header image
 

Het Verhaal (51)

Het Verhaal wordt een verhaal van verdriet, voor zover dat al niet het geval was. Het is nu zeven maanden geleden dat Ingrid’s ziekte zich plotsklaps openbaarde, en wij kozen ervoor dat ze nooit zou hoeven lijden.

Maar ‘Hoop’ is je metgezel op de moeilijke weg die je inslaat. Je offert jezelf aan een chemobehandeling die niet blijkt aan te slaan, maar je intussen wél sloopt. Ten einde raad kies je voor het experimentele circuit bij professor Smit van het VU in Amsterdam, dat je nog verder kapot maakt. Het lijkt een goede keus, althans, zo wordt het je voorgespiegeld.  De kankercellen slinken! Maar is dat wel zo ? Want nog geen maand later blijkt de kanker uitgezaaid in de lever en is er voor Ingrid ( en haar gezin) geen rustige nacht meer bij. Het lijkt of haar longen eruit gehoest of gekotst moeten worden, en de energie is op . Haar stem bestaat niet meer, een zacht hees geluid dat instructies geeft aan Zoë en mij, want het dagelijks huishouden moet door.

Waar je ooit vol overtuiging voor koos om niet mee te willen maken, is nu gaande.

Geen geluiden meer uit het VU in Amsterdam, als proefkonijn heeft Ingrid kennelijk inmiddels afgedaan en lijkt dus niet meer interessant.

Morgen een ontmoeting met een longarts in Roosendaal. Maar of hij iets hoopvols toe te voegen zal hebben..?

~ door Aad op 2 maart 2009,.

34 Reacties to “Het Verhaal (51)”

  1. Dit is zo teleurstellend, voor Ingrid, voor heel jullie gezin. Niet alleen haar lichaam wordt gesloopt, ook jullie spirit.
    Weet niets tot troost te zeggen, dit is te erg.
    Het kaarsje brandt hier voor jullie! *dikke kus*

    Ster reageerde op maart 3rd, 2009 om 07:05

  2. Lieve Ingrid, Zoë en AAd: wat een intens verdriet, hier zijn geen woorden voor……….meeleven wel. Liefs 10-eke

    10-eke reageerde op maart 3rd, 2009 om 07:25

  3. Echt heel bizar voor jullie allemaal.

    Jullie zijn geen moment uit onze gedachten.

    :(

    Sterkte……

    Palisa reageerde op maart 3rd, 2009 om 09:06

  4. tiep – wis.
    tiep – wis.

    Al is dit blog de plek waar je even gewoon kunt toegeven dat het verdomde zwaar is allemaal… het is jouw blog en jouw ervaring en het maakt je nog meer de mens die we hier allemaal hebben mogen leren kennen. Laat er in godsnaam een plek zijn waar je even je onvermogen en frustraties en angst en pijn onder woorden kunt brengen, waar ze naar boven mogen komen zodat ze niet ondergedompeld worden in een nog diepere tunnel.

    Ik vind het heel jammer dat de arts in het VU het zo laat afweten. Heel ongepast.

    Wij denken hier dagelijks and jullie Aad. Jullie hebben allemaal een zware weg achter de rug en voor de boeg. Mijn kaarsje gaat iedere dag aan, zodra de jongens naar school zijn. Misschien biedt dat ene kaarsje ooit net een klein beetje verlichting ergens als je niet meer weet waar je je nog aan kunt vasthouden.

    Knuffel.

    Maartje reageerde op maart 3rd, 2009 om 11:01

  5. Ik vind het ook erg ongepast om niet te zeggen ronduit onbeschoft dat je niets meer hoort van ‘t VU…. De laatste tijd hoor ik vaker geluiden van artsen die zich zo gedragen. Bah.

    Veel meer dan ‘sterkte’ kan ik niet zeggen, want net als Maartje: typ, wis, typ, wis…. Dus: sterkte.

    Eveline reageerde op maart 3rd, 2009 om 12:05

  6. Gek he? Je zegt altijd chemo en extra lijden dat nooit. Totdat je er zelf voor komt te staat en elke strohalm aangrijpt. En zo zie je maar weer, wat heeft het opgeleverd? Een nog ziekere Ingrid. Ik heb al te vaak in mijn omgeving gezien dat de chemo en andere therapieën uit eindelijk niets opleveren en in mijn ogen het leven en lijden alleen maar erger gemaakt heeft.
    Ik hoop voor jullie dat de longarts in R’daal iets voor jullie kan betekenen. Wat een onbeschofte artsen in het VU. Sterkte ik denk aan jullie.
    Liefs
    Esjuh

    Esjuh© reageerde op maart 3rd, 2009 om 13:02

  7. Zit al een tijdje naar het beeld te staren, maar er komt niks zinnigs. Inderdaad veel “backspace”. Neemt niet weg dat we in gedachten bij jullie zijn. Pluk de dag!

    Ton reageerde op maart 3rd, 2009 om 13:07

  8. Ik weet niet wat ik zeggen moet, Alleen wat me te binnen schiet is …sterkte…intens veel sterkte in de komende tijd…

    Peetjes reageerde op maart 3rd, 2009 om 13:28

  9. Het VU laat jullie vallen, maar wij niet!

    Marijke (f.k.a. Dutch Mamma) reageerde op maart 3rd, 2009 om 16:59

  10. @ Iedereen: het VU kan alleen iets met mensen waarbij hun behandeling het beoogde effect heeft. Gezien de enorme drukte daar is het wel voor te stellen dat ze niet verder met je gaan…

    Aad reageerde op maart 3rd, 2009 om 17:11

  11. Snap ik. Maar het gaat niet om een ingegroeide teennagel. Kwestie van een stukje empathie, maar ik denk wel eens dat het medische wereldje daar volledig onbekend mee is… Bitter, vind ik…

    Marijke (f.k.a. Dutch Mamma) reageerde op maart 3rd, 2009 om 17:44

  12. ingrit aad en zoe wij wensen hier van uit rozenburg jullie veel sterkte toe in de komende maanden de naam ingrit gaat hier heel de familie rond wij leven met jullie mee maar we staan ook machteloos. groetjes ome wim

    w vermeulen reageerde op maart 3rd, 2009 om 19:22

  13. Ook ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.
    Het voelt allemaal zo oneerlijk.
    Héél veel sterkte.

    Ellebelle reageerde op maart 3rd, 2009 om 19:28

  14. en ik blijf maar babbelen tegen je over kasteelshoots, waterschei, straatfotografie etc etc Alsof je niks anders aan je hoofd hebt, maar ik doe het ook in de hoop dat het je afleiding geeft en dat je wel ‘nee’ zegt als ik je teveel wordt. Maar ik denk er vaak aan, da’s zeker en ik kan alleen maar blijven zeggen sterkte sterkte sterkte

    Linda Raaphorst reageerde op maart 3rd, 2009 om 20:09

  15. och och och lieve mensen…waarom? het heeft geen nut de vraag te stellen.. en toch.. misschien om mijn machteloosheid duidelijk te maken.. wat kunnen wij toch voor jullie doen??? Als mijn eigen lijf het toeliet reisde ik morgen af naar Roosendaal.. een taart brengen, een knuffel.. de mooiste bloemen.. maar het slaat allemaal nergens op.. jullie zijn een pad in geslagen waarvan je zelf nauwelijks meer weet welke kant het op gaat.. ik denk aan jullie, liefs van 10

    tien reageerde op maart 3rd, 2009 om 20:43

  16. is de tekstgroote nog te veranderen want ik kan bijna niet lezen.. tik op de tast.

    tien reageerde op maart 3rd, 2009 om 20:44

  17. @ Linda: blijf maar babbelen hoor, het leven gaat door. Het wordt wel steeds moeilijker de dag ‘goed’ door te komen, het kost enorm veel energie.
    Maar zoals gezegd, het leven gaat door, en het werk eveneens…

    Aad reageerde op maart 3rd, 2009 om 21:25

  18. Heb even geen woorden waar je wat aan hebt Aad. Althans dat denk ik.
    Heel veel sterkte voor jou, Ingrid en Zoe.

    johan reageerde op maart 3rd, 2009 om 21:29

  19. Lieve Aad,

    elke dag denk ik aan je, aan jullie. De laatste twee weken voel ik enorm met je mee, sinds ik vrijwel elke dag aan het bed van mijn oma zit. Ik zal je niet vermoeien met de details, maar ik kan je machteloosheid, ja (wan)hoop en je verdriet meevoelen.

    Lieve Aad, ik wilde dat ik iets voor jullie kon doen. Iets voor jou kan doen. Je laten weten dat ik aan jullie denk, dat is wat ik doe.

    Merel reageerde op maart 3rd, 2009 om 22:24

  20. Sterkte, das het enige wat ik kan zeggen…..

    Miranda Zonneveld reageerde op maart 3rd, 2009 om 22:41

  21. Natuurlijk kies je in éérste instantie voor het “niet lijden”. Maar aan de ándere kant wil je ook niet dood dus als ‘r dan weer ‘n sprankje hoop is, dan grijp je die logischerwijs met beide handen aan. Ik wens jullie héél veel sterkte en wijsheid toe en ik dénk veel aan jullie!
    Dikke kus, Cat
    Enneh, ‘t feit dat ik niet zo héél veel meer reageer, wil dus niet zeggen dat ik niet aan jullie denk, ik weet gewoon niet altijd wat ik zeggen moet…

    Cat reageerde op maart 3rd, 2009 om 23:21

  22. Dag Aad,
    Na jaren weer eens op jouw site terecht gekomen.
    maar wat een schok te lezen dat Ingrid zo moet vechten voor haar leven.
    ik wens jullie vel sterke en vooral veel moed in deze voor jullie donkere dagen

    grtjs je oud collega Jan Vissenberg

    jan reageerde op maart 4th, 2009 om 08:51

  23. Lieve Aad, Ingrid en Zoe,

    Ik heb er geen woorden voor, maar denk iedere dag aan jullie.
    Wens jullie veel kracht en sterkte toe.

    Liefs Jose

    Jose reageerde op maart 4th, 2009 om 08:54

  24. Ik zou willen dat ik je een berg energie en nieuwe hoop kon sturen, maar dat kan ik niet.
    Liefs Mirjam

    Mevrouw Mikmak reageerde op maart 4th, 2009 om 10:15

  25. afschuwelijk wat Ingrid allemaal mee moet maken en jij en Zoe indirect ook ik kan hier niets anders op zeggen dan dat ik jullie veel wijsheid en sterkte toewens en als je hulp nodig heb laat het me maar weten.

    Marion reageerde op maart 4th, 2009 om 14:03

  26. :-( Ik weet niet zo goed wat ik zeggen moet Aad. Ik word hier zo verdrietig van. En boos..op het VU.
    Zo ga je niet met mensen om. Druk? Ja kan zijn maar je hebt met mensen te maken niet met produkten die je even opzij schuift.
    Ik wens jullie heel veel sterkte toe.

    Kwebbel reageerde op maart 4th, 2009 om 20:31

  27. Het voelt zo hopeloos.
    Het woord krijgt ineens een andere lading.
    Ik hoop dat er ergens toch hoop is, misschien tegen beter weten in.

    betty reageerde op maart 4th, 2009 om 20:47

  28. Echt heel bizar Aad, jij zit zoo verschrikkelijk in de ellende en ik word Opa!

    Wat een gemengde gevoelens krijgt een mens te verduren.

    :(

    Hou je taai man.

    ;)

    Palisa reageerde op maart 4th, 2009 om 20:47

  29. Nou dat laatste icoontje was niet de bedoeling.

    Palisa reageerde op maart 4th, 2009 om 20:48

  30. een beetje te!!!

    Palisa reageerde op maart 4th, 2009 om 20:49

  31. @ Palisa: gewéldig nieuws, Palisa! Wat zal dát kleinkind verwend gaan worden zeg… ;)

    Aad reageerde op maart 4th, 2009 om 20:59

  32. Heel erg veel sterkte. zoals ook anderen hierboven zijn er voor sommige dingen gewoon geen woorden voor – het is niet te bevatten…

    Margot reageerde op maart 4th, 2009 om 21:49

  33. Hallo Ingrid, AAd en Zoë, ik kom even om de hoek kijken en jullie schrijven dat ik aan jullie denk. Liefs 10-eke

    10-eke reageerde op maart 4th, 2009 om 22:13

  34. Zo gaat het helaas zo vaak……

    Ik heb er eigenlijk (zoals vaker) geen woorden voor hoe academische ziekenhuizen soms omgaan met hun patiënten.

    Nogmaals veel sterkte voor jullie.

    Marjan reageerde op maart 10th, 2009 om 18:25

Reageer;




 

grayscale.gif