Aad Meijer

Ik heb het me nooit voor kunnen stellen, maar het wordt steeds lastiger om te loggen op de wijze die ik wens.

Op deze plek bij het plaatsje Trois Ponts besefte ik dat je weg heel lastig begaanbaar kan worden zogauw als er tunnels voor je opdoemen. Achter het donkere gat waarin je je begeeft wacht wellicht nóg een tunnel, en daarachter een steile, moeilijk begaanbare weg.

Je weg wordt steeds vermoeiender, het restje moed zinkt je in de schoenen en het wordt alengs moeilijker om positiviteit over te brengen. Terwijl het laatste toch het doel moet zijn. Niet loslaten, blijven geloven in de toekomst.

Het dagelijks posten wordt daarom lastig, omdat soms de zonzij wat moeilijk te vinden is.

Of de tunnel soms iets langer dan gedacht…

Ardenner uitjes zijn heerlijk. Smaken altijd naar meer.

In ons kinderloze verleden togen wij vaak en maar al te graag met Ingrid’s zus en zwager naar de Ardennen. Altijd met een sportieve reden, maar met een culinair verlangen in het achterhoofd. Tentjes en terrasjes, we kregen er nooit genoeg van.

Als verrassing namen zij ons dit weekend weer mee terug, niet meer in een tentje maar een huisje én met kinderen. Stavelot was het doel.

Het werd een bijzonder weekend: reeds op 28 februari in Spa op het terras in een heerlijk zonnetje(!) en genoten van een heerlijke keuken en gastvrijheid. Als gevolg van twee slechte nachten kon Ingrid het weekend helaas niet actief uitdienen. Maar we wáren er en zouden het voor geen goud gemist willen hebben.

Vandaag nog even Monschau aangedaan. Als besluit.

Wie heeft hier ook herinneringen..?