Het Verhaal (51)
• maandag, maart 2nd, 2009
Het Verhaal wordt een verhaal van verdriet, voor zover dat al niet het geval was. Het is nu zeven maanden geleden dat Ingrid’s ziekte zich plotsklaps openbaarde, en wij kozen ervoor dat ze nooit zou hoeven lijden.
Maar ‘Hoop’ is je metgezel op de moeilijke weg die je inslaat. Je offert jezelf aan een chemobehandeling die niet blijkt aan te slaan, maar je intussen wél sloopt. Ten einde raad kies je voor het experimentele circuit bij professor Smit van het VU in Amsterdam, dat je nog verder kapot maakt. Het lijkt een goede keus, althans, zo wordt het je voorgespiegeld. De kankercellen slinken! Maar is dat wel zo ? Want nog geen maand later blijkt de kanker uitgezaaid in de lever en is er voor Ingrid ( en haar gezin) geen rustige nacht meer bij. Het lijkt of haar longen eruit gehoest of gekotst moeten worden, en de energie is op . Haar stem bestaat niet meer, een zacht hees geluid dat instructies geeft aan Zoë en mij, want het dagelijks huishouden moet door.
Waar je ooit vol overtuiging voor koos om niet mee te willen maken, is nu gaande.
Geen geluiden meer uit het VU in Amsterdam, als proefkonijn heeft Ingrid kennelijk inmiddels afgedaan en lijkt dus niet meer interessant.
Morgen een ontmoeting met een longarts in Roosendaal. Maar of hij iets hoopvols toe te voegen zal hebben..?
Het Verhaal wordt een verhaal van verdriet, voor zover dat al niet het geval was. Het is nu zeven maanden geleden dat Ingrid’s ziekte zich plotsklaps openbaarde, en wij kozen ervoor dat ze nooit zou hoeven lijden.
Maar ‘Hoop’ is je metgezel op de moeilijke weg die je inslaat. Je offert jezelf aan een chemobehandeling die niet blijkt aan te slaan, maar je intussen wél sloopt. Ten einde raad kies je voor het experimentele circuit bij professor Smit van het VU in Amsterdam, dat je nog verder kapot maakt. Het lijkt een goede keus, althans, zo wordt het je voorgespiegeld. De kankercellen slinken! Maar is dat wel zo ? Want nog geen maand later blijkt de kanker uitgezaaid in de lever en is er voor Ingrid ( en haar gezin) geen rustige nacht meer bij. Het lijkt of haar longen eruit gehoest of gekotst moeten worden, en de energie is op . Haar stem bestaat niet meer, een zacht hees geluid dat instructies geeft aan Zoë en mij, want het dagelijks huishouden moet door.
Waar je ooit vol overtuiging voor koos om niet mee te willen maken, is nu gaande.
Geen geluiden meer uit het VU in Amsterdam, als proefkonijn heeft Ingrid kennelijk inmiddels afgedaan en lijkt dus niet meer interessant.
Morgen een ontmoeting met een longarts in Roosendaal. Maar of hij iets hoopvols toe te voegen zal hebben..?
op 
op 
op 
op 
