Aad Meijer

Vandaag is gebleken dat een eenling in staat is een feestkleur te verbleken tot iets wat het nooit was: een kleur zónder kleur.

Het prachtige oranje draagt vanaf nu een smet die het nooit gewild heeft. Deze hoopvolle zonnekleur lijkt voorgoed verdoofd.

Het sombere nieuws deed mij beseffen dat het met de kleur in mijn leven niet anders gesteld is. Ook deze dag voltrok zich weer in verdriet. Wéér een bijzondere dag zonder m’n maatje, zonder haar voor wie ik wilde leven. Geen feest wordt ooit nog een feest.

Een taboe om uit te spreken, maar ik wil dit niet meer. De fut is eruit, de kracht verdwenen. De hoop is ontfutseld door mensen die trachtten van m’n zwakte en weerloosheid te profiteren. Want ook dit soort mensen bestaan.

‘Opperdepop’, is mijn term, al zegt de psychologie dat ik het ‘goed doe’.

Maar ik doe niets goed. Zoë heeft instructies gekregen om te zien of ik wel goed eet, niet teveel drink, mezelf was en voldoende slaap. Een kind dat zoiets moet doen komt er ook wel zonder vader. Werken doe ik wel, maar zonder bezieling en waarvoor..?

Ik zal geen gekke dingen doen, zeker niet ten koste van anderen. Geen denken aan.

Maar de kleur keert nooit weer terug.

Tis gebeurd. Ingrid kan ‘thuiskomen’.

Er zijn altijd mensen nodig om zoiets moois tot stand te brengen. Zij zijn:

Opa Rien, hij zorgde dat onze oude, maar zieke appelboom plaats kon maken voor de Olijf. Geen makkelijk klusje.

Jack en Hanneke Nouwens, zij zorgden voor de boom én dat-ie uiteindelijk op z’n plek kwam.

Gerard en Rein, de loopmaatjes van Ingrid, zij vervaardigden ter plekke de steigerplanken bak voor de boom.

Dus op z’n Roosendaals: En datte bedaankt zèt, da witte..!