Aad Meijer

Als ik verdrietig ben trek ik me het liefst terug in de studio om stillevens te maken. Spelen met fruit, bloemen, glas, stoffen, kleuren en wat dies meer zij.

Vandaag was zo’n dag, en ik koos rozen als m’n onderwerp. Zoals ik in de nabije toekomst zo vaak zal doen. Ik wilde de huid van m’n model Liliane als canvas. Ze is sereen wit, op het sprookjesachtige af. En ze heeft geduld, en werkt hard mee aan het resultaat. Dit is een van de prenten, uit een serie van zes.

Het kunstje bestaat uit granaatappelolie op de huid, een plantensproeier met ijskoud water, een glimlachend model en en tikkie overbelichting.

Stilstaande momenten als deze doen de dag vliegen…

Met een warm gevoel lees ik de reacties op de vorige post. De schrijfsels van de mensen die je een hart onder de riem willen steken zet alles weer in de juiste volgorde. Het logische rijtje waar alles staat zolang het leven ‘normaal’ is.

Het is de draaikolk van het moment waardoor ik nog niemand van jullie persoonlijk kan antwoorden op jullie steun gevende brieven en mails. Zelfs tegen Xandra die deze week nog een hele ochtend bij me in de studio was heb ik m’n dank voor haar medegevoel niet kunnen uiten. Cato is van harte welkom hier in Roosendaal, Nanny mijn collegiale kroel en de band met m’n nichtje Monique steeds hechter al zal zij het zelf niet zo ervaren.

Het zal nog wel even duren eer ik ieder van jullie in m’n armen kan sluiten, als de kans zich voordoet. Alles staat op z’n kop nu. M’n leven, m’n huishouden, m’n werk en het trachten m’n hoedanigheid als vader voor Zoë voldoende uit te breiden om maar iets van Ingrid te kunnen vervangen.

Eén ding wil ik echter kwijt: ik hou van jullie, waar jullie ook zijn…