Aad Meijer

Pinksteren is een ondergeschoven kindje. Het feest dat ‘de geest’ is nedergedaald. So what ?

Er bestaan geen Pinkstereieren, geen Pinksterboom, geen Pinksterkaarten om te versturen. Geen Pinkstergevoel, niets op z’n Pinksterbest. Geen Pinksterontbijt.

Maar toch… Ik mis m’n Pinksterkroel, m’n Pinksterkus, m’n Pinksterknuffel, m’n Pinksterknipoog

Pinksteren

‘Op de valreep nog een foto. Ik weet dat ie het niet haalt bij de andere
foto’s op je weblog en hij is helaas ook niet zo bijzonder geworden als
ik in gedachte had. Ik stuur ‘m toch in, als dank voor de mooie teksten
en foto’s die ik elke dag op je weblog kan zien. Ik zal m’n best doen om
de volgende keer, als ik m’n nieuwe camera hopelijk wat beter onder de
knie heb, een betere inzending te doen.’

@ Diana: het gaat niet zozeer om de camera waar je mee werkt. Het gaat om de beleving die je hebt met je onderwerp en hoe je dat weergeeft. Ook met de achterkant van een bezemsteel kun je tekenen… 

De World Press Photo van dit jaar nodigt uit tot discussie. Zij die de deelnemende platen hebben gezien zullen erover meepraten.

Linda en ik  zochten een terrastafeltje langs een gracht met vrij uitzicht om daarover te praten. Maar wat is vrij?  Geen enkele lichtzedige dame wil ( en mag ) gefotografeerd worden, en ze hebben gelijk: ze zien er niet uit. Een uitzondering daargelaten. Hoog tijd dat de bezem eens door de Wallen gaat.

De jury van WPP verliest zichzelf in subjectiviteit, het gaat er kennelijk niet meer om wat een foto met je doet. Ook daar lijkt een academische arrogantie toe te slaan.

Jammer voor de organisatie, jammer voor de wereld die over de schouder van de fotograaf meekijkt…

Vandaag een bijzondere dag. Als kersverse alleenstaande vader, huisman en zelfstandig ondernemer lijkt er geen tijd meer over voor wat-dan-ook.

Linda( Cllctf) dacht daar anders over en wachtte op mij vanmorgen vroeg in de trein naar Amsterdam. Doel: World Press Photo in de Oude Kerk ( Red District bovendien…).

De dag die komen zou maakte veel los in mij, maar vooral op positieve wijze. Onze wijze van straatfotografie deed veel goed bij de passanten. Bovendien hebben we onze ijzers kunnen smeden inzake de urbanfotografie in Waterschei, die we al voor Ingrids overlijden hadden gepland.

Het Cllctf richt zich weer op: we gaan er weer voor..!

Deze week kom ik maar moeizaam uit de droefenis van mijn alledag. Maar toch.

Vandaag, na het verdriet van gister, de triomf van het leven mogen fotograferen: Jelte !

Het duurde twintig minuten en wat rugkramp voor het verse manneke z’n handje in de positie legde die ik wilde, maar ik heb em dan ook.

Jelte for president..!

Zoë is een sportmens. Door-en-door. Knokt ervoor, gáát ervoor.

Ook voor ‘haar’ NAC. Weet ze alles van, en ze houdt met gemak trainer Robert Maaskant op straat aan om even de resultaten door te spreken. Tot zijn plezier overigens.

Ik ben geen sportmens, het maakt mij allemaal niet zo uit wie er wint. Maar toch gaan we met z’n twee naar het stadion, Zoë en ik. Ik ga voor het mensen kijken, en Zoë gaat voor de winst. Van de geel-zwarten dan.

Met een kapotte Leica maak je dan een beeld als dit. Slecht ? Kan zijn.

Maar voor mij vertelt het genoeg…

Gistermiddag laat belde de Stichting ‘Make A Memory’ of ik stand-by wilde staan. In ‘mijn’ regio was een vrouw aan het bevallen van een reeds overleden kindje, en wilde graag mooie fotografie als herinnering.

Het werd mijn meest intieme reportage tot nu toe. De vader was te trots om zich te uiten, de moeder was diep bedroefd en wilde haar kleintje het liefst knuffelen en kusjes geven. De overige familie stond er stil en verslagen bij. Hoe steun je mensen in dit grote verdriet.

Ik concentreerde me op m’n werk, sloot mezelf op in hetgeen er om me heen gebeurde.

Na drie kwartier stapte ik weer in m’n auto op het  parkeerterrein van het ziekenhuis en barstte in janken uit. M’n wereld beperkte zich nu nog maar alleen tot de cabine van m’n auto, leunend op het stuurwiel als ware het de schouder die ik zocht.

Ik hoop maar dat m’n foto’s de ouders en familie enigsins de troost zullen geven die ze zoeken, denk ik terwijl ik het parkeerterrein afdraai, terug de wereld in…

Aan deze bijdrage van Felix wil ik iets vooraf melden.

Felix’s vader, Jürgen, is jarenlang mijn collega geweest bij de krant. Jürgen tekende de prachtigste prenten, en vooral de dingen die hij mooi vond, waar hij in geloofde.

De voetsporen die  Jürgen Katzmann voor zijn zoon achterliet, passen beter dan precies: ze laten ruimte om voort te gaan in creativiteit. Ik ben daarom trots dat Felix gastexposant wil zijn op mijn expositie ‘Rozentaal’. Komt hem zien..!

Mooie herinnering aan een mooie vrouw 

(ook al vond ze dat zelf niet)

Deze roos kregen we mee na de begrafenis van een goede vriendin, waar we helaas veel te vroeg afscheid van moesten nemen. (En de pijn wat dat veroorzaakt hoef ik jou natuurlijk niets te vertellen!)

Opeens stond ze daar op tafel en ving dat ene straaltje zonnenlicht dat tussen de luxaflex door naar binnen viel. En zoals jij zult beamen is dat natuurlijk een foto-moment dat geen enkele fotograaf laat liggen.”

Nog steeds ben ik erg onder de indruk van al je verhalen….

Hoe je het verlies van Ingrid probeert te verwerken en hoe je ons als webloglezers daarin laat delen.

Het fotothema rozen volg ik natuurlijk ook.

Deze keer van mij ook een bijdrage.

Voor mij op tafel staat namelijk een mooie bos Maxima-rozen.

Gisteren gekocht bij de bloemenwinkel voor een prikkie.

Mijn uitzicht van achter de laptop zit goed deze week.  J

Een portret van je schoonmoeder maken is geen eenvoudig klusje. Zeker niet in de tijd waarin we ons nu bevinden.

Er bestaat niets ergers als het verliezen van je kind. Dat staat voorop.

Ingrid’s moeder Jacqueline moest van mij een rol in m’n rozenserie gaan spelen. Een belangrijke.

Jacqueline is een plattelandsvrouw, met een hart groter dan de hectaren grond die zij met haar handen bewerkt. Een hart mooier dan de bloemenpracht en het fruit dat zij dagelijks plukt. Ik troonde haar vandaag mee naar de studio…