Aad Meijer

Ons huis, ons thuis, is nu zo leeg

het fluistert ons verhaal

uit het niets veel volbracht en bewaard voor later

maar later komt helaas nooit meer

ons huis ademt jouw naam, toont beelden wanneer ik m’n ogen sluit

en vult zich voor altijd met leegte, zonder jouw lachen of gemopper

een bed staat klaar om je in te vertroetelen

een scherm aan de wand waarin je met je ogen weg kunt dwalen

je een twinkeling doen ontlokken, of verwondering

maar beiden nu zonder enkele zin of enkel doel

want hoe dan ook, voor nu en ooit

dit huis blijft zonder jou

voor altijd leeg…

Afgelopen nacht sliepen Zoë en ik bij Ingrid op de kamer. We mijmerden als een jong verliefd stel met onze ogen in het donker naar het plafond gericht. Het leven zoals het voor ons samen was. De nabije toekomst, als ik alleen met Zoë verder moet gaan. De uitvaart, straks.

Het leek heel even knus, totdat de martelende pijn weer toesloeg en we weer machteloos moesten toezien wat lijden is. De nacht duurde martelend lang.Aan Ingrids wens op euthanasie kan niet eenvoudig gevolg worden gegeven, maar vanmorgen vroeg hebben we samen met de arts de beslissing kunnen nemen op Ingrid tot donderdag in diepe slaap te brengen. De medicatie wordt stopgezet, donderdag wordt ze nog even uit haar slaap gehaald om de situatie van dat moment te beoordelen. Daarna moeten we haar definitief loslaten.

Alvorens de verlossende injectie werd gegeven hebben Ingrid’s ouders, Zoë, Rutger en zijn moeder Muriel en ik uitvoerig afscheid kunnen nemen van ons eigen Wiesje Wollepop. Zij was mijn levensmaatje door dik en dun.

Nu op het eind van de dag zijn m’n tranen even opgedroogd, berust ik in het lot. Of toch niet..? Een wanhopig wezen in mij steekt hardnekkig de kop op…

Eindelijk, nu heeft Ingrid  even geen vreselijke pijn en enorme angst meer.

Ze rust…