Lood
• zondag, maart 22nd, 2009
Voor de tweede opeenvolgende maal ben ik ‘s avonds in slaap gevallen zittend in de bank. Het verdriet vult m’n lijf en geest met lood. De aanblik van m’n meisje zo stil en rustig in haar katoenen bedje in de kist maakt me wanhopig. Nooit komt ze meer terug…
Ik ben niet alleen in m’n verdriet. De warmte die Ingrid altijd uitstraalde heeft velen geraakt, zij zoeken nu troost bij elkaar. Alles zal nooit meer hetzelfde zijn.
Zoë krijgt enorm veel support van klas en leraren van het Norbertuscollege, het verdient een grote waardering. Iedereen draagt haar in haar verdriet. Zij bieden haar meer troost dan wie dan ook geven kan. Klasse.
Verdriet moet je kunnen delen, als dat enigszins mogelijk is. Daarom besluit ik elk jaar samen te komen op Ingrid’s sterfdag met de familieleden die bij haar hebben gewaakt, en die zoveel persoonlijke pijn en liefde hebben gegeven.
Ingrid zal onze gedachten nooit verlaten…
Voor de tweede opeenvolgende maal ben ik ‘s avonds in slaap gevallen zittend in de bank. Het verdriet vult m’n lijf en geest met lood. De aanblik van m’n meisje zo stil en rustig in haar katoenen bedje in de kist maakt me wanhopig. Nooit komt ze meer terug…
Ik ben niet alleen in m’n verdriet. De warmte die Ingrid altijd uitstraalde heeft velen geraakt, zij zoeken nu troost bij elkaar. Alles zal nooit meer hetzelfde zijn.
Zoë krijgt enorm veel support van klas en leraren van het Norbertuscollege, het verdient een grote waardering. Iedereen draagt haar in haar verdriet. Zij bieden haar meer troost dan wie dan ook geven kan. Klasse.
Verdriet moet je kunnen delen, als dat enigszins mogelijk is. Daarom besluit ik elk jaar samen te komen op Ingrid’s sterfdag met de familieleden die bij haar hebben gewaakt, en die zoveel persoonlijke pijn en liefde hebben gegeven.
Ingrid zal onze gedachten nooit verlaten…
