» Kleurloos Aad Meijer

Kleurloos

Vandaag is gebleken dat een eenling in staat is een feestkleur te verbleken tot iets wat het nooit was: een kleur zónder kleur.

Het prachtige oranje draagt vanaf nu een smet die het nooit gewild heeft. Deze hoopvolle zonnekleur lijkt voorgoed verdoofd.

Het sombere nieuws deed mij beseffen dat het met de kleur in mijn leven niet anders gesteld is. Ook deze dag voltrok zich weer in verdriet. Wéér een bijzondere dag zonder m’n maatje, zonder haar voor wie ik wilde leven. Geen feest wordt ooit nog een feest.

Een taboe om uit te spreken, maar ik wil dit niet meer. De fut is eruit, de kracht verdwenen. De hoop is ontfutseld door mensen die trachtten van m’n zwakte en weerloosheid te profiteren. Want ook dit soort mensen bestaan.

‘Opperdepop’, is mijn term, al zegt de psychologie dat ik het ‘goed doe’.

Maar ik doe niets goed. Zoë heeft instructies gekregen om te zien of ik wel goed eet, niet teveel drink, mezelf was en voldoende slaap. Een kind dat zoiets moet doen komt er ook wel zonder vader. Werken doe ik wel, maar zonder bezieling en waarvoor..?

Ik zal geen gekke dingen doen, zeker niet ten koste van anderen. Geen denken aan.

Maar de kleur keert nooit weer terug.

~ door Aad op 30 april 2009,.

35 Reacties to “Kleurloos”

Ingrid zou je een schop onder je gat geven met je “zelfmedelijden”

Die klootviolen die misbruik van je maken, dat laat je zelf toe?!?!?

Tuurlijk is het weer een dag zonder je maatje, tuurlijk is het moeilijk en dat blijft voorlopig ook zo.

Maar je MOET overiend blijven voor jezelf, voor Zoe en voor iedereen die van je houdt en / of om je geven!

Want, mijn vriend,…..denk aan wat Ingrid zou willen wat je zou moeten doen….

En jij……weet dat het allerbeste AAd.

Kom dagelijks weer een “bakkie” halen, want mijn boodschap hierachter geldt zeker ook voor jou!

Je psych heeft gelijk, je doet het goed, maar niet meer van die rare dingen door je hoofd laten spoken.

Palisa reageerde op april 30th, 2009 om 20:01
Aad,
Misschien dat jij ook een beetje op Zoe moet letten. Ze is geweldig maar ook daar kan de rek uitgaan. Als jullie goed op elkaar letten komt het wel goed.

johan reageerde op april 30th, 2009 om 20:08
Aad, je kind kan niet zonder vader.
Dus ….. samen de schouders eronder, je hebt geen keus.

betty reageerde op april 30th, 2009 om 20:21
@ Palisa: dat bedoel ik nu. Het wordt uitgelegd als zelfmedelijden. En ik moet dit, ik moet dat.Voor iedereen en alles. Helaas ben ik ook maar een mens, zelfs een zonder doel.
Ingrid schopt niet meer, was het maar zo…

Aad reageerde op april 30th, 2009 om 20:23
Lieve Aad, zo meemaken wat jij hebt meegemaakt is verschrikkelijk. Even slikken en weer doorgaan is er gewoon niet bij. Het hoort gewoon in het rijtje van traumatische gebeurtenissen. En het heeft al die tijd zoveel van je gevraagd dat je nu op bent en er even meer voor niemand kan zijn. Dat er mensen zijn die daarvan profiteren, maakt me erg boos. Pas op de plaats, automatische piloot, de ene dag wat minder, de andere dag misschien wat beter? En zo stapje voor stapje, al die eerste keren en al die volgende keren. Ik kan me ook zo voorstellen dat je opstandig wordt van het ‘moeten’. Maar lieve Aad, iedereen is zo met je begaan en wenst je alle goeds. Dat weet jij natuurlijk ook. Tis gewoon k*t zonder je maatje. Ik denk aan je! Liefs, M.

Smarts reageerde op april 30th, 2009 om 20:34
@ Betty: het kind komt er wel zonder vader. Die stelt zoveel niet meer voor.

Aad reageerde op april 30th, 2009 om 20:52
AAd, wat had je dan verwacht? Dat dit vreselijke verdriet na zo’n korte tijd al minder zou zijn? Nee toch, daar lijk jij me een veel te verstandg mens voor. Gun jezelf toch iets meer tijd en geef niet zo snel op. Geef niet op AAd, het leven is levenswaard ook voor jou, je moet alleen willen.

Jacqueline reageerde op april 30th, 2009 om 22:33
>>Hier lees je hoe sterk een vrouw kan zijn, ondanks haar lijden. Hoe een puberdochter kan veranderen in een zelfstandige steun en toeverlaat voor een vader die voor z’n verdriet vaak geen woorden vindt. Hier vindt je ook virtuele vrienden, die al hun warmte en wijsheid hier achterlaten als sporen die nooit uitgewist zullen worden.>>

Je eigen tekst AArd, put hier kracht uit!!!!

Jacqueline reageerde op april 30th, 2009 om 22:37
Aad, ik schrik…
Ik snap dat je intens verdrietig bent, dat je leven een zwart/wit film is en geen kleur bevat. Maar dat je je zo klote voelt wist ik niet, terwijk ik je gezien heb, gesproken heb..
Kleur keert wel weer terug en dat weet je diep in je hart ook wel, je gelooft het alleen even niet.
Wil je asjeblieft doen wat je beloofd hebt en snel deze kant op komen ? Heel snel ?

Xandra reageerde op april 30th, 2009 om 22:49
@ Xandra: het heeft geen zin, lieve Xandra. Ik mag niet van zelfmedelijden spreken, ik moet in het gelid leven en geloven in de toekomst. Het restje geloof word je uiteraard dan ook nog eens ontnomen.
Leven met Ingrid was ondanks alle tegenslagen een genot. Nu resten alleen nog de tegenslagen…

Aad reageerde op april 30th, 2009 om 23:17
Tuurlijk kun en mag je medelijden met jezelf hebben. Alles is waardeloos en kleurloos en moeilijk, je staat overal alleen voor en met mensen in zo’n situatie heeft iedereen medelijden. Toch? Je mist Ingrid en Zoë lijkt het te redden. Wanneer je dan ook nog de verkeerde mensen treft, die misbruik van de situatie maken (heb ik dat goed begrepen?), dan crack je uiteraard. Maar Zoë’s moeilijke tijden komen nog en dan moet je er zijn, Aad. Echt waar.

Lydeke reageerde op mei 1st, 2009 om 01:36
Lieve Aad,Weet gewoon even niks te zeggen…

Deze dagen zijn juist dagen dat je je geliefde zo verschrikkelijk mist.En je gaat door hele diepe dalen,maar ooit word dat minder al zou je dat nu niet kunnen zien…

Heel veel sterkte Aad en denk ook aan Zoë

Gisella reageerde op mei 1st, 2009 om 05:52
“het kind komt er wel zonder vader. Die stelt zoveel niet meer voor.”

Je beseft toch wel dat veel mensen, heel veel mensen en zeker je eigen vlees en bloed hier heel anders over denken.

Er komt zelfs een tijd aan dat je wellicht OpaAAd wordt en dat gaat gepaard met heel veel kleur in je leven.

Kijk niet te ver in de toekomst en leef bij de dag.
De ene dag gaat het minder, de andere helemaal niet maar er komen echt dagen aan dat het best gaat.

Ook zonder Ingrid, maar je hebt zeker de verplichting als ouder, als vader en als man van Ingrid om er altijd te zijn voor je kinderen.

Je mag soms best even leuenen op je kinderen, maar doorgaans is de vader wel de Rots in de branding.

Al voel jij je soms als een kiezelsteen, op dat moment kijk je naar een foto van Ingrid en zeg je hardop:

“Ik knok mij erdoorheen, want ook Zoe heeft mij nodig en ik weet dat jij er ook zo over zou denken en het ook zo zou doen”

Je geeft haar een knipoog, zegt dat je van haar houdt en maak dan wat van die dag.

AAd, je weet mij te vinden als je wilt kletsen of gewoon trek hebt in een lekker maaltje of gewoon zomaar.

Hou je taai man.

Palisa reageerde op mei 1st, 2009 om 08:26
Ik snap je volkomen, ieder woord dat je tikt. En gelukkig tik je nog…en zal je dat hopelijk blijven doen en na een tijd als het verdriet niet meer zijn pijnlijke kanten heeft dit soort stukjes terug lezen en denken…kut….wat voelde ik me ontiegelijk kut…en wat mis ik haar, maar wat ben ik blij dat ik er doorheen gekomen ben.

Maarja stel je zou het niet trekken, dan is dat ook volkomen begrijpbaar. Een ander voelt jouw pijn niet, weet niet wat snijdt door jouw ziel…dat is iets dat enkel jij voelt.
En al had je tien prachtige dochters die je alle tien evenveel nodig hadden dan nog neemt dat de pijn niet weg en dan nog zal je niet ineens de grote wil krijgen om er toch wat moois van te maken. Verstandelijk misschien wel, maar iedereen weet toch dat verstand en gevoel gewoon niet samen gaan.

Ik hoop dat je het red, dat je er doorheen komt hoe bitter de pil ook is. Je verdriet zit diep, heel erg diep, en net als een vervelende splinter die te diep zit die eruit moet zweren hoop ik dat jouw verdriet steeds iets meer naar boven komt om er strakjes uit te zijn…en al wat overblijft is een plekje, een litteken waar altijd door te zien zal zijn dat je zoveel verdriet had.

En ooit…ooit zal die zon gaan schijnen, waar dat ook moge zijn.

Goodluck!

Bedz reageerde op mei 1st, 2009 om 08:48
Aad, ik weet even niks te zeggen, maar ik leef met je mee, meer druk wil ik je niet proberen op te leggen, ik snap het helemaal
Kus Nanny

nanny reageerde op mei 1st, 2009 om 09:40
Geef dan bij je psychologe aan dat het helemaal niet zo goed is, en verzin een andere term dan ‘opperdepop’, want dat klinkt alsof je je er met een grapje vanaf wilt maken. Geef aan dat je grens nu echt is bereikt, zonder daar een leuk verhaaltje van te willen maken. Misschien heb je meer hulp nodig dan alleen deze ene hulpverlener.

Zoe komt er niet zonder ouders. Gebruik dat maar als levensgrote stok achter de deur.

Eveline reageerde op mei 1st, 2009 om 10:19
Lieve aad,

Zoals je kunt lezen hier dagelijks zijn er zoveel mensen die van je houden, ook al zegt het je misschien maar weinig, al deze mensen denken aan je sommige dagelijks andere elk uur. Maar aad ik heb jou altijd in mijn gedachte, je bent een wonderpapa voor zoe ook al lijkt het nu even van niet, je bent een topfotograaf… je bent een pracht mens! En wij hier met zijn allen die lieve berichtjes achter laten doen dat niet omdat het ons geen reet kan intereseren, dat doen we met zijn allen om jou een virituele knuffel te geven!

Wat er ook gebeurt Aad we houden van je en denken aan je en dan denk ik dat ik niet alleen voor mezelf spreek!

het is moeilijk…. je kan niet “zomaar even doorgaan” maar je kan wel proberen stil te staan bij kleine mooie dingen (kijk eens naar buiten…! AAD!!! de zon schijnt! probeer ervan te genieten! en als dat even niet gaat dan bel je maar en dan breng ik de zon naar je toe!

Een dikke virituele knuffel!

Roos reageerde op mei 1st, 2009 om 10:24
Alles is anders
Alles voelt vreemd
Alles is niet meer

Wat blijft is niet anders
Wat blijft is niet vreemd
Wat blijft is niet meer

Alles wat blijft is alles wat blijft…

E&E reageerde op mei 1st, 2009 om 11:05
Zoë is al 1 ouder verloren, moet ze de ander ook nog verliezen??
Dat moois wat jij samen met jouw Ingrid gemaakt hebt, wat jullie samen met liefde gevormd hebben tot wat ze nu is……….
Waarschijnlijk houdt ze zich nu groot, voor jou, maar als je werkelijk in haar hart zou kunnen kijken zou jij de wanhoop & verdriet zien die jij nu ook ervaart.
Jou dagelijks bestaan is gereduceerd tot overleven, en niemand maar dan ook niemand kan kan jou zeggen hoe je daar mee om moet gaan. Ieder heeft zijn eigen verlies, hoe klein of groot ook. Er bestaan geen standaard regels voor verwerking of rouw. Iedereen doet het op zijn eigen manier, ook jij.
Geloof in jezelf en in Zoë, jullie moeten het samen redden!!!

Roos reageerde op mei 1st, 2009 om 11:35
Tien op Vlie: lieve groet van mij, ik denk aan je zoals je ziet!

Tien op Vlie reageerde op mei 1st, 2009 om 14:30
Het zal vast niet horen, maar ik word een beetje boos door je log. Als mijn moeder/de Prinses er niet meer zou zijn en mijn vader zou zó praten!! Woest zou ik zijn! Woest!

Sissi reageerde op mei 1st, 2009 om 15:18
Ik kan alleen maar hopen dat Zoë jouw log niet leest. En weet je; je hebt je dochter! Het had ook andersom kunnen zij. Mét Ingrid en zonder Zoë. En dat, Aad, dát is duizend keer erger.

Koester je dochter. Koester de tijd die je met haar hebt.

(ps. als ik geen moeder zou zijn, zou ik dit niet hebben durven zeggen. Maar nu wéét ik het, voel ik het. Ik kan iedereen missen. Met hartverscheurende, zielstukmakende pijn. Als ik Jélin maar in m’n leven heb.)

Sissi reageerde op mei 1st, 2009 om 15:24
@ Sissi: sorry dat ik een mens ben. Ik knok iedere dag voor Zoë, maar mag ik eens knikken als een rietstengel in de storm..?

Aad reageerde op mei 1st, 2009 om 16:15
Wat een vreemd excuus. Hoe kun je excuses maken dat je een mens bent. Ik reageer niet alsof je geen mens zou mogen zijn. Ik ontken je verdriet niet. Ik wijs je op je dochter. Omdat ik er ook één ben. Omdat ik weet hoe het voelt als één van je ouders zegt dat hij/zij niet meer wilt. Wat dat met een dochter doet. Die gevoelens kun je alleen hebben als je dochter niet kijkt. Verdrietig zijn is iets hééél anders dan de hoop opgeven of ophouden met relativeren.

En de twee laatstgenoemden kunnen ongetwijfeld eens om de hoek komen kijken. En dan hoop ik voor jou, maar vooral voor Zoë, dat zij niet kijkt.

Want hoe zou het voelen als je vader niet meer wilt, terwijl jij als dochter er nóg wel bent. Hoe onbelangrijk en nietig zou je je voelen?

Ik weet het.

(als zij jouw log niet kent/leest, neem ik al mijn woorden terug)

Sissi reageerde op mei 1st, 2009 om 16:52
@ Sissi: Zoë weet dat ze mijn alles is, en dat ik er altijd voor haar zal zijn. Wat er ook gebeurt. Maar het is soms zo moeilijk, Sissi, zo verdomde zwaar en moeilijk. M’n dochter en ik zijn maatjes, die samen de dagen nu door proberen te komen. Ze weet wat ik schrijf, en zonodig leg ik het uit.

Aad reageerde op mei 1st, 2009 om 17:14
Aad, ik denk aan je.

Merel reageerde op mei 1st, 2009 om 17:52
Aad, waarom zou Zoë die instructies gekregen hebben ? En misschien nog wel belangrijker; van wie ?
Zullen dat mensen zijn die van je houden, die om je geven, die héél goed beseffen hoeveel verdriet je hebt ?
Maar ik denk dat ik je wel een beetje ken en al vanuit jezelf naar de negatieve kant neigt en als dan dit op je pad komt en jouw positieve factor weg gevallen is, sla je door….
Zoë is positief ingesteld en straalt dat ook uit, betekent niet dat ze minder verdriet heeft of het wel redt, ze heeft iemand nodig die precies weet wat voor verdriet ze heeft, die weet wat ze mist, ook al zegt ze dat niet. En wie is dat ?
Maar wees verder nou eens niet zo verdomd eigenwijs en neem al die aangeboden schouders eens aan !!!

Xandra reageerde op mei 1st, 2009 om 18:16
@ Xandra: natuurlijk ben ik eigenwijs, maar er is ook de angst om de geboden schouder aan te nemen. Ik val dan in slaap, waar de beelden op me wachten, zoals die er ook zijn bij het ontwaken.
Op het moment ben ik te kwetsbaar om een schouder aan te durven, vrees ik…

Aad reageerde op mei 1st, 2009 om 18:29
Oh, maar mijn schouder kan ertegen. Er zit al een knoert van een litteken, daar kan nog wel een portie verdriet van een vriend bij…..

Xandra reageerde op mei 1st, 2009 om 19:53
Natuurlijk ben je mens, gelukkig wel zeg! En natuurlijk is het verdomde moeilijk om zelfs maar op te staan ‘s ochtends. Maar ‘ach, Zoe redt het wel, want ze houdt mij nu ook al in de gaten, dus kan ze ‘t ook wel alleen af’ is een gigantisch kromme redenering. Dat weet je zelf ook wel.

Trek aan de bel. Laat die mensen die je kunnen helpen weten dat je je grens hebt bereikt. Fijn dat je het hier op je blog schrijft, maar dat is maar een ministapje. Hulp aannemen staat niet gelijk aan dan maar in slaap dommelen. Da’s keihard werken, maar wel tegen de negativiteit in, en er met mensen die er verstand van hebben tegenaan te gaan om er weer wat van te maken.

Kom op!

Eveline reageerde op mei 1st, 2009 om 21:11
Moest gister nog aan je denken tijdens x-factor (bizar he) toen Guus Meeuwis optrad met het nummer “dat komt door jou”.

Isolde reageerde op mei 2nd, 2009 om 07:28
Aad, zonder de reacties te lezen ga ik je even door elkaar rammelen (liefdevol, dat wel).

Eerst schrijf je dat je hoop is ontnomen door mensen die van jouw zwakheid profiteerden. Ja, die galbakken bestaan. Maar je beseft donders goed dat er ook schouders zijn, je durft ze alleen niet aan te nemen.

Je schrijft dat Zoë instructies heeft. Natuurlijk is het superzwaar wat je nu moet dragen, maar ik vind het minstens zo erg dat een jong meisje dat nét haar moeder heeft verloren, zo’n zware verantwoordelijkheid te dragen heeft…

Aad, zelfmedelijden mág, maar blijf er niet in hangen alsjeblieft. Jank, vloek, scheld, treur, rouw met alles wat in je zit, maar nu ben je fout bezig (al noemt de psych het goed). Dit gaat heel erg de verkeerde kant op.

Ik ga even preken. Aad, jij hebt liefde gekend. Jij hebt een vrouw gehad die voor je ging. Daar mag je om treuren, maar probeer ook te vieren dat je deze ervaring tenminste hebt mogen meemaken. “Beter verliezen dan nooit hebben gehad” zong Rowwen Hèze ooit.

Ik wil je echt door elkaar rammelen, je wakker maken. Je moet vérder, sámen met Zoë! Het mag niet zo zijn dat Zoë nu de dubbele verantwoordelijkheid draagt…

Je zal wel zeggen “mens, je weet niet waarover je het hebt”. Dat mag. Ik ga mijn verhaal niet neerzetten, dat doet er niet toe, maar ik heb ook momenten gehad dat ik er een eind aan wilde maken, omdat alles zinloos was op dat moment. De gedachte aan mijn kinderen hield me tegen. En dan trok ik maar weer mijn pokerface.

We hebben verantwoordelijkheden, vanaf het moment dat onze kinderen verwekt werden. Leuker kan ik het niet maken, tactvol ben ik niet, maar godverdomme, man, jullie moeten het SAMEN doen! Get yourself together!!!

En toch krijg je een dikke knuffel van me, omdat je het nodig hebt. Vind ik

Marijke (f.k.a. Dutch Mamma) reageerde op mei 2nd, 2009 om 18:26
Verdikkie Aad, je krijgt wel veel op je sodemieter hé ?
Zouden ze gelijk hebben denk je ?

Xandra reageerde op mei 2nd, 2009 om 19:02
Ben het helemaal met Marijke eens. Ik vind ‘t ook wel heel erg zwaar voor Zoe die eerst haar moeder heeft moeten verliezen en dan nu ook nog eens op haar vader moet gaan letten. Een vader die vervolgens op een blog neerzet dat ze het best wel zonder hem zou redden..

Kom op Aad, trek jezelf op bij je lurven en je kladden en trek aan de bel.

Eveline reageerde op mei 2nd, 2009 om 19:19
Lieve AAd………….10-eke

10-eke reageerde op mei 5th, 2009 om 08:39