Second opinion
• zaterdag, maart 14th, 2009
Voor het eerst had Ingrid een rustige nacht, maar de dag van vandaag breekt haar weer op. Waanbeelden, geluiden van stuiterende basketballen en pingpongballetjes maken haar onrustig en wanhopig.
Ingrids zus stelt voor een second opinion te doen bij een pijnspecialist van buiten het ziekenhuis. Te vaak hoor we het woord ‘proberen’ met een hoofdletter P klinken, en zien we toe hoe alle medicatie Ingrid’s conditie enkel verslechtert. Wat is erger, de kwaal of het medicijn..? Vanavond is besloten te stoppen met Methadon, en op een andere wijze de pijn te bestrijden.
Al vanaf het begin zo’n zeven maanden geleden waarin we kozen de moeilijke weg van chemo’s en medicatie is Ingrid in hoog tempo zieker en zieker geworden, terwijl ze als gezonde vrouw het ziekenhuis destijds binnenstapte.
Nogmaals, het was onze weloverwogen keuze, want je kiest voor het leven. Echter, vanaf dat moment is de kwaliteit van haar leven in enorm tempo achteruit gegaan.
Dit meemakende, en zien hoe m’n lief lijdt, doet mij besluiten nooit meer deze weg te gaan, ook niet als ik door deze ziekte getroffen wordt.
Iedere arts en verpleegkundige heeft echt het allerbeste voor in de strijd tegen het monster dat kanker heet. Maar ik heb het woord ‘proberen’ nu helaas al veel te vaak gehoord…
Voor het eerst had Ingrid een rustige nacht, maar de dag van vandaag breekt haar weer op. Waanbeelden, geluiden van stuiterende basketballen en pingpongballetjes maken haar onrustig en wanhopig.
Ingrids zus stelt voor een second opinion te doen bij een pijnspecialist van buiten het ziekenhuis. Te vaak hoor we het woord ‘proberen’ met een hoofdletter P klinken, en zien we toe hoe alle medicatie Ingrid’s conditie enkel verslechtert. Wat is erger, de kwaal of het medicijn..? Vanavond is besloten te stoppen met Methadon, en op een andere wijze de pijn te bestrijden.
Al vanaf het begin zo’n zeven maanden geleden waarin we kozen de moeilijke weg van chemo’s en medicatie is Ingrid in hoog tempo zieker en zieker geworden, terwijl ze als gezonde vrouw het ziekenhuis destijds binnenstapte.
Nogmaals, het was onze weloverwogen keuze, want je kiest voor het leven. Echter, vanaf dat moment is de kwaliteit van haar leven in enorm tempo achteruit gegaan.
Dit meemakende, en zien hoe m’n lief lijdt, doet mij besluiten nooit meer deze weg te gaan, ook niet als ik door deze ziekte getroffen wordt.
Iedere arts en verpleegkundige heeft echt het allerbeste voor in de strijd tegen het monster dat kanker heet. Maar ik heb het woord ‘proberen’ nu helaas al veel te vaak gehoord…
