Aad Meijer

Parkietjes.

‘Papakietjes’, grapten Ingrid en ik. We hadden ze graag in huis, deze gevederde kwebbelaars. Jarenlang.

Vandaag ontdekte Zoë een sterk afgeprijsde kooi. Voor in de tuin. En of ik em nemen zou. Met parkietjes, zoals mama die al zolang wilde..? Volgende week is m’n meisje jarig, en hoewel ze al een ticket voor Torhout-Werchter krijgt, kan ik haar dit verzoek niet weigeren. We doopten ze Frans en Marianne, hoe moet je ze anders noemen..?

En dus genieten we nu van deze kleine vrolijkerds. Sara bekijkt ze een beetje ‘dommig’, niet wetend wat ze hiermee kan, en Ibbel kijkt kwijlend toe zoals ik doe op een Franse weekmarkt waar de goudbruine haantjes vrolijk om hun as draaien.

Het hoekje rondom Ingrid’s boom wordt steeds completer, alsof het zo moet.

Parkietjes…

Ik krijg nogal wat op m’n sodemieter. En terecht hoor. Maar dit is nu eenmaal wat verdriet en eeuwig gemis met je doet, het is niet anders.

Ik heb m’n psychologe beloofd al deze gevoelens ‘weg te leggen’, en ik doe het dan ook. Klaarblijkelijk kan niemand er weg mee, ook ik niet. Misschien zijzelf ?

Je moet je behoeden voor de nekslag. M’n kwetsbaarheid van dit moment wordt momenteel volop gebruikt. Door zakenrelaties die jouw succes willen, door een Oosteuropese dame die denkt door valse hoop bij je te wekken  persoonlijk te kunnen profiteren. Er is dus geen moment waarop je kunt ‘rusten’, ook al snak je ernaar.

Alle kritiek is terecht, maar ik kan niets weerleggen. Ik ben de Aad niet meer zoals jullie die kenden en graag wilden zien.

Ik ben een restje.