Wachten
• zaterdag, maart 7th, 2009
Waar ik onderhuids altijd het meest bang voor was is nu werkelijk. Je maatje pijn zien lijden en daar niets aan kunt doen geeft het soort verdriet dat zich diep in je binnenste etst en daar nooit meer weg zal gaan. Zolang Ingrid stil blijft liggen met aan allebei de armen een infuus en niet praat is de pijn te dragen. Het wachten is op het moment dat de morfinespiegel is bereikt en dan langzaam teruggedraaid kan worden.
Nog steeds kan ze niet eten, noch drinken. Er blijft niets binnen. Wat nu rest is wachten, geduldig zijn. De tijd moet nu haar werk doen.
Vandaag een waar huishoudoffensief van een delegatie lieve broers en zussen, vriend en vriendin en Grootmoeder ( Ingrid’s moeder ). De tijd in ons huis is stil blijven staan op het moment dat we gingen klussen in de toen nog te verwezenlijken studio, en daarna is er door mijn vele werken en de vreselijke melding van Ingrid’s ziekte veel blijven liggen. Heel veel.
Veel achterstallig onderhoud werd in hoog tempo afgewerkt. Alles opgepoetst, de schuur opgeruimd, de tuin aan kant en bloemetjes in de bakken (!). Zelf liep ik er een beetje onthand tussen, niet weten wat te doen. Maar toen de stoottroepen eenmaal vertrokken waren merkte ik dat het waar is: een opgeruimd huis geeft een opgeruimd hoofd.
Vanavond nog even een paar minuutjes naar Ingrid, even bij haar kijken. Ze ziet er stoer uit in haar zwarte t-shirt met haar zwarte hoofddoekje. Ze is sterk. Haar blik vertelt voldoende, het lijkt wat beter te gaan. De tijd doet haar werk…
Waar ik onderhuids altijd het meest bang voor was is nu werkelijk. Je maatje pijn zien lijden en daar niets aan kunt doen geeft het soort verdriet dat zich diep in je binnenste etst en daar nooit meer weg zal gaan. Zolang Ingrid stil blijft liggen met aan allebei de armen een infuus en niet praat is de pijn te dragen. Het wachten is op het moment dat de morfinespiegel is bereikt en dan langzaam teruggedraaid kan worden.
Nog steeds kan ze niet eten, noch drinken. Er blijft niets binnen. Wat nu rest is wachten, geduldig zijn. De tijd moet nu haar werk doen.
Vandaag een waar huishoudoffensief van een delegatie lieve broers en zussen, vriend en vriendin en Grootmoeder ( Ingrid’s moeder ). De tijd in ons huis is stil blijven staan op het moment dat we gingen klussen in de toen nog te verwezenlijken studio, en daarna is er door mijn vele werken en de vreselijke melding van Ingrid’s ziekte veel blijven liggen. Heel veel.
Veel achterstallig onderhoud werd in hoog tempo afgewerkt. Alles opgepoetst, de schuur opgeruimd, de tuin aan kant en bloemetjes in de bakken (!). Zelf liep ik er een beetje onthand tussen, niet weten wat te doen. Maar toen de stoottroepen eenmaal vertrokken waren merkte ik dat het waar is: een opgeruimd huis geeft een opgeruimd hoofd.
Vanavond nog even een paar minuutjes naar Ingrid, even bij haar kijken. Ze ziet er stoer uit in haar zwarte t-shirt met haar zwarte hoofddoekje. Ze is sterk. Haar blik vertelt voldoende, het lijkt wat beter te gaan. De tijd doet haar werk…
