Aad Meijer

Vriendschap is een makkelijk uitgesproken woord. Té makkelijk.

Ingrid en ik zijn niet zo van het vrienden en kennissengedoe. Geluk zoek je het liefst bij elkaar of de mensen die echt dicht bij je staan. Ingrid loopt graag afstand, en doet dat met haar Thorclubje tweemaal per week. Samen afzien, maar ook samen genieten. Dikke maatjes.

Het beperkt bezoek aan Ingrid’s kamertje weerhield hun er niet van om voor Ingrid een symbolisch armbandje binnen te smokkelen. ‘Kijk eens’, toont ze mij trots met een zwakke arm. Ze kijkt ernaar alsof ze nog nooit een mooier sieraad heeft gekregen. Ik weet zeker, deze armband doet ze nooit meer af…

Maar tijden als deze tekenen de werkelijkheid. Mensen waar Ingrid altijd klaar voor stond, of die dingen van haar nodig hadden, zij haken af. Ingrid wordt ‘te lastig’ nu. Ziek zijn is een eng fenomeen…

Zouden zij straks wél op de uitvaart zijn..?

Nachten als de laatsten zijn vol pijn maar brengen ook wijsheid. Doodmoe maar helder qua geest wens ik Ingrid thuis waar ik zelf, en haar naasten voor haar kunnen zorgen. Ingrid hoort hier in huis, bij haar poezen, bij haar tuin, haar eigen dingen. Ze moet nog kunnen genieten van alles wat ze tot stand heeft gebracht. Waar ze voor geknokt heeft.

Ingrid wil niets liever zoals ze vandaag liet merken, een een overleg met Zoë, de longarts, twee oncologisch verpleegkundigen, mij en met een kan thee rondom Ingrid’s bed resulteerde erin dat onze wens bewerkelijkheid wordt. Ingrid komt naar huis zodra er een aanvaardbare pijngrens is bereikt.

Ze zullen zorgen dat ik ondersteuning van terminale zorg krijg, die dag en nacht klaar zullen staan. En dus ben ik blij, voor zover ik nog weet wat dat was. M’n meisje komt thuis, naar haar eigen plekje…