header image
 

Spiegelogie

spiegelMensen die vermoeden dat het niet goed zit als ik een dag niet blog hebben gelijk.

Naarmate de tijd vordert en het besef dat Ingrid nooit meer terug zal komen groeit in je geest wordt het steeds moeilijker de dag door te komen. Er rust een vloek op je die verdriet heet, en die zich ongegeneert aan je opdringt.

M’n psychologe is een goeie, geen zachte heelmeesteres. Gelukkig maar.  Ze is heel kundig in het vasthouden van de spiegel waarin ik mezelf kan zien. Deze spiegel vergroot niet, of verkleint niet.

Het verliezen van Ingrid ziet ze als een amputatie. Een deel van m’n  wezen is weg. Ik moet door met lopen, maar hoe kan dat op één been..? Erger nog, de tijd zal deze wond nooit helen.

Gelukkig ken ik mensen op wie ik soms even kan leunen als ik te moe word van het proberen vooruit te komen. Maar ook zij kunnen er niet altijd zijn, ook niet virtueel. En dan zijn de momenten waarop het even niet lukt moeilijk door te komen.

En daarom kan een psychologe heel belangrijk zijn. De schets die jij van je situatie in je geest hebt, tovert zij om tot een duidelijke tekening met klare lijnen.

‘Natuurlijk gaat het slecht met je, beste Aad. Maar je doet het goed, heel goed…’

~ door Aad op 22 april 2009,.

22 Reacties to “Spiegelogie”

  1. lieve Aad, natuurlijk geloof jij niet dat de tijd wonden heelt.. Ja, andermans wonden misschien , maar niet de jouwe. Laat ik nou net elders bij je geschreven hebben dat bij mij de tijd – ondanks mijn ongeloof- toch de wond voor een groot stuk heeft helpen genezen. Ik kijk naar de foto van mijn moeder en zie een plaatje van haar. Ik hoef haar niet meteen weer te voelen, te ruiken, te horen. Gewoon even een plaatje en dat is fijn. Realiseerde me dat vanavond op de terugreis van Vlie naar huis. Ik had genoten. Wie had dat ooit kunnen vermoeden? Ik niet!! Jouw tijd komt ook, maar lijkt nu nog eindeloos ver weg.. Hou moed jongen!!

    tien reageerde op april 22nd, 2009 om 22:47

  2. Nee, de tijd heelt nauwelijks wonden, maar moet dat? Het zal een diep en pijnlijk litteken blijven. Je leert op den duur wel met het verdriet omgaan en dan heb je al heel wat gewonnen.
    Maar je doet het inderdaad goed, Aad, bewonderenswaardig goed.

    Lydeke reageerde op april 23rd, 2009 om 00:52

  3. ***weet weer niet wat ze zeggen moet dus biedt schouder aan om op te leunen***

    Cat reageerde op april 23rd, 2009 om 01:35

  4. Misschien heb je gelijk Aad, de wond zal niet helen maar geloof me het gaat beter worden en minder pijn doen. Het duurt misschien langer dan je dacht, geef het tijd, je kunt zoiets niet forceren. Blijf vooral praten over wat je voelt en heus huilen mag.

    Blips reageerde op april 23rd, 2009 om 02:43

  5. Schelden, tieren, huilen, leunen, praten, soms lachen, ergens ongeneerd tegen aan trappen, alles is toegestaan als jij je maar blijft uiten.

    Moeilijk is het…..en moeilijk blijft het.

    En toch …..leer je langzaam “weer lopen”.

    We zijn trots op je man, want het valt niet mee.

    Palisa reageerde op april 23rd, 2009 om 04:17

  6. Die laatste zin van je log is o zo waar!

    Tijd heelt de wond niet, het maakt een groot diep litteken wat zeer blijft doen als je het aanraakt, als je het ziet, als je eraan denkt. En soms scheurt het litteken open en is het weer een wond…..

    Ster reageerde op april 23rd, 2009 om 05:56

  7. Ik weet ook niet wat ik moet zeggen, dus als Cat d’r schouder even weg is mag je de mijne gebruiken. x

    Merel reageerde op april 23rd, 2009 om 06:50

  8. Weet je AAd, je weet het allemaal wel, en dat voel je ook, hoe radeloos je je ook voelt. Alleen, jij alleen moet erdoor heen, en wij, wij leven mee, lopen met je mee, en ondersteunen je zo veel als wij kunnen, bieden een (virtuele) schouder……We staan naast en achter je (jullie). Ik hoop dat je een goede dag hebt vandaag………liefs 10-eke

    10-eke reageerde op april 23rd, 2009 om 06:55

  9. o, en wil je Zoë alsjeblieft een zoen van mij geven?

    10-eke reageerde op april 23rd, 2009 om 07:08

  10. ***knuffelt AAd****

    Esjuh© reageerde op april 23rd, 2009 om 08:32

  11. Je bent ongeduldig Aad, dit zijn ingrepen in je leven die veel tijd nodig hebben. En de tijd geneesd geloof mij. Met de tijd gaan de scherpe kantjes eraf, echt. Niet de moed verliezen en het zelfmedelijden?……Stop dat eens in kastje maar dan wel heel achterin.
    Love Joanna

    Joanna reageerde op april 23rd, 2009 om 10:19

  12. Hierbij nog een (virtuele) schouder voor die momenten dat je wilt gillen, gooien, smijten, brullen, vechten, huilen, stil zijn.

    Bloempje reageerde op april 23rd, 2009 om 10:23

  13. Een dikke knuffel en een zoen voor de moeilijke tijden…

    Peetjes reageerde op april 23rd, 2009 om 11:09

  14. knuf!

    Roos reageerde op april 23rd, 2009 om 11:24

  15. Bij alle schouders krijg je ook virtueel de mijne Aadje, ik doe nog even dikke schoudervulligen erbij aan, dan kun je maar janken, brullen, triest zijn en ook weer eens een keertje lachen.
    Ik ben trots op je, voor wat het waard is.
    Liefs Nanny

    nanny reageerde op april 23rd, 2009 om 11:39

  16. Gun jezelf tijd, Aad. Je hoeft je niet morgen al kiplekker te voelen, of alles precies te doen als hoe Ingrid het deed. Gun jezelf om de dingen op jouw manier te doen, op jouw manier aan te pakken, zoals hoe je de katten naar de dierenarts hebt gebracht. Misschien niet zoals zij gewend zijn, maar het is je gelukt. Dat is een overwinning op jezelf.

    Gun jezelf tijd.

    Eveline reageerde op april 23rd, 2009 om 12:33

  17. Ja Aad,zou “mooi” zijn als je er geen verdriet van zou hebben.
    Hoe denk je dat Ingrid dat zou vinden ……ik denk dat ze daarboven dan gruwelijk had zitten mopperen. Ze is je liefje, ze blijft je liefje en dat doet zeer en dat moet en dat mag.
    En een dikke zoen voor Zoë.

    betty reageerde op april 23rd, 2009 om 12:58

  18. Ik kan me er niets bij voorstellen dat je wonden ooit geheeld zullen zijn. Hoe kan dat nou?! Als iemand een deel van je is geworden, zul je diegene altijd blijven missen. Ik denk alleen dat je ooit opnieuw zal leren lopen. Al is het op één been…

    Fijn dat je zo’n goede psycholoog hebt!

    Sissi reageerde op april 23rd, 2009 om 13:48

  19. Ik lees je weblog en dan kom ik jou gisteren opeens zomaar tegen terwijl ik je alleen maar van ‘hier’ ken.
    Nou lees ik dit stukje en weet ik (weer) gewoon eigenlijk niks te reageren, alleen dat ik die laatste zin wel een hele juiste & pakkende omschrijving van de situatie vind!
    Moet ik nog heel banaal (sorry) naar die foto’s van gisteren vragen, waar kan ik die vinden/zien?
    Groetjes

    marianne reageerde op april 23rd, 2009 om 14:07

  20. @ Marianne: welke foto’s bedoel je precies, Marianne? Ik maak er nogal wat per dag, weet je… :)

    Aad reageerde op april 23rd, 2009 om 14:32

  21. Hallo Aad,

    elke dag lees ik je verhalen. Knap hoor dat je je gevoelens zo kunt omschrijven dat kan niet iedereen. Hopelijk helpt het om alles te kunnen verwerken.
    Liefs van Diaantje

    Diaantje reageerde op april 23rd, 2009 om 19:43

  22. Een goede vriend van me, die ook jong zijn vrouw aan die rotziekte heeft verloren, zegt nu, jaren later: eerst was haar dood een enorme molensteen in mijn hart. Maar geleidelijk werd het een mooi diamantje.

    Zover ben jij nog niet, Aad. Voorlopig niet. Die molensteen is gigantisch en neemt je hele lijf in beslag.

    Ik ben blij dat je een goeie psych hebt getroffen. Daar heb je meer aan dan “sterkte, we denken aan je…”.

    Maar omdat ik géén goeie psych ben, moet je het nu even doen met mijn onnozel klinkende, maar welgemeende “sterkte, ik denk aan je…”. ;)

    Hou vol, jongen… De wond zal nooit 100% genezen, maar ooit zal je heel behendig met dat ene been worden…

    Marijke (f.k.a. Dutch Mamma) reageerde op april 23rd, 2009 om 22:07

Reageer;




 

grayscale.gif

Performance Optimization WordPress Plugins by W3 EDGE