Aad Meijer

Meteen na het overlijden van onze lieve Ingrid begin je met afscheid te nemen. Zoë wil meteen haar mama wassen en schone nachtkleding aan geven. Samen met een verpleegster klaart ze liefdevol  deze klus.

Vanmorgen alles geregeld voor de uitvaart. Geheel naar Ingrids wens: sober, maar tegelijk mooi. Ze krijgt een kist van steigerhout en haar favoriete zonnebloemen. Zelf maken we de advertentie, rouwbrief en bidprentjes om haar in het zonnetje te zetten. God wat zal ik haar missen, dag na dag na dag…

Ingrids moeder, zus en Zoë maken Ingrid intussen mooi. Haar favoriete kleding aan, mooie kleurtjes op haar gelaat. Ze lijkt transparant nu, teer als een vlinder.

Maar God, wat zal ik haar missen…

Om 23.50 is Ingrid in onze armen overleden.

Vanmorgen zou Ingrid even bij kennis gebracht worden om een definitieve beslissing te kunnen nemen. Vreselijk om mee te maken, temeer daar de behandeld arts twijfelde of-ie de pomp wel helemaal dicht zou draaien. Hij had het er duidelijk moeilijk mee. Wij wezen hem echter met herhaalde nadruk op het feit dat hij dat Ingrid en ons beloofd had, en dat hij zich daaraan niet mocht onttrekken.

Om half twee ging uiteindelijk de pomp dicht, het wachten begon. De uren die toen volgden, zullen jaren in mijn leven zijn. Ingrid sloeg pas in de vroege avond de ogen open, om vervolgens in paniek te raken en uit bed te willen. Met drie moesten we haar tegenhouden, ze weerde zich sterk. Ik was er kapot van, juist situaties als deze hebben wij nooit gewild.

Daarna heftige discussies met de artsen, dit is mensonterend, dit mag niet, dit kán niet. Euthanasie is echter niet toegestaan. Dat vereist protocollen, regels en tijd. Tijd die wij Ingrid en onszelf willen besparen. Het is niet vol te houden zo.

Er worden keiharde woorden gesproken, de artsen begrijpen onze woede en wanhoop maar hebben zich te houden aan de protocollen. We praten echter ook tussen de regels door, en komen tot de overeenstemming om Ingrid in diepe slaap te brengen. Een coma-achtige slaap waarin zij weg zal kunnen glijden.

M’n lief ligt nu vredig te slapen, zal nooit meer wakker worden. Haar strijd is voor altijd gestreden…

De nacht bestaat niet meer uit rust, maar lijkt een korte vlucht uit een vreselijke werkelijkheid die onverbiddelijk terugkeert bij het eerste ijle ochtendgefluit van een vroege vogel. De nieuwe dag toont trillend wazig door de hete tranen heen. Geen beginnen aan. Toch bijt ik me in de dag.

In het ziekenhuis komt Ingrid af en toe bij kennis en is onrustig. Ik wil haar kalmeren maar ze fluistert ‘sodemieter op!’ in een afwerend gebaar. Nog nooit heeft ze zich zo geuit, maar later blijkt dat dit vaker voorkomt bij patienten in deze situatie. Ze wordt in diepere slaap gebracht voordat ze echt het bed uit wil.

Daarna met Zoë boodschappen doen en winkelen. Ik heb met wassen haar wollen vestje verpruld dus ik heb een nieuwe beloofd, hetgeen me spontaan een korte marathon langs diverse winkels oplevert. Uiteindelijk weet ze niet te slagen, maar ze geniet zichtbaar.

Zoë is een kanjer nu. Lijkt de puberteit voorbij. Regelt, redeneert en ratelt maar door over alles wat nog ‘moet’, nu mama er niet meer is.

Vanavond weer een onrustig slapende Ingrid in het ziekenhuis. Weer wil ze uit bed. ‘Naar huis, naar huis’, fluistert ze hees met gesloten ogen. Het kost moeite en tijd haar weer te kalmeren. Als ze uiteindelijk weer ligt ga ik naar huis, gevolgd door m’n broer. Het doet goed hem even in de buurt te hebben, niet alleen het verlaten huis binnen te stappen.

Van de nacht hoef ik niet veel te verwachten, en morgen wordt het zwaard van Damocles onverbiddelijk gehesen als de pomp heel even wordt stilgezet om Ingrid een moment bij kennis te krijgen. Het moment waarop de tijd in ons leven stil zal staan, en definitief bepalend zal zijn…

Ons huis, ons thuis, is nu zo leeg

het fluistert ons verhaal

uit het niets veel volbracht en bewaard voor later

maar later komt helaas nooit meer

ons huis ademt jouw naam, toont beelden wanneer ik m’n ogen sluit

en vult zich voor altijd met leegte, zonder jouw lachen of gemopper

een bed staat klaar om je in te vertroetelen

een scherm aan de wand waarin je met je ogen weg kunt dwalen

je een twinkeling doen ontlokken, of verwondering

maar beiden nu zonder enkele zin of enkel doel

want hoe dan ook, voor nu en ooit

dit huis blijft zonder jou

voor altijd leeg…

Afgelopen nacht sliepen Zoë en ik bij Ingrid op de kamer. We mijmerden als een jong verliefd stel met onze ogen in het donker naar het plafond gericht. Het leven zoals het voor ons samen was. De nabije toekomst, als ik alleen met Zoë verder moet gaan. De uitvaart, straks.

Het leek heel even knus, totdat de martelende pijn weer toesloeg en we weer machteloos moesten toezien wat lijden is. De nacht duurde martelend lang.Aan Ingrids wens op euthanasie kan niet eenvoudig gevolg worden gegeven, maar vanmorgen vroeg hebben we samen met de arts de beslissing kunnen nemen op Ingrid tot donderdag in diepe slaap te brengen. De medicatie wordt stopgezet, donderdag wordt ze nog even uit haar slaap gehaald om de situatie van dat moment te beoordelen. Daarna moeten we haar definitief loslaten.

Alvorens de verlossende injectie werd gegeven hebben Ingrid’s ouders, Zoë, Rutger en zijn moeder Muriel en ik uitvoerig afscheid kunnen nemen van ons eigen Wiesje Wollepop. Zij was mijn levensmaatje door dik en dun.

Nu op het eind van de dag zijn m’n tranen even opgedroogd, berust ik in het lot. Of toch niet..? Een wanhopig wezen in mij steekt hardnekkig de kop op…

Eindelijk, nu heeft Ingrid  even geen vreselijke pijn en enorme angst meer.

Ze rust…

Vandaag een vreselijke dag. Ingrid belde me voor dag en dauw al wakker, ze was bang en wilde me bij zich hebben.

Ze heeft pijn, is rusteloos. Ze kan niet meer, ze wil niet meer. De longarts pareert haar wens dat dat niet zomaar gaat. Maar ze blijft haar wens uiten, ongeacht de aanpassingen qua medicatie.

Spoedberaad met de familie. De komende twee dagen zorgen we dat er twee van ons bij haar zijn. Ik neem de nacht voor m’n rekening en speel verder vliegende keep. Bij mij begint het kaarsje ook langzaam te doven, het duurt te lang allemaal, en respecteer Ingrid’s wens.

Vandaag is het bed bezorgd om haar thuis te kunnen verplegen, maar de kans daarop is nog maar heel klein…

Jullie virtuele warmte wordt tastbaar. De vazen worden hier gevuld met jullie kleurrijke steun en het prikbord boven haar bed hangt vol met hartewensen. Niet alleen jullie pennen, maar ook jullie harten zijn van goud. Dank, heel veel dank daarvoor.

Mij wacht een zware nacht, maar ik ben in elk geval bij Ingrid.

God, geef haar rust…

De medicatie lijkt na onderling overleg van externe en interne anesthesiologen in evenwicht te raken. Ingrid slaapt, heeft rust. Haar gehoor werkt echter door, ze hoort je als je tegen haar praat. Ik kan nu weer met een gerust gevoel naar de studio, waar triest hangende planten en bloemen me wijzen op m’n verantwoordelijkheid over hen.

M’n eigen rust zoek ik in het maken van stillevens, maar vandaag kwam Kim erbij.  Ze is zeven maanden ‘onderweg’, en op prachtige wijze zwanger. Hierbij het resultaat van een mooie interactie tussen twee koppen thee door.

Het is goed met positieve dingen bezig te zijn terwijl je in een diepe put dreigt weg te zakken. Want al met al komt het er op neer dat de zin van het leven de zin in het leven is…

Voor het eerst had Ingrid een rustige nacht, maar de dag van vandaag breekt haar weer op. Waanbeelden, geluiden van stuiterende basketballen en pingpongballetjes maken haar onrustig en wanhopig.

Ingrids zus stelt voor een second opinion te doen bij een pijnspecialist van buiten het ziekenhuis. Te vaak hoor we het woord ‘proberen’  met een hoofdletter P klinken, en zien we toe hoe alle medicatie Ingrid’s conditie enkel verslechtert. Wat is erger, de kwaal of het medicijn..? Vanavond is besloten te stoppen met Methadon, en op een andere wijze de pijn te bestrijden.

Al vanaf het begin zo’n zeven maanden geleden waarin we kozen de moeilijke weg van chemo’s en medicatie is Ingrid in hoog tempo zieker en zieker geworden, terwijl ze als gezonde vrouw het ziekenhuis destijds binnenstapte.

Nogmaals, het was onze weloverwogen keuze, want je kiest voor het leven. Echter, vanaf dat moment is de kwaliteit van haar leven in enorm tempo achteruit gegaan. 

Dit meemakende, en zien hoe m’n lief lijdt, doet mij besluiten nooit meer deze weg te gaan, ook niet als ik door deze ziekte getroffen wordt.

Iedere arts en verpleegkundige heeft echt het allerbeste voor in de strijd tegen het monster dat kanker heet. Maar ik heb het woord ‘proberen’ nu helaas al veel te vaak gehoord…

Vanmorgen kwam er geen antwoord op m’n goedemorgen-smsje dat ik naar Ingrid stuurde. Ook een tweede berichtje werd niet beantwoord. Dat klopt niet.

Een telefoontje met de dienstdoend verpleegster verklaart de reden. Door de pijnverlagende medicatie heeft Ingrid ‘s nachts vreselijke hallucinaties gehad en is helemaal uit haar doen. Ze is heel angstig, rusteloos. Reden om de medicatie aan te passen, maar Ingrid tobt de hele dag verder door in rusteloosheid en enorme angst. Het zal tot de avond duren eer ze weer enigszins rust vind, maar ze is totaal uitgeput. Ook licht en geluid verdraagt ze nu niet. Ik hoop op een betere nacht voor haar, en eerlijk gezegd ook voor mezelf . De toestand van vandaag was letterlijk schrikbarend, ook voor mij.

Voor hen die gewoonlijk Ingrid lieve sms-jes sturen, ze kan ze nu niet beantwoorden en wil eerst weer tot haarzelf komen alvorens zich weer met haar telefoontje bezig te houden. Heb je vragen, sms mij dan even.

De intro aan de rechterzijde van dit weblog ga ik aanpassen. Ik ben dermate trots op m’n ‘puberdochterje’ die zich de afgelopen tijd steeds meer ontpopt als een ware kameraad in de strijd, dat haar positieve rol wel eens benadrukt mag worden. Menig vader in mijn positie mag zich zo’n toffe meid als maatje wensen…