Mode en windmolens
• woensdag, maart 4th, 2009
De dag van vandaag vertoont geen verbetering in de toestand van Ingrid. Nog steeds lijkt er niets in haar lichaam te kunnen blijven, ook haar medicijnen niet, met alle gevolgen vandien.
Telefonisch overleg met de longarts die besluit haar op te nemen als morgen de situatie nog zo is. Verdriet overheerst, maar gelukkig tonen wegtikkende middaguren dat het wat beter gaat. Wat vla en een paar boontjes blijven er zowaar in.
Ik prijs me gelukkig met een door- en doorlieve schoonzus en schoonmoeder. Zij redderen m’n huishouden, ik kan het zelf niet meer behappen. Ik kom om in het werk en probeer m’n focus daarop te houden. Als een ware Don Quichotte bevecht ik de deadlines die als waaiende wieken telkens voor me opdoemen. Toegegeven: ik voel me ook een beetje als die man van La Mancha, al wordt mijn levensverhaal niet door Cervantes geschreven. Voor zover mijn leven geschreven wordt, is het met het ratelende geluid van een telex die onheil aankondigt.
Al fotograferend en interviewend ontmoet ik mensen die bezig zijn met dingen waarin zij geloven. Daardoor blijf ik in het leven geloven, hoe pijnlijk de wending die mijn eigen leven neemt ook is.
Ik blijf echter hopen dat het morgen wat beter gaat. Want een dag neem je niet. Die krijg je.
De dag van vandaag vertoont geen verbetering in de toestand van Ingrid. Nog steeds lijkt er niets in haar lichaam te kunnen blijven, ook haar medicijnen niet, met alle gevolgen vandien.
Telefonisch overleg met de longarts die besluit haar op te nemen als morgen de situatie nog zo is. Verdriet overheerst, maar gelukkig tonen wegtikkende middaguren dat het wat beter gaat. Wat vla en een paar boontjes blijven er zowaar in.
Ik prijs me gelukkig met een door- en doorlieve schoonzus en schoonmoeder. Zij redderen m’n huishouden, ik kan het zelf niet meer behappen. Ik kom om in het werk en probeer m’n focus daarop te houden. Als een ware Don Quichotte bevecht ik de deadlines die als waaiende wieken telkens voor me opdoemen. Toegegeven: ik voel me ook een beetje als die man van La Mancha, al wordt mijn levensverhaal niet door Cervantes geschreven. Voor zover mijn leven geschreven wordt, is het met het ratelende geluid van een telex die onheil aankondigt.
Al fotograferend en interviewend ontmoet ik mensen die bezig zijn met dingen waarin zij geloven. Daardoor blijf ik in het leven geloven, hoe pijnlijk de wending die mijn eigen leven neemt ook is.
Ik blijf echter hopen dat het morgen wat beter gaat. Want een dag neem je niet. Die krijg je.
