Frisse wind
• donderdag, april 2nd, 2009
Het tussenuitje van drie dagen naar Oostende kent een verdrietige start. De spullen in de auto zetten en vertrekken zonder Ingrid is een moeizame, maar noodzakelijk stap.
De oude badplaats wacht op ons als een klare, levende aquarel. De zon is zacht en helder, de wind is fris en de zee die met schuimende witte vingertoppen in het strand grijpt zorgt dat haar golven een rustig geruis laten horen. Het leven is goed hier, de Vlamingen zoals altijd meer dan gastvrij.
Terwijk ik ‘s morgens vanaf de boulevard Zoë gadesla die als een hinde haar vijftig minuten loopje afwerkt aan de verre vloedlijn, dringt de gedachte aan een gelukkige toekomst voor haar aan me op. Dat zal voorlopig mijn taak moeten zijn.
En verder? Verder was het winkelen, terrasje, winkelen, terrasje en winkelen, terrasje. Niet alleen in Ingrid’s geest, maar zeker die van Zoë.
Deze dagen samen deden ons goed. Slapen in een andere omgeving gaf de rust die we zochten en deed ons tweemaal het klokje rond slapen. De pijn van het ontbreken van Ingrid bleef aanwezig, hoewel ze vaak heel dichtbij voelde…
Thuisgekomen wacht weer de werkelijkheid.., we moeten voort…
Het tussenuitje van drie dagen naar Oostende kent een verdrietige start. De spullen in de auto zetten en vertrekken zonder Ingrid is een moeizame, maar noodzakelijk stap.
De oude badplaats wacht op ons als een klare, levende aquarel. De zon is zacht en helder, de wind is fris en de zee die met schuimende witte vingertoppen in het strand grijpt zorgt dat haar golven een rustig geruis laten horen. Het leven is goed hier, de Vlamingen zoals altijd meer dan gastvrij.
Terwijk ik ‘s morgens vanaf de boulevard Zoë gadesla die als een hinde haar vijftig minuten loopje afwerkt aan de verre vloedlijn, dringt de gedachte aan een gelukkige toekomst voor haar aan me op. Dat zal voorlopig mijn taak moeten zijn.
En verder? Verder was het winkelen, terrasje, winkelen, terrasje en winkelen, terrasje. Niet alleen in Ingrid’s geest, maar zeker die van Zoë.
Deze dagen samen deden ons goed. Slapen in een andere omgeving gaf de rust die we zochten en deed ons tweemaal het klokje rond slapen. De pijn van het ontbreken van Ingrid bleef aanwezig, hoewel ze vaak heel dichtbij voelde…
Thuisgekomen wacht weer de werkelijkheid.., we moeten voort…
