ik voelde me daardoor allerminst alleen tijdens deze zware uren.

God, wat deed het pijn om Ingrid te verlaten en naar de aula te gaan waar onverwachts meer warmte aanwezig was dan ik durfde hopen. Maar ik kon kracht putten uit Ingrid’s naasten, en de moed waarmee Zoë ons gezinsmuziekje speelde.

Na afloop ben ik weer alleen, alleen in het huis dat wij samen hebben gebouwd. Ingrid en ik. Maar de warmte van de 348 welgemeende bezoekers neem ik mee. Voor altijd.

De dagen zijn zwaar, maar niet ondoorkoombaar. Al heel lang houdt ik mijzelf in moeilijke tijden voor dat je eerst op de bodem van de put terecht moet komen wil je er weer uit kunen klimmen. Nu is dat niet anders, zij het dat er momenten zich manifesteren die aan het magisch realisme raken.

Het lijkt alsof Ingrid een spoor van lichtpuntjes nalaat op haar weg naar weet-ik-veel. Spoortjes van geluk die spreken uit condeolanceberichtjes, toevallige ontmoetingen en virtuele vriendschap die onvoorwaardelijk lijkt. Het maakt me op een merkwaardige manier blij en dankbaar, ondanks het verdriet dat schrijnt in m’n binnenste.

Morgen de dag van het Grote Afscheid, hij komt onontkoombaar dichtbij. Ik weet echter dat er lichtpuntjes mij zullen omringen als het moment van het letterlijke afscheid daar is.

Sterren flonkeren immers alleen maar in de nacht..?

De dagen lijken steeds zwaarder te worden. Niet alleen ik, maar ook Zoë zijn dood- en doodmoe. Samen gaan we naar de kapper en daarna een en ander kopen voor die laatste dag, die komen gaat.

Wat ons wacht op het eind van de middag is het sluiten van de kist. Naarmate het tijdstip nadert groeit het verzet in me, ik wil dit allemaal niet. Ik weiger de kist te sluiten, het voelt gelijk aan het opbergen van iets wat je weg wilt doen. Het enige wat ik wil is Ingrid terug in m’n armen, terug naast me in ons bed. Terug in de tuin waarin ze zo heerlijk bezig kon zijn.

Ik neem afscheid van haar, keer me om en loop weg. Om vervolgens nog drie keer terug te keren om haar nog eens te strelen, nog eens te kussen. God, wat is het moeilijk, het lukt me allemaal niet.

M’n broer Frans regelt alles in verband met de uitvaart. Vanavond veel telefonisch gedoe met de Dela. Ze hadden aangegeven van de te spelen muziek enkel originele cd’s te willen hebben, vanavond melden ze ineens dat ze die één dag van te voren moeten hebben. Dat ze dat niet eerder hebben gemeld lijkt niet van belang. Zorg maar dat de cd’s er morgen zijn.

Uitvaart is business, blijkt eens te meer. Een mens in nood is de ander zijn brood.

Intussen zoeken we als familie troost bij elkaar, zonder woorden. Wat kun je nog tegen elkaar zeggen om de pijn te verzachten? Ingrid is er niet meer, komt ook nooit meer terug.

Haar lach zal nooit meer klinken…

Voor de tweede opeenvolgende maal ben ik ‘s avonds in slaap gevallen zittend in de bank. Het verdriet vult m’n lijf en geest met lood. De aanblik van m’n meisje zo stil en rustig in haar katoenen bedje in de kist maakt me wanhopig. Nooit komt ze meer terug…

Ik ben niet alleen in m’n verdriet. De warmte die Ingrid altijd uitstraalde heeft velen geraakt, zij zoeken nu troost bij elkaar. Alles zal nooit meer hetzelfde zijn.

Zoë krijgt enorm veel support van klas en leraren van het Norbertuscollege, het verdient een grote waardering. Iedereen draagt haar in haar verdriet. Zij bieden haar meer troost dan wie dan ook geven kan. Klasse.

Verdriet moet je kunnen delen, als dat enigszins mogelijk is. Daarom besluit ik elk jaar samen te komen op Ingrid’s sterfdag met de familieleden die bij haar hebben gewaakt, en die zoveel persoonlijke pijn en liefde hebben gegeven.

Ingrid zal onze gedachten nooit verlaten…

De dag is moeilijk door te komen. Troostende woorden als ‘het is beter zo’, of  ‘ze heeft geen pijn meer’ bereiken mij niet. Ik ben m’n meisje kwijt, ze komt noit meer terug. In ons huis is het verdriet voelbaar, bijna tastbaar.

Ingrid ligt mooi te wezen met een tevreden glimlach op haar koele gelaat. De kist van steigerhout waarin ze ligt is helemaal in haar stijl. Schoonheid in soberheid.

De rust van de dag wordt gevuld met het verzorgen van het drukwerk dat we in eigen beheer doen. Ingrid zou het zo gewild hebben. Het afscheidboeket samenstellen. Uiteraard met zonnebloemen omdat die voor Ingrid zo belangrijk waren. Dan met Zoë mooie kleren voor de uitvaart kopen. Ingrid moet trots op ons kunnen zijn…

Alles wat ik doe lijkt dubbel zoveel energie te vergen, maar het lukt allemaal wonderwel. Intussen aftellend tot woensdag, de grote dag van Ingrid’s afscheid…