Aad Meijer

Als ik verdrietig ben trek ik me het liefst terug in de studio om stillevens te maken. Spelen met fruit, bloemen, glas, stoffen, kleuren en wat dies meer zij.

Vandaag was zo’n dag, en ik koos rozen als m’n onderwerp. Zoals ik in de nabije toekomst zo vaak zal doen. Ik wilde de huid van m’n model Liliane als canvas. Ze is sereen wit, op het sprookjesachtige af. En ze heeft geduld, en werkt hard mee aan het resultaat. Dit is een van de prenten, uit een serie van zes.

Het kunstje bestaat uit granaatappelolie op de huid, een plantensproeier met ijskoud water, een glimlachend model en en tikkie overbelichting.

Stilstaande momenten als deze doen de dag vliegen…

Met een warm gevoel lees ik de reacties op de vorige post. De schrijfsels van de mensen die je een hart onder de riem willen steken zet alles weer in de juiste volgorde. Het logische rijtje waar alles staat zolang het leven ‘normaal’ is.

Het is de draaikolk van het moment waardoor ik nog niemand van jullie persoonlijk kan antwoorden op jullie steun gevende brieven en mails. Zelfs tegen Xandra die deze week nog een hele ochtend bij me in de studio was heb ik m’n dank voor haar medegevoel niet kunnen uiten. Cato is van harte welkom hier in Roosendaal, Nanny mijn collegiale kroel en de band met m’n nichtje Monique steeds hechter al zal zij het zelf niet zo ervaren.

Het zal nog wel even duren eer ik ieder van jullie in m’n armen kan sluiten, als de kans zich voordoet. Alles staat op z’n kop nu. M’n leven, m’n huishouden, m’n werk en het trachten m’n hoedanigheid als vader voor Zoë voldoende uit te breiden om maar iets van Ingrid te kunnen vervangen.

Eén ding wil ik echter kwijt: ik hou van jullie, waar jullie ook zijn…

Einde Verhaal. In alle opzichten.

Ooit bezochten Ingrid en ik weblogster Peetje en Marco in hun huis in Deventer. Ver weg, maar mensen als zij voelen altijd dichtbij. Peetje vertelde mij hoe het was om na de duizenden bezoekers op hun weblog ten tijde van het sterven van hun dochtertje Tessa te hebben gehad, dit aantal drastisch reduceerde tot tientallen. Tessa was niet meer, en hoe Peetje en Marco voort moesten interesseerde maar weinigen.

Zoiets doet niemand. Natuurlijk niet.

Echter, twee weken na de uitvaart van Ingrid is het bezoek aan dit weblog  per dag afgenomen van honderden tot 79. Een roep in de mailbox doet een echo weerklinken, de telefoon zwijgt.

Wie interesseert het nog hoe het Ingrid’s dochtertje en haar man vergaat..? Hoe Rutger zich voelt ? De sensatie en de spanning die de dagen voor Ingrid’s dood meedroegen is immers niet meer..?

We zijn nu terug bij af, bij het kleine clubje dat ooit in 2003 met webloggen begon, en altijd trouwe maatjes zijn gebleven. Bij hen vind ik troost, begrip.

De rest gaat verder, met kennelijk alleen belangstelling voor zichzelf. Tot de volgende smartlap zich aankondigt.

Want dan, dán zingen ze graag hun deuntje mee…

Vandaag de eerste maal na Ingrid’s overlijden een uitdaging in m’n werk aangegaan. Vandaag stond er een workshop voor maar liefst 24 groep 8-ers uit Reeuwijk gepland. Normaliter doe ik zoiets nooit voor meer dan 10 personen, maar ik wist me nu gesteund door Xandra, 5 ‘Rijdende Moeders’ en Roos, die de visagie deed en de meiden ( of was het de jongens ? ) bezig hield.

Het lukte allemaal wonderwel, en eigenlijk vlekkeloos.

Jammer dat Ingrid dit niet mee heeft kunnen maken. Ze was gek met kinderen en had het prachtig gevonden om onderdeel van het schouwspel van vandaag te kunnen zijn. In ‘haar’ studio.

Desalniettemin voldoende reden om na afloop met Roos een nabij terras in de zon op te zoeken om kort terug te blikken en onze dolgedraaide hoofden even naar het warme licht van de koesterende zon te richten. Iets wat organisatrice Xandra vandaag ook volop heeft verdiend.

Bijzonder, dagen zoals deze…

Het gemis gaat haar duidelijk merkbaar eigen plaats in m’n leven innemen. Je kunt je vermannen wat je wilt, maar met het toenemen van de dagen dat Ingrid niet meer bij me is valt het op hoezeer m’n gedachten als vanzelf gaan dwalen. Je hebt het niet in de hand.

Waar je ook mee bezig bent, je brein vindt trefzeker de link in je herinneringen. En weg ben je weer, in stilte terugdenkend aan haar die zo een met je was. Het vertraagt de dingen die ik doe, maar ik verzet me er maar niet meer tegen.

Het verdriet vraagt toch de overhand, hoe dan ook…

Pasen is voorbij. Gelukkig? Nou nee.

Pasen heeft mij ditmaal doen beseffen hoe belangrijk de mensen die van Ingrid hielden voor me zijn. Zij loodsten mij door deze moeilijke dagen.

Dagen als deze, Pasen, Kerstmis, Pinksteren en weet-ik -nog -meer hebben een groot doel te dienen: het bijeenbrengen van geliefden, van naasten om op een fijne manier dichtbij bij elkaar te zijn. We hebben daar symbolen voor nodig: eieren, kerstballen en wat die meer zij. Maar per slot van rekening gaat het maar om één ding: het samenzijn met elkaar. Niets meer, niets minder.

Naast m’n grote verdriet dus ook dankbaarheid aan hen die mij deze dagen in hun nabijheid wilden, het verpoost je en geeft je kracht om de volgende dagen in- en uit aan te gaan. Ook al is alles anders…

De dag van vandaag is er een om snel te vergeten. Hoezeer ik ook probeerde om voor Zoë een vrolijk en lekker Paasontbijt te serveren, het mislukte op alle fronten. De liefde en toewijding van Ingrid is een groot gemis, zeker op dagen zoals deze.

Echter, Ad Maas van  Café Moskes werd vandaag 60, een heuglijk feit. Ooit stond hij aan de basis van al mijn activiteiten. Wat ik ook ondernam, hij geloofde er in.  Stimuleerde en sponsorde als het nodig was.

Ad is jarig. Hieperdepiep hoera!

Ingrid is gecremeerd zoals ze wenste, maar ik wil haar as dicht bij me. Allereerst dacht ik aan het begraven van haar urn op de Rucphense Heide, zodat ik een plekje had om naar terug te keren, een plekje ergens waar ze destijds kon genieten.

Zoals ik in m’n werk ook altijd doe legde ik dat eerste idee terzijde. Er gingen dagen overeen om te beseffen dat ik Ingrid gewoon vlakbij wilde, als ware het in m’n armen.

Ik besloot met Zoë op zoek te gaan naar een Olijfboom van Ingrids leeftijd, die in onze tuin te brengen en in het plantgat Ingrid’s as te strooien. Het plantgat dekken we af met alle stenen en schelpen die Ingrid ooit van onze vakanties en uitstapjes had meegenomen.

Jack en Hanneke Nouws van kwekerij Nouws uit Zundert stonden ons bij in onze zoektocht. Zij gaan er ook voor zorgen dat deze prachtige boom in onze tuin komt als Ingrid’s gedenkboom. Ernaast bouwen we een zithoek waar we nog vaak over Ingrid zullen praten, of alleen maar stilletjes zullen denken.

En zo komt m’n meisje tóch nog thuis…

Huis- en tuinklusjes. Ze wachten op het moment dat ze gedaan kunnen worden. Potten wassen is daar een van. Veel Fuchsia’s vinden hier een thuis, maar ze moeten wél in schone potten.

Het zijn er veel die vertroeteld moeten worden, maar ik maakte vanmorgen maar eens een aanvang. Knetterheet water in de gootsteen en boenen maar!  Na de gedane klus was het even goed rusten maar teruggekomen in de keuken vroeg dit kleine vriendje alle aandacht. Uit alle macht zocht ze een droge veiligheid na een onvrijwillig heet bad.

Haar hitteschild zal haar beschermd hebben als ware het een Spaceshuttle op de thuisreis.

Wat een medeleven kun je met een slak hebben..?

Er zijn dagen dat het verdriet heel diep zit en de pijn je voelbaar achtervolgt.

Vandaag dus.