Einde Verhaal
• vrijdag, april 17th, 2009
Einde Verhaal. In alle opzichten.
Ooit bezochten Ingrid en ik weblogster Peetje en Marco in hun huis in Deventer. Ver weg, maar mensen als zij voelen altijd dichtbij. Peetje vertelde mij hoe het was om na de duizenden bezoekers op hun weblog ten tijde van het sterven van hun dochtertje Tessa te hebben gehad, dit aantal drastisch reduceerde tot tientallen. Tessa was niet meer, en hoe Peetje en Marco voort moesten interesseerde maar weinigen.
Zoiets doet niemand. Natuurlijk niet.
Echter, twee weken na de uitvaart van Ingrid is het bezoek aan dit weblog per dag afgenomen van honderden tot 79. Een roep in de mailbox doet een echo weerklinken, de telefoon zwijgt.
Wie interesseert het nog hoe het Ingrid’s dochtertje en haar man vergaat..? Hoe Rutger zich voelt ? De sensatie en de spanning die de dagen voor Ingrid’s dood meedroegen is immers niet meer..?
We zijn nu terug bij af, bij het kleine clubje dat ooit in 2003 met webloggen begon, en altijd trouwe maatjes zijn gebleven. Bij hen vind ik troost, begrip.
De rest gaat verder, met kennelijk alleen belangstelling voor zichzelf. Tot de volgende smartlap zich aankondigt.
Want dan, dán zingen ze graag hun deuntje mee…
Einde Verhaal. In alle opzichten.
Ooit bezochten Ingrid en ik weblogster Peetje en Marco in hun huis in Deventer. Ver weg, maar mensen als zij voelen altijd dichtbij. Peetje vertelde mij hoe het was om na de duizenden bezoekers op hun weblog ten tijde van het sterven van hun dochtertje Tessa te hebben gehad, dit aantal drastisch reduceerde tot tientallen. Tessa was niet meer, en hoe Peetje en Marco voort moesten interesseerde maar weinigen.
Zoiets doet niemand. Natuurlijk niet.
Echter, twee weken na de uitvaart van Ingrid is het bezoek aan dit weblog per dag afgenomen van honderden tot 79. Een roep in de mailbox doet een echo weerklinken, de telefoon zwijgt.
Wie interesseert het nog hoe het Ingrid’s dochtertje en haar man vergaat..? Hoe Rutger zich voelt ? De sensatie en de spanning die de dagen voor Ingrid’s dood meedroegen is immers niet meer..?
We zijn nu terug bij af, bij het kleine clubje dat ooit in 2003 met webloggen begon, en altijd trouwe maatjes zijn gebleven. Bij hen vind ik troost, begrip.
De rest gaat verder, met kennelijk alleen belangstelling voor zichzelf. Tot de volgende smartlap zich aankondigt.
Want dan, dán zingen ze graag hun deuntje mee…
