Aad Meijer

Vanmorgen zou Ingrid even bij kennis gebracht worden om een definitieve beslissing te kunnen nemen. Vreselijk om mee te maken, temeer daar de behandeld arts twijfelde of-ie de pomp wel helemaal dicht zou draaien. Hij had het er duidelijk moeilijk mee. Wij wezen hem echter met herhaalde nadruk op het feit dat hij dat Ingrid en ons beloofd had, en dat hij zich daaraan niet mocht onttrekken.

Om half twee ging uiteindelijk de pomp dicht, het wachten begon. De uren die toen volgden, zullen jaren in mijn leven zijn. Ingrid sloeg pas in de vroege avond de ogen open, om vervolgens in paniek te raken en uit bed te willen. Met drie moesten we haar tegenhouden, ze weerde zich sterk. Ik was er kapot van, juist situaties als deze hebben wij nooit gewild.

Daarna heftige discussies met de artsen, dit is mensonterend, dit mag niet, dit kán niet. Euthanasie is echter niet toegestaan. Dat vereist protocollen, regels en tijd. Tijd die wij Ingrid en onszelf willen besparen. Het is niet vol te houden zo.

Er worden keiharde woorden gesproken, de artsen begrijpen onze woede en wanhoop maar hebben zich te houden aan de protocollen. We praten echter ook tussen de regels door, en komen tot de overeenstemming om Ingrid in diepe slaap te brengen. Een coma-achtige slaap waarin zij weg zal kunnen glijden.

M’n lief ligt nu vredig te slapen, zal nooit meer wakker worden. Haar strijd is voor altijd gestreden…

De nacht bestaat niet meer uit rust, maar lijkt een korte vlucht uit een vreselijke werkelijkheid die onverbiddelijk terugkeert bij het eerste ijle ochtendgefluit van een vroege vogel. De nieuwe dag toont trillend wazig door de hete tranen heen. Geen beginnen aan. Toch bijt ik me in de dag.

In het ziekenhuis komt Ingrid af en toe bij kennis en is onrustig. Ik wil haar kalmeren maar ze fluistert ‘sodemieter op!’ in een afwerend gebaar. Nog nooit heeft ze zich zo geuit, maar later blijkt dat dit vaker voorkomt bij patienten in deze situatie. Ze wordt in diepere slaap gebracht voordat ze echt het bed uit wil.

Daarna met Zoë boodschappen doen en winkelen. Ik heb met wassen haar wollen vestje verpruld dus ik heb een nieuwe beloofd, hetgeen me spontaan een korte marathon langs diverse winkels oplevert. Uiteindelijk weet ze niet te slagen, maar ze geniet zichtbaar.

Zoë is een kanjer nu. Lijkt de puberteit voorbij. Regelt, redeneert en ratelt maar door over alles wat nog ‘moet’, nu mama er niet meer is.

Vanavond weer een onrustig slapende Ingrid in het ziekenhuis. Weer wil ze uit bed. ‘Naar huis, naar huis’, fluistert ze hees met gesloten ogen. Het kost moeite en tijd haar weer te kalmeren. Als ze uiteindelijk weer ligt ga ik naar huis, gevolgd door m’n broer. Het doet goed hem even in de buurt te hebben, niet alleen het verlaten huis binnen te stappen.

Van de nacht hoef ik niet veel te verwachten, en morgen wordt het zwaard van Damocles onverbiddelijk gehesen als de pomp heel even wordt stilgezet om Ingrid een moment bij kennis te krijgen. Het moment waarop de tijd in ons leven stil zal staan, en definitief bepalend zal zijn…