Aad Meijer

Ingrid is gecremeerd zoals ze wenste, maar ik wil haar as dicht bij me. Allereerst dacht ik aan het begraven van haar urn op de Rucphense Heide, zodat ik een plekje had om naar terug te keren, een plekje ergens waar ze destijds kon genieten.

Zoals ik in m’n werk ook altijd doe legde ik dat eerste idee terzijde. Er gingen dagen overeen om te beseffen dat ik Ingrid gewoon vlakbij wilde, als ware het in m’n armen.

Ik besloot met Zoë op zoek te gaan naar een Olijfboom van Ingrids leeftijd, die in onze tuin te brengen en in het plantgat Ingrid’s as te strooien. Het plantgat dekken we af met alle stenen en schelpen die Ingrid ooit van onze vakanties en uitstapjes had meegenomen.

Jack en Hanneke Nouws van kwekerij Nouws uit Zundert stonden ons bij in onze zoektocht. Zij gaan er ook voor zorgen dat deze prachtige boom in onze tuin komt als Ingrid’s gedenkboom. Ernaast bouwen we een zithoek waar we nog vaak over Ingrid zullen praten, of alleen maar stilletjes zullen denken.

En zo komt m’n meisje tóch nog thuis…

Huis- en tuinklusjes. Ze wachten op het moment dat ze gedaan kunnen worden. Potten wassen is daar een van. Veel Fuchsia’s vinden hier een thuis, maar ze moeten wél in schone potten.

Het zijn er veel die vertroeteld moeten worden, maar ik maakte vanmorgen maar eens een aanvang. Knetterheet water in de gootsteen en boenen maar!  Na de gedane klus was het even goed rusten maar teruggekomen in de keuken vroeg dit kleine vriendje alle aandacht. Uit alle macht zocht ze een droge veiligheid na een onvrijwillig heet bad.

Haar hitteschild zal haar beschermd hebben als ware het een Spaceshuttle op de thuisreis.

Wat een medeleven kun je met een slak hebben..?