Gedoe
• maandag, maart 23rd, 2009
De dagen lijken steeds zwaarder te worden. Niet alleen ik, maar ook Zoë zijn dood- en doodmoe. Samen gaan we naar de kapper en daarna een en ander kopen voor die laatste dag, die komen gaat.
Wat ons wacht op het eind van de middag is het sluiten van de kist. Naarmate het tijdstip nadert groeit het verzet in me, ik wil dit allemaal niet. Ik weiger de kist te sluiten, het voelt gelijk aan het opbergen van iets wat je weg wilt doen. Het enige wat ik wil is Ingrid terug in m’n armen, terug naast me in ons bed. Terug in de tuin waarin ze zo heerlijk bezig kon zijn.
Ik neem afscheid van haar, keer me om en loop weg. Om vervolgens nog drie keer terug te keren om haar nog eens te strelen, nog eens te kussen. God, wat is het moeilijk, het lukt me allemaal niet.
M’n broer Frans regelt alles in verband met de uitvaart. Vanavond veel telefonisch gedoe met de Dela. Ze hadden aangegeven van de te spelen muziek enkel originele cd’s te willen hebben, vanavond melden ze ineens dat ze die één dag van te voren moeten hebben. Dat ze dat niet eerder hebben gemeld lijkt niet van belang. Zorg maar dat de cd’s er morgen zijn.
Uitvaart is business, blijkt eens te meer. Een mens in nood is de ander zijn brood.
Intussen zoeken we als familie troost bij elkaar, zonder woorden. Wat kun je nog tegen elkaar zeggen om de pijn te verzachten? Ingrid is er niet meer, komt ook nooit meer terug.
Haar lach zal nooit meer klinken…
De dagen lijken steeds zwaarder te worden. Niet alleen ik, maar ook Zoë zijn dood- en doodmoe. Samen gaan we naar de kapper en daarna een en ander kopen voor die laatste dag, die komen gaat.
Wat ons wacht op het eind van de middag is het sluiten van de kist. Naarmate het tijdstip nadert groeit het verzet in me, ik wil dit allemaal niet. Ik weiger de kist te sluiten, het voelt gelijk aan het opbergen van iets wat je weg wilt doen. Het enige wat ik wil is Ingrid terug in m’n armen, terug naast me in ons bed. Terug in de tuin waarin ze zo heerlijk bezig kon zijn.
Ik neem afscheid van haar, keer me om en loop weg. Om vervolgens nog drie keer terug te keren om haar nog eens te strelen, nog eens te kussen. God, wat is het moeilijk, het lukt me allemaal niet.
M’n broer Frans regelt alles in verband met de uitvaart. Vanavond veel telefonisch gedoe met de Dela. Ze hadden aangegeven van de te spelen muziek enkel originele cd’s te willen hebben, vanavond melden ze ineens dat ze die één dag van te voren moeten hebben. Dat ze dat niet eerder hebben gemeld lijkt niet van belang. Zorg maar dat de cd’s er morgen zijn.
Uitvaart is business, blijkt eens te meer. Een mens in nood is de ander zijn brood.
Intussen zoeken we als familie troost bij elkaar, zonder woorden. Wat kun je nog tegen elkaar zeggen om de pijn te verzachten? Ingrid is er niet meer, komt ook nooit meer terug.
Haar lach zal nooit meer klinken…
