Aad Meijer

Vandaag is gebleken dat een eenling in staat is een feestkleur te verbleken tot iets wat het nooit was: een kleur zónder kleur.

Het prachtige oranje draagt vanaf nu een smet die het nooit gewild heeft. Deze hoopvolle zonnekleur lijkt voorgoed verdoofd.

Het sombere nieuws deed mij beseffen dat het met de kleur in mijn leven niet anders gesteld is. Ook deze dag voltrok zich weer in verdriet. Wéér een bijzondere dag zonder m’n maatje, zonder haar voor wie ik wilde leven. Geen feest wordt ooit nog een feest.

Een taboe om uit te spreken, maar ik wil dit niet meer. De fut is eruit, de kracht verdwenen. De hoop is ontfutseld door mensen die trachtten van m’n zwakte en weerloosheid te profiteren. Want ook dit soort mensen bestaan.

‘Opperdepop’, is mijn term, al zegt de psychologie dat ik het ‘goed doe’.

Maar ik doe niets goed. Zoë heeft instructies gekregen om te zien of ik wel goed eet, niet teveel drink, mezelf was en voldoende slaap. Een kind dat zoiets moet doen komt er ook wel zonder vader. Werken doe ik wel, maar zonder bezieling en waarvoor..?

Ik zal geen gekke dingen doen, zeker niet ten koste van anderen. Geen denken aan.

Maar de kleur keert nooit weer terug.

Tis gebeurd. Ingrid kan ‘thuiskomen’.

Er zijn altijd mensen nodig om zoiets moois tot stand te brengen. Zij zijn:

Opa Rien, hij zorgde dat onze oude, maar zieke appelboom plaats kon maken voor de Olijf. Geen makkelijk klusje.

Jack en Hanneke Nouwens, zij zorgden voor de boom én dat-ie uiteindelijk op z’n plek kwam.

Gerard en Rein, de loopmaatjes van Ingrid, zij vervaardigden ter plekke de steigerplanken bak voor de boom.

Dus op z’n Roosendaals: En datte bedaankt zèt, da witte..!

Vandaag de jaarlijkse Lintjesregen dus iedereen die het Hare Majesteit heeft behaagd moet morgen met de versierselen op de trotse borst in de krant. Ik trok vandaag met de burgemeester en gevolg door de dorpen Zegge en Rucphen om de gelukkigen te ‘overvallen’.

De bezoeken zijn altijd leuk vanwege het overrompelende karakter ervan, en levert altijd mooie ‘mensen’-platen op.

Echter, het beeld wat vandaag bij mij bleef hangen is dit, genomen in de gang van de pastorie van de Onze Lieve Vrouwekerk. De lange gang die ooit leidde naar de vertrekken van de pastoor zelf. Muren, plafonds en houtwerk zijn uitbundig geschilderd, en het lijkt of de tijd hier bijna stil is blijven staan.

Vandaag geen foto van de feestelijkheden, maar de stilte in een donkere gang. Een gang die verwordt tot kijkdoos…

Op de bodem van de put

zal de bloesem nooit meer bloeien

Zal er op deze donkere plek

ooit iets moois nog kunnen groeien…

Het verdriet neemt toe, de dagen worden donkerder. De tijd is nog steeds niet aan helen toe. Sterker nog: zij maakt er wonden bij.

Hanneke en Jack van kwekerij Nouws uit Zundert bezorgden me echter een onmiskenbaar lichtpunt: zij zorgden ervoor dat Ingrid’s boom vandaag binnen de grenzen van mijn tuin is geplaatst. Chapeau..!

De prachtige Olijfboom staat nu klaar voor het podium dat morgen vervangen gaat worden door een van steigerhout. Dan nog wat kleine klusjes en alles is klaar om Ingrid ‘thuis’ te laten komen.

Het verandert niets aan de treurige situatie, maar op deze wijze is er een belangrijk ‘plekje’ bij. Want ‘plekjes’ kunnen in deze tijd heel belangrijk zijn.

Al was het maar aan iemands schouder…

‘Pôppa, as du go wärk in Breda, du fets un krökske fæn Ikea for de keyboard?’

‘Ja mien tögter, ig brenge dig un krökske met’.

‘Mog ig it selb in mekåre steke, Pôppa?’

‘Ja mien tögter, du mögst dä prôberè’.

‘Pôppa, die schrübe wulle nie instèke, wà nue ?’

‘Du mûst die mit dei hämmer da-in næie’.

‘Pôppa, wâ es un ‘inbussleutel’ ?’

‘Mæ die gerædskåp komme dà güt mè dà Ikea-krökske, mien tögter’.

‘Wâ nù, Pôppa, da krökske es trô hóhe fôr de keyboard!’

‘Dän fetst du die sæge und næie die pøten av’.

‘Ma Pôppa, da is neie sæge in die døse von dâ krökske !’

‘Dámme, altÿ wâ mê die Ikea..!’

Mijn dochter is er zo een van het soort dat al tegen je begint te kwebbelen zogauw je maar binnen haar gezichtsveld komt. Zo kwam ze dus al luid beppend de straat binnenfietsen met de mededeling dat we een prik moesten gaan halen.

‘Alweer een?’ pareer ik op haar vrolijke gesnater. ‘Ja, voor de baarmoeder, weet je wel Pap?’  Ik verbaas me. Hè, die hebben we toch pas al gehaald? Je hebt toch maar één baarmoeder hoop ik ?

Nee, dat moet klaarblijkelijk drie keer. Dus even later staan we in de sporthal tussen allemaal giebelende baarmoedertjes  die met wisselend enthousiasme de korte behandeling ondergaan.

Wat later zet ik haar voorzien van ‘slap geld’ in de stad af. Ze heeft wederom schoenen nodig en de Converses en de Ballerina’s schijnen uit zichzelf weg te lopen uit de Roosendaalse schoenwinkels.

Wegrijdend zie ik haar vrolijk in m’n achteruitkijkspiegel op het trottoir lopen. Mijn kleine meis, met al een heus baarmoedertje. Hoe lang is het eigenlijk geleden dat ik het zo moeilijk had toen ze haar  hielprikje moest ..?

noot: ‘slap geld’ : gebruikte term onder het bedienend personeel van het Japanse restaurant waar Zoë werkt. Een fooi wordt daar altijd gedeeld en kan bestaan uit hard geld ( munten) of slap geld ( briefjes). De voorkeur van de zwartgerokte witte bloesjes gaat uit naar het laatste…

Mensen die vermoeden dat het niet goed zit als ik een dag niet blog hebben gelijk.

Naarmate de tijd vordert en het besef dat Ingrid nooit meer terug zal komen groeit in je geest wordt het steeds moeilijker de dag door te komen. Er rust een vloek op je die verdriet heet, en die zich ongegeneert aan je opdringt.

M’n psychologe is een goeie, geen zachte heelmeesteres. Gelukkig maar.  Ze is heel kundig in het vasthouden van de spiegel waarin ik mezelf kan zien. Deze spiegel vergroot niet, of verkleint niet.

Het verliezen van Ingrid ziet ze als een amputatie. Een deel van m’n  wezen is weg. Ik moet door met lopen, maar hoe kan dat op één been..? Erger nog, de tijd zal deze wond nooit helen.

Gelukkig ken ik mensen op wie ik soms even kan leunen als ik te moe word van het proberen vooruit te komen. Maar ook zij kunnen er niet altijd zijn, ook niet virtueel. En dan zijn de momenten waarop het even niet lukt moeilijk door te komen.

En daarom kan een psychologe heel belangrijk zijn. De schets die jij van je situatie in je geest hebt, tovert zij om tot een duidelijke tekening met klare lijnen.

‘Natuurlijk gaat het slecht met je, beste Aad. Maar je doet het goed, heel goed…’

Vandaag gaat het het niet. Dit is zo’n dag waar ik bang voor blijf.

Ik had in m’n achterhoofd dat Sara en Ibbel voor een jaarlijkse check naar de dierenarts moesten. Een typische Ingrid-taak die zij met veel liefde uitvoerde, hetgeen overigens alles met betrekking tot onze poesjes.

Bij het maken van de afspraak had ik de assistente al toevertrouwd  dat de beestjes doorgaans in deze periode hun 20.000 km-beurt krijgen, en dat ik ze ook ontwormpilletjes door de strot moet zien te duwen waarvan ik zeker weet dat onze harige vriendinnetjes deze achter mijn rug weer uittuffen, mij intussen vol krauwen achterlatend. Oh ja, en dan ook nog iets tegen vlooien, hoe doe je dat..?

Daar toog ik dan met m’n twee lieverds luid klagend in hun kooitjes op de achterbank. Ons ritje in het ochtendlicht vonden ze maar niets en je hoorde zie miauwend piepen ‘waaróm toch, waaróm toch ?’

Ze kwamen allebei gelukkig ongeschonden door de APK, ze kunnen er weer een jaar tegen. En ik weet hoe mijn strijd tegen vlooien te volvoeren.

Het verdriet laaide evenwel daarna bij mij hoog op, toen Ibbel en Sara thuis en eenmaal uit hun onvrijwillige gevangenschap tegen mij aankropen. Wat waren ze bamg geweest. Momenten zoals deze doen Ingrid’s naam nog eens extra glanzen.

Waarom moet dit allemaal zonder haar..?

Kennis maken met onze Rutger ? Vanavond gaat hij Down met Johnny en laat zien hoe je dolfijnen traint.

A star is born !